Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 2128/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej, jako: "WSA w Warszawie") oddalił skargę A. W. (dalej, jako: "skarżąca") na decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego (dalej, jako: "Szef CBA") z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji personalnej w sprawie wysokości premii.
Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Wnioskiem z 22 maja 2012 r. skarżąca zwróciła się do Szefa CBA o stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., decyzji personalnej Szefa CBA nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji tego organu nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. w przedmiocie ustalenia premii na okres od 1 lipca 2010 r. do 31 grudnia 2010 r. w wysokości 1% uposażenia zasadniczego, tj. w kwocie 58,30 zł. Powyższej decyzji strona zarzuciła rażące naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. oraz przepisów rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 28 lipca 2006 r. w sprawie warunków przyznawania i zmiany premii funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego, właściwości przełożonych oraz trybu postępowania w tych sprawach (Dz. U. Nr 137, poz. 973 – dalej, jako: "rozporządzenie") poprzez nieuwzględnienie przy ustalaniu premii przesłanek zawartych w rozporządzeniu, a tym samym pozbawienie strony prawa do otrzymania premii w wysokości stosownej do stopnia trudności, złożoności i sposobu realizacji zadań wykonywanych przez funkcjonariusza, jego kwalifikacji zawodowych i efektów pracy, a także opinii służbowej poprzedzającej ustalenie wysokości premii.
Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] Szef CBA odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji. W uzasadnieniu organ wskazał, że nie została spełniona przesłanka wydania decyzji bez podstawy prawnej, bowiem wskazane jako podstawa rozstrzygnięcia przepisy § 2 ust. 4 pkt 1 oraz ust. 5 rozporządzenia w związku z art. 89 ust. 4 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. Nr 104, poz. 708 ze zm. – dalej, jako: "ustawa o CBA"), obowiązujące w dacie wydania decyzji, stanowiły wystarczające umocowanie dla organu do działania, polegającego na wydaniu decyzji administracyjnej w tej sprawie. Zdaniem organu, brak jest również podstaw do uznania, że decyzje objęte wnioskiem o stwierdzenie nieważności zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa. Organ zauważył, że decyzja podjęta na podstawie art. 89 ust. 4 ustawy o CBA jest decyzją uznaniową, a granice uznania administracyjnego wyznaczają z jednej strony przesłanki zawarte w powołanym przepisie, z drugiej zaś reguły postępowania administracyjnego zawarte w K.p.a. W decyzjach opartych na uznaniu administracyjnym to do organu należy wybór treści rozstrzygnięcia zdeterminowany celowością decyzji.
Uzasadnienie zaś decyzji musi w sposób jasny określać kryteria, jakimi organ kierował się wydając rozstrzygnięcie w sprawie. Niepełne uzasadnienie decyzji nie może jednak stanowić przesłanki stwierdzenia nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Takie naruszenie mieści się w kategorii zwykłego naruszenia prawa (art. 107 § 3 K.p.a.) i może być korygowane w ramach postępowania instancyjnego. Nie nosi natomiast cech rażącego naruszenia prawa lub braku podstawy prawnej, gdyż istotne przesłanki dla oceny zasadności przyznania skarżącej premii w wysokości 1% zostały przez organ ustalone i ocenione.
Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego - ponownie rozpoznając sprawę w wyniku złożonego przez skarżącą wniosku (art. 127 § 3 K.p.a.) - utrzymał w mocy rozstrzygnięcie wydane w pierwszej instancji. Wskazał, że przepis art. 102 ustawy o CBA ma charakter gwarancyjny, co oznacza, że w przypadku wystąpienia zawartych w ww. przepisie okresów niewykonywania obowiązków służbowych (m.in. niezdolności do służby spowodowanej chorobą), funkcjonariusz otrzyma za ten okres uposażenie. Wskazał jednak, że przepis ten nie gwarantuje uposażenia w niezmiennej wysokości, gdyż przy obliczaniu należnego uposażenia nakazuje on uwzględniać również wszelkie wynikłe w tym okresie zmiany mające wpływ na prawo do uposażenia i innych świadczeń pieniężnych lub na ich wysokość. Może, zatem wystąpić przypadek, w którym funkcjonariusz pozostający w dyspozycji Szefa CBA zostanie zawieszony w wykonywaniu obowiązków, a wtedy od najbliższego terminu płatności zostanie mu zawieszone 50 % ostatnio należnego uposażenia, czy też sytuacja, w której funkcjonariusz pozostający w dyspozycji Szefa CBA zostanie ukarany karą dyscyplinarną dodatkową, w postaci okresowego pozbawienia premii.
Organ wskazał także, iż premia jest, co prawda stałym składnikiem uposażenia w wysokości od 1% do 30% uposażenia zasadniczego, jednakże zgodnie z treścią § 2 ust. 4 rozporządzenia, jej wysokość jest zmienna i jest określana na każde półrocze danego roku kalendarzowego. Wobec powyższego, funkcjonariuszowi CBA niewykonującemu obowiązków służbowych z powodu choroby, na nowe półrocze może zostać ustalona premia w innej, niż dotychczasowa wysokość. Zatem art. 102 ustawy o CBA gwarantuje funkcjonariuszowi jedynie, że w okresie niezdolności do służby spowodowanej chorobą, jego uposażenie zasadnicze nie zostanie obniżone (uposażenie zasadnicze może w tym okresie wzrosnąć w wyniku wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat).
Natomiast premia, jako stały - jednak o zmiennej wysokości - składnik uposażenia, może w tym czasie zostać ustalona w innym wymiarze. Organ zaznaczył, iż podstawą stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. jest uznanie, że decyzja zawiera wady o szczególnie ciężkim ciężarze gatunkowym. Należy odróżnić wydanie decyzji z naruszeniem prawa od wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Jako rażące naruszenie prawa nie może być kwalifikowane każde, nawet oczywiste naruszenie prawa. Nie każde, bowiem naruszenie dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że możliwe jest jej wzruszenie w trybie nadzwyczajnym, przewidzianym w art. 156 § 1 K.p.a. Zdaniem organu, ustalenie funkcjonariuszowi w okolicznościach, o których mowa w art. 102 ustawy o CBA, premii na nowy okres w innej, niż dotychczas wysokości, nawet w sytuacji niepełnego uzasadnienia decyzji, nie może zostać uznane za rażące naruszenie prawa.
Skargę na powyższą decyzję do WSA w Warszawie wniosła A. W., zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. z uwagi na przyjęcie, iż brak było podstaw do jego zastosowania, podczas gdy zaskarżona decyzja rażąco naruszała art. 107 K.p.a. oraz art. 102 ustawy o CBA. W związku z powyższym, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i stwierdzenie nieważności decyzji personalnej Szefa CBA nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Zaskarżonym obecnie wyrokiem WSA w Warszawie oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że podstawę materialnoprawną decyzji objętych postępowaniem nadzorczym, w stanie prawnym obowiązującym w dacie ich wydania, stanowił przepis art. 89 ust. 4 ustawy o CBA, zgodnie z którym funkcjonariusz CBA oprócz wynagrodzenia zasadniczego otrzymuje premię, której wysokość kształtuje się do 30% uposażenia zasadniczego, jednak nie mniej niż 1%. Szczegółowe warunki przyznania premii funkcjonariuszowi CBA określał § 2 ust. 6 rozporządzenia, który wskazuje na cztery obligatoryjne przesłanki, od których jest uzależniona wysokość premii. Są to: (1) stopień trudności, złożoności i sposobu realizacji zadań wykonywanych przez funkcjonariusza, (2) kwalifikacje zawodowe funkcjonariusza, (3) efekty pracy funkcjonariusza, (4) poprzedzająca wyznaczenie wysokości premii opinia służbowa. Zgodnie z § 2 ust. 3, 4 i 5 rozporządzenia, premia przyznawana jest decyzją Szefa CBA, na wniosek kierowników jednostek organizacyjnych CBA, na okres sześciu miesięcy w terminach: od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca danego roku, od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia danego roku.
Premia przyznawana funkcjonariuszowi CBA ma charakter obligatoryjnego dodatku do uposażenia, którego wysokość jest uzależniona od przesłanek wymienionych w § 2 ust. 6 rozporządzenia. Jest to, zatem stały składnik uposażenia, ale tylko w znaczeniu przysługującego świadczenia. Wskazuje na to art. 89 ust. 3 ustawy o CBA stanowiąc, iż uposażenie składa się z uposażenia zasadniczego oraz premii, a także kształtowanie wysokości premii w przedziale określonym w art. 89 ust.
4. W orzecznictwie przyjmuje się, iż przedmiotowa premia nie ma charakteru premii znanej przepisom prawa pracy, wedle których premia jest swego rodzaju dodatkiem do wynagrodzenia przyznawanym za wykonaną pracę i efekty, jakie ona przyniosła dla pracodawcy (np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 597/10, publ. LEX nr 755362). Premia z art. 89 ust. 4 ustawy o CBA ma spełniać rolę motywacyjną polegającą na ocenie kwalifikacji funkcjonariusza, jego postrzegania przez przełożonych oraz dokonań zawodowych w danym przedziale czasowym.
Sąd I instancji wyjaśnił, że w rozpoznawanej sprawie przyczyną obniżenia skarżącej premii decyzją personalną był "całkowity brak efektów służby" w okresie od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 30 czerwca 2010 r., a zatem kryterium wskazane w § 2 ust. 6 pkt 3 rozporządzenia. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie obniżenia premii organ powołał się na fakt, iż skarżąca od dnia 19 października 2009 r. przebywa na zwolnieniu lekarskim, a zatem nie wykonywała żadnych obowiązków służbowych od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 30 czerwca 2010 r., tj. w okresie, za który przyznawana była premia za drugie półrocze 2010 r. Rozstrzygnięcie w przedmiocie obniżenia premii, jak wskazał organ, zostało wydane z uwzględnieniem kryteriów wartościujących przebieg służby i jako takie było uzasadnione.
Dalej WSA w Warszawie podniósł, że zgodnie z art. 102 ustawy o CBA, w przypadku choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania w dyspozycji Szefa CBA, funkcjonariusz otrzymuje uposażenie i inne należności pieniężne przysługujące na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na prawo do uposażenia i innych świadczeń pieniężnych lub na ich wysokość. Powołany przepis gwarantuje funkcjonariuszowi CBA, m.in. w przypadku choroby, otrzymywanie uposażenia i innych należności pieniężnych przysługujących na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, jednakże z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na prawo do uposażenia i innych świadczeń pieniężnych lub na jego wysokość. Premia z art. 89 ust. 4 ustawy o CBA ma charakter stały jedynie, co do otrzymywania świadczenia, nie zaś, co do wysokości premii, jako czynnika zmiennego.
Zawarte w przepisie art. 102 sformułowanie "z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian" oznacza nie tylko zmiany na korzyść, w sytuacji, gdy zmieniają się przepisy płacowe powodujące wzrost uposażenia, ale także na niekorzyść funkcjonariusza, w sytuacji, gdy następuje zmiana okoliczności uzasadniających obniżenie niektórych dodatkowych składników uposażenia. Tą okolicznością jest właśnie zakończenie okresu, na który zostało przyznane świadczenie i konieczność dokonania ponownej oceny w ramach obowiązującego prawa.
W ocenie Sądu I instancji nie można, zatem skutecznie czynić Szefowi CBA zarzutu rażącego naruszenia prawa poprzez podjęcie rozstrzygnięcia o obniżeniu premii za wskazany wyżej okres z powołaniem się na okoliczność przebywania skarżącej na zwolnieniu lekarskim i niewykonywania obowiązków służbowych. Zarzuty podniesione w skardze i ich uzasadnienie wskazują, że skarżąca odmiennie interpretuje powołane wyżej przepisy rozporządzenia w związku z art. 102 ustawy o CBA, stojąc w istocie na stanowisku, iż podczas przebywania funkcjonariusza na zwolnieniu lekarskim jest on - w sposób usprawiedliwiony - zwolniony z obowiązku świadczenia służby, skutkiem, czego w tym okresie nie może podlegać ocenie odnośnie zaistnienia przesłanek wpływających na wysokość premii, określonych w § 2 ust. 6 rozporządzenia.
WSA w Warszawie wskazał, że jako "rażącego" nie można traktować takiego rozstrzygnięcia, które wynika z odmiennej interpretacji przepisów prawa. Zgodził się również z organem, że niepełne uzasadnienie decyzji objętej postępowaniem nadzorczym, jakkolwiek stanowi naruszenie art. 107 § 3 K.p.a., to jednak nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Zarzut uchybienia obowiązkowi kompletnego uzasadnienia decyzji w okolicznościach niniejszej sprawy mógł być przedmiotem oceny w toku zwykłego postępowania instancyjnego, nie może jednak stanowić podstawy wzruszenia ww. decyzji w trybie nadzwyczajnym.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła A. W. reprezentowana przez pełnomocnika. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 102 oraz art. 89 ust. 4d ustawy o CBA w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez przyjęcie, że dokonanie negatywnej oceny funkcjonariusza CBA w okresie jego choroby, w czasie pozostawania poza dyspozycją Szefa CBA, nie stanowiło rażącego naruszenia prawa.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zestawiając decyzje personalne wydane w stosunku do skarżącej z treścią powołanych przepisów, widać wyraźnie, że pozostają one w oczywistej sprzeczności z tymi przepisami. Zgodnie z literalnym brzmieniem art. 102 ustawy o CBA, jego gwarancyjny charakter jest ograniczony przez powstałe w okresie choroby zmiany mające wpływ na prawo do uposażenia i innych świadczeń pieniężnych lub na ich wysokość. Premia z art. 89 ust. 4 ustawy o CBA ma spełniać rolę motywacyjną. Potwierdza to pośrednio, że ocena personalna funkcjonariusza, dokonywana przy ustalaniu wysokości premii, nie może zależeć od zdarzeń, za które funkcjonariusz nie ponosi żadnej winy oraz od niego niezależnych. Skarżąca nigdy nie odmawiała przełożonym prawa do krytycznej oceny, jednakże nie ulega wątpliwości, że uzależnienie wysokości premii od przesłanek z § 2 ust. 6 pkt 1-4 rozporządzenia (aktualnie art. 89 ust. 4d pkt 1-4 ustawy o CBA) dotyczy ściśle sfery osobistej funkcjonariusza, za którą ponosi odpowiedzialność swoim działaniem.
Efekty pracy funkcjonariusza można ocenić jedynie poprzez rozliczenie go z powierzonych do wykonania zadań. Przebywanie funkcjonariusza na zwolnieniu lekarskim, w którym to okresie był zwolniony z wykonywania obowiązków służbowych, nie mogły, więc skutkować nową oceną w tym zakresie, niwelującą dotychczasowe pozytywne osiągnięcia skarżącej. W ocenie skarżącej, Szef CBA opierając się przy wydawaniu decyzji personalnej tylko na przesłance związanej z bezczynnością funkcjonariusza, wynikającą z faktu trwającego leczenia, wskazał na przyczynę niemającą oparcia w ustawie. Ustalając wysokość premii miał obowiązek kierować się tylko i wyłącznie przesłankami określonymi w obowiązującym w dacie wydania decyzji § 2 ust. 6 pkt 1-4 rozporządzenia. Opierając faktyczne uzasadnienie decyzji na przesłance odnoszącej się do przyczyny całkowicie niezależnej od woli funkcjonariusza, organ rażąco naruszył prawo – art. 107 § 3 K.p.a. Skarżąca wskazała dalej, że nie kwestionuje, że nie stanowi rażącego naruszenia prawa błędna interpretacja przepisu, jeżeli jest to jedna z możliwych interpretacji przepisu.
Tymczasem stan sprawy, który dotyczy kwestii związanych z gwarancyjnym charakterem art. 102 ustawy o CBA, jest wystarczająco jasny, aby stwierdzić, że w okresie choroby funkcjonariusza nie było możliwości oceny zaistnienia przesłanek wpływających na obniżenie premii, bowiem nie mogą wystąpić takie okoliczności, aby w tym okresie funkcjonariusz mógł podlegać ocenie. W sprawie wystąpiło rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.), albowiem organ z jednej strony, w uzasadnieniu decyzji ustalającej premię odwołuje się do podstawy prawnej, określającej przesłanki oceny funkcjonariuszy w czynnej służbie lub pozostających w dyspozycji Szefa CBA, a z drugiej strony kieruje decyzję do funkcjonariusza, który przez okres podlegający ocenie pozostawał na zwolnieniu lekarskim (poza służbą i dyspozycją Szefa CBA). Tym samym pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem stanowiącym jego podstawę prawną istniała rzucająca się w oczy sprzeczność.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Szef CBA wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, uznając rozstrzygnięcie WSA w Warszawie za prawidłowe.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przede wszystkim należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, ogólnie określonymi w art. 174 P.p.s.a. Podstawy te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez Sąd pierwszej instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności zauważyć należy, że zaskarżona do Sądu administracyjnego decyzja wydana została w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, tj. w postępowaniu nieważnościowym. Oznacza to, że organy administracji publicznej miały za zadanie zweryfikować, pod względem przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 K.p.a., decyzję wydaną w trybie zwykłym, w tym przypadku decyzję personalną nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. utrzymaną następnie w mocy decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Istotny jest zatem stan prawny i faktyczny istniejący w dniu wydania decyzji podlegającej weryfikacji w omawianym trybie.
Podstawę materialnoprawną decyzji objętych postępowaniem nadzorczym, w stanie prawnym obowiązującym w dacie ich wydania, stanowił przepis art. 89 ust. 4 ustawy o CBA, zgodnie z którym funkcjonariusz CBA oprócz wynagrodzenia zasadniczego otrzymuje premię, której wysokość kształtuje się do 30% uposażenia zasadniczego, jednak nie mniej niż 1%. Szczegółowe warunki przyznania premii funkcjonariuszowi CBA określał § 2 ust. 6 rozporządzenia w sprawie warunków przyznawania i zmiany premii funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego, właściwości przełożonych oraz trybu postępowania w tych sprawach, który wskazuje na cztery obligatoryjne przesłanki, od których jest uzależniona wysokość premii. Są to: (1) stopień trudności, złożoności i sposobu realizacji zadań wykonywanych przez funkcjonariusza, (2) kwalifikacje zawodowe funkcjonariusza, (3) efekty pracy funkcjonariusza, (4) poprzedzająca wyznaczenie wysokości premii opinia służbowa.
Dopiero ustawa z dnia 5 sierpnia 2010 r. o zmianie ustawy o Centralnym Biurze Antykorpucyjnym i ustawy sporcie (Dz. U. Nr 151, poz. 1014) w art. 1 wprowadziła zmiany art. 89 ustawy o CBA, poprzez m. in. dodanie ust. 4a – 4j. Ustawa ta weszła w życie w dniu 2 września 2010 r.
Nie można zatem skutecznie zarzucić w skardze kasacyjnej naruszenie art. 89 ust. 4d ustawy o CBA, skoro przepis ten nie obowiązywał w dniu wydania decyzji personalnej nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. utrzymanej następnie w mocy decyzją z dnia [...] lipca 2010 r.
Znowelizowany art. 89 ustawy o CBA w ust. 4d przewiduje przesłanki, jakimi powinien się kierować Szef CBA przy określaniu wysokości premii dla funkcjonariusza. Przesłanki te tożsame są z przesłankami wynikającymi z ww. rozporządzenia, obowiązującego w dacie wydania w tej sprawie decyzji personalnej. Przesłankami tymi są: stopień trudności, złożoności i sposobu realizacji zadań wykonywanych przez funkcjonariusza; kwalifikacje zawodowe funkcjonariusza; efekty jego pracy oraz opinia służbowa poprzedzająca ustalenie wysokości premii. Premia ta ma charakter obligatoryjnego dodatku do uposażenia, a zatem jest jego stałym składnikiem, ale tylko w znaczeniu przysługującego świadczenia (art. 89 ust. 3 ustawy o CBA). Wysokość premii jest zmienna i wynosi od 1% do 30% uposażenia zasadniczego (art. 89 ust. 4 ustawy o CBA). Spełnia ona zatem rolę motywacyjną, polegającą na ocenie między innymi realizacji przez funkcjonariusza zadań i ich stopnia trudności, kwalifikacji funkcjonariusza oraz jego dokonań zawodowych w okresie, na który jest przyznawana. Na zmniejszenie wysokości premii ma wpływ znaczne obniżenie efektywności pracy funkcjonariusza, a do takich należy długotrwałe zwolnienie lekarskie.
W przypadku choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania w dyspozycji Szefa CBA, funkcjonariusz otrzymuje uposażenie i inne należności pieniężne przysługujące na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na prawo do uposażenia i innych świadczeń pieniężnych lub na ich wysokość (art. 102 ustawy o CBA w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji personalnej). Zmiany te mogą być zarówno na korzyść funkcjonariusza, w sytuacji gdy zmieniają się przepisy płacowe powodujące wzrost uposażenia, jak i na niekorzyść funkcjonariusza, w sytuacji gdy następuje zmiana okoliczności uzasadniających obniżenie niektórych dodatkowych składników uposażenia. Powołany przepis nie gwarantuje więc uposażenia w niezmienionej wysokości, gdyż przy obliczaniu należnego uposażenia nakazuje on uwzględnić również wszelkie wynikłe w tym okresie zmiany mające wpływ na prawo do uposażenia i innych świadczeń pieniężnych lub na ich wysokość.
Gwarantuje on jedynie funkcjonariuszowi, że w okresie niezdolności do służby jego uposażenie zasadnicze nie zostanie obniżone, natomiast premia jako stały, jednak o zmiennej wysokości składnik uposażenia, może być ustalona w tym okresie w innym wymiarze. Taką okolicznością jest właśnie zakończenie okresu, na który zostało uprzednio przyznane świadczenie i konieczność dokonania ponownej oceny wykonywanych przez funkcjonariusza obowiązków służbowych.
Powyższe wskazuje, że skarżącej, która nie świadczyła obowiązków służbowych z powodu choroby, na kolejne półrocze mogła być ustalona premia w niższej niż dotychczas wysokości. Z tych przyczyn, decyzja personalna Szefa CBA ustalająca skarżącej premię w wysokości 1% uposażenia zasadniczego nie pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisów ustawy o CBA i rozporządzenia, a zatem nie została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i tym samym brak było podstaw do stwierdzenia jej nieważności. Sąd I instancji właściwe odczytał treść omawianych przepisów i nie dopuścił się ich błędnej wykładni. Naczelny Sąd Administracyjny dokonał ww. oceny mimo częściowo nieprawidłowego zarzutu skargi kasacyjnej, gdyż w jej uzasadnieniu kasator wskazał na właściwe, tj. obowiązujące w dniu wydania decyzji personalnej, przepisy ustawy o CBA i rozporządzenia.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 205 § 2–4 w zw. z art. 207 § 1 P.p.s.a., gdyż przepisy te stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego za wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 4/12, publ. ONSAiWSA 2013, nr 3, poz. 38).