Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2006 r. sygn. akt II SA/Bd 243/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy stwierdził nieważność decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] nr [...] i utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nr [...], którymi odmówiono J. B. przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego. Odmowę organy uzasadniły tym, że J. B. nie spełnia warunków do otrzymania zasiłku, przewidzianych w art. 150a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 98, poz. 1001 ze zm.).
Wojewódzki Sąd uznał, że decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów o właściwości, bowiem postępowanie zostało wszczęte 29 listopada 2005 r., a od 1 czerwca 2004 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych, zgodnie z którymi kompetencje w sprawach przyznawania i wypłacania tych świadczeń przeszły na Zakład Ubezpieczeń Społecznych od 1 sierpnia 2004 r. Sąd podkreślił, że sprawę właściwości organów regulował art. 29 ust. 3 tej ustawy i stosownie do niego powiatowe urzędy pracy ustalają i wypłacają świadczenia przedemerytalne do dnia przejęcia przez zakład ubezpieczeń społecznych, także w sprawach wszczętych na podstawie przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, przy czym art. 30 ust. 1 ustawy o świadczeniach dotyczy materialnoprawnych warunków uzyskania świadczenia, a nie właściwości organów.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Wojewoda Kujawsko-Pomorski, reprezentowany przez radcę prawnego, domagając się uchylenia w całości zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania i zarzucając naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie, tj. wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o art. 29 ust. 3 i art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych, podczas gdy w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie art. 150a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, z którego wynika kompetencja dla Prezydenta Miasta [...] do wydawania decyzji, w przedmiocie ustalenia uprawnień do zasiłku przedemerytalnego dla osób składających wniosek o przyznanie prawa do tego zasiłku, w oparciu o przepis art. 150a ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia – w konsekwencji naruszenie przepisów postępowania poprzez przyjęcie, że zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji organów obu instancji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z uwagi na naruszenie przepisów o właściwości.
Odpowiadając na skargę kasacyjną J. B. wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Podzielić należy zarzut skargi kasacyjnej co do niewłaściwego zastosowania w sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 29 ust. 3 i art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. Nr 120, poz. 1252 ze zm.), co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa".
Ustawa o świadczeniach przedemerytalnych, wprowadzając nowe zasady w tym przedmiocie, istotnie zawarła w przepisach przejściowych regulacje co do właściwości organów orzekających w sprawach tych świadczeń. Wiązało się to z tym, że dotychczas sprawy te należały do kompetencji powiatowych urzędów pracy, zaś od dnia 1 sierpnia 2004 r., na mocy ustawy o świadczeniach, przeszły do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, to też art. 29 ust. 3 wskazał datę 1 sierpnia 2004 r. rozgraniczającą właściwość tych organów, zaś art. 30 ust. 1 wskazał zasady, wg których świadczenia mają być przyznawane i wypłacane.
Natomiast z dniem 1 listopada 2005 r. została znowelizowana ustawa z dnia 30 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) i dodany został art. 150a, który uregulował zasady przyznawania świadczeń przedemerytalnych, tj. zasiłku przedemerytalnego i świadczenia przedemerytalnego dla osób, które do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniły warunki do ich nabycia i osób, które pobierały zasiłek dla bezrobotnych w dniu 31 grudnia 2001 r., a nie spełniały warunków otrzymania świadczenia lub zasiłku. Przepis ten całościowo uregulował tę kwestię wskazując przesłanki otrzymania świadczeń, okres na jaki są przyznane, tryb ich przyznawania oraz właściwość organów.
Zgodnie z ust. 5 tego przepisu, wniosek o przyznanie prawa do tych świadczeń składa się do właściwego miejscowo powiatowego urzędu pracy, a wnioski te, stosownie do ust. 6, rozpatruje starosta, wydaje decyzje i wypłaca świadczenia za okres do dnia 31 lipca 2004 r., następnie dokumentację przekazuje właściwemu organowi rentowemu, jak stanowi ust.
7. Taka regulacja odnośnie właściwości organu, jaką zawiera ust. 6 art. 150a, stanowi lex specialis w stosunku do regulacji art. 29 ust. 3 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych. Z przepisu tego, tj. art. 150a ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia, wynika iż organem właściwym do rozpatrzenia wniosku o przyznanie bądź odmowę przyznania świadczenia jest starosta, natomiast co do wypłaty, organ ten wypłaca świadczenie do dnia 31 lipca 2004 r., a po tym dniu, tj. od 1 sierpnia 2004 r.- właściwy organ rentowy.
W sprawie nie została zatem naruszona właściwość przez organy rozpoznające wniosek J. B. i stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji narusza art. 145 § 1 pkt 2 ppsa.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 i art. 207 § 2 Ppsa.