Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6.09.2005 r. sygn. akt II SA/Wa 1878/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. C. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] nr [...], utrzymującą w mocy decyzję tegoż organu z dnia [...] nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia 31.03.1999 r. nr [...] (pkt 11) o zwolnieniu S. C. z zawodowej służby wojskowej.
W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd przedstawił następujący stan sprawy:
S. C. w dniu 19.01.1999 r. wypowiedział stosunek służbowy i decyzją z dnia 31.03.1999 r. nr [...] (pkt 11) Minister Obrony Narodowej zwolnił S. C. z zawodowej służby. Pismem z dnia 17.03.1999 r. S. C. cofnął wniosek o wypowiedzenie, a pismo to Minister otrzymał drogą służbową dnia 22.06.1999 r. i potraktował je jako wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, wydając decyzję z dnia 20.07.1999 r. utrzymującą w mocy decyzję z dnia 31.03.1999 r. Naczelny Sad Administracyjny wyrokiem z dnia 29.03.2000 r. sygn. akt II SA 1797/99 stwierdził nieważność decyzji z dnia 20.07.1999 r. Wnioskiem z dnia 2.11.2000 r. S. C. wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 31.03.1999 r., który został rozstrzygnięty wskazanymi na wstępie decyzjami Ministra z dnia [...] i [...].
Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zgodnie z art. 78 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.), żołnierz zawodowy może w każdym czasie wypowiedzieć stosunek służbowy bez podania przyczyny, zaś stosownie do § 131 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 ze zm.) wypowiedzenie stosunku służbowego uważa się za dokonane, jeżeli zostało doręczone za pokwitowaniem w jednostce wojskowej, w której żołnierz pełni służbę, zaś wycofanie wypowiedzenie może nastąpić na pisemny wniosek strony za zgodą drugiej strony, a wobec tego, że wniosek S. C. cofający wypowiedzenie dotarł do Ministra Obrony Narodowej dnia 22.06.1999 r., nie był zatem znany organowi w dniu podejmowania decyzji, tj. 31.03.1999 r. i wobec tego nie można jej zarzucić żadnej wady, o której mowa w art. 156 § 1 kpa.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł S. C., reprezentowany przez radcę prawnego, domagając się uchylenia wyroku i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, do ponownego rozpoznania i zarzucając:
- - naruszenie prawa materialnego, tj. § 131 ust. 3 w zw. z § 3 ust.1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (cyt. wyżej), poprzez "ich błędną wykładnię i błędne zastosowanie wobec Skarżącego przez przyjęcie, ze procedura określona w § 131 ust. 3 cyt. rozporządzenia (w prawidłowo ustalonych okolicznościach sprawy, to jest złożenia przez skarżącego stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia wniosku w sprawie cofnięcia dokonanego wypowiedzenia stosunku służbowego w dniu 17.03.1999 r.) nie musiała poprzedzać rozstrzygnięcia sprawy w decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 1999 r. i nie miała być realizowana przed rozpatrzeniem sprawy wymienioną decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 1999 r., bo wniosek skarżącego do organu II instancji dotarł drogą służbową w dniu 22 czerwca 1999 r. i nie był znany temu organowi w dacie podejmowania rzeczonej decyzji",
- - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 133 § 1 zd. 1 w zw. z art. 106 § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które to, uchybienia mogły mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, "bowiem wadliwość wyroku z powodu naruszenia przytaczanych powyżej przepisów postępowania, jest w szczególności konsekwencją naruszenia przez Sąd I instancji zasady swobodnej oceny dowodów, która w danym przypadku była oceną zawężoną do dowodów wskazywanych tylko przez organy wojskowe, skutkującą nie oparcie rozstrzygnięcia na podstawie wszystkich dowodów znajdujących się w aktach sprawy, bo pominięto przy rozstrzygnięciu tej sprawy okoliczności wynikające z faktu, że pismo procesowe Skarżącego doręczone właściwemu organowi wojskowemu w dniu 17.03.1999 r. stosownie do wymogu wynikającego z § 3 ust. 1 rozporządzenia nie uprawniało Ministra Obrony Narodowej rozstrzygającego sprawę do jego pominięcia przy wydawaniu decyzji administracyjnej kończącej postępowanie w sprawie wypowiedzenia stosunku służbowego".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.
Decyzje, które były przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zostały wydane w trybie nadzorczym, tj. stwierdzenia nieważności decyzji. Odmowa stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego nastąpiła w istocie z tego względu, że postępowanie nadzorcze nie było tym trybem, w którym mogłaby być wzruszona ta decyzja.
Podstawą prawną decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego był art. 78 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.), zgodnie z którym żołnierz zawodowy może w każdym razie wypowiedzieć stosunek służbowy, zaś wypowiedzenie tego stosunku uważa się za dokonane, jeżeli zostało doręczone za pokwitowaniem jednostce wojskowej, w której żołnierz pełni służbę, jak wynikało z § 131 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 ze zm.). W dacie podejmowania przez Ministra Obrony Narodowej decyzji o wypowiedzeniu S. C. stosunku służbowego, tj. w dniu 31.03.1999 r., organ ten posiadał wniosek S. C. z dnia 19.01.1999 r. o wypowiedzeniu stosunku, zaś nie miał żadnej wiedzy co do tego, że wypowiedzenie to zostało cofnięte, bowiem wniosek S. C. w tej sprawie, złożony drogą służbową, zgodnie z § 3 ust. 1 cyt. rozporządzenia, dotarł do organu orzekającego po wydaniu ostatecznej decyzji o zwolnieniu ze służby zawodowej.
Tak więc nie można uznać, iżby organ rażąco naruszył prawo rozwiązując stosunek służbowy, bowiem w dacie orzekania miał do tego pełne podstawy. Tym samym odmowa stwierdzenia nieważności tej decyzji była zgodna z prawem i ocena Wojewódzkiego Sądu, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, również z prawem zgodna.
Rozstrzygnięciu Sądu nie można postawić zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. § 3 ust. 1 i § 131 ust. 3 cyt. rozporządzenia. § 3 ust. 1 regulujący tryb przesyłania wniosków żołnierzy (droga służbowa) i § 131 ust. 3 stanowiący, iż wycofanie wypowiedzenia może nastąpić na pisemny wniosek strony za zgodą drugiej strony, do której było skierowane nie miały zastosowania w sprawie. W trybie postępowania nadzorczego, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, podlega bowiem ocenie to, czy wydane w postępowaniu zwykłym rozstrzygnięcie pozostaje w zgodzie z przepisem stanowiącym jego podstawę. W niniejszej sprawie taka zgodność istniała, o czym mowa wyżej, zaś brak wiedzy organu o cofnięciu wypowiedzenia mógłby ewentualnie być podstawą wniosku o inny tryb, ale nie o postępowanie nadzorcze.
Nietrafny jest zarzut naruszenia art. 133 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", w zw. z art. 106 § 5 tej ustawy, w zw. z art. 233 § 1 kpc i w zw. z art. 134 ppsa. Wojewódzki Sąd oceniał sprawę na podstawie jej akt, posiadając wiedzę co do wniosku o cofnięcie wypowiedzenia i do tego faktu się odniósł. Nie miał żadnego powodu do wdrożenia uzupełniającego postępowania dowodowego, bowiem w postępowaniu nadzorczym ocenie podlega taki stan sprawy jaki został ustalony na podstawie akt postępowania zwykłego.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 ppsa.