Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 października 2006 r., sygn. akt II S.A./Wa 1871/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę G. K. na pismo Ministra Obrony Narodowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia do zawodowej służby wojskowej.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, iż zgodnie z art. 3 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz bezczynność organów w tych przypadkach. Podniósł dalej, iż zaskarżone pismo Ministra Obrony narodowej z dnia 24 lutego 2006 r. stanowiło odpowiedź na pismo pełnomocnika skarżącego z dnia 15 lutego 2006 r., w którym informowano organ o tym, że strona posiada stosowne kwalifikacje i chciałaby być powołana do jednostek specjalnych WP.
Treść pisma pełnomocnika pana G. K. wskazywała na to, iż jest ono skierowane w trybie działu Kodeksu postępowania administracyjnego i odpowiedź w tym trybie pełnomocnik skarżącego otrzymał. Tymczasem zgodnie z w/w art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a. odpowiedzi na skargi i wnioski nie podlegają orzecznictwu sądów administracyjnych. Wskazano ponadto, że jeśliby nawet przyjąć, iż pismo skarżącego jest formalnym wnioskiem o powołanie do zawodowej służby wojskowej, to i tak sprawa podlegałaby odrzuceniu, ponieważ zgodnie z art. 52 § 1 i 2 strona przed wniesieniem skargi do sądu powinna była wyczerpać środki zaskarżenia, czego nie uczyniła.
W skardze kasacyjnej na to postanowienie zarzucono Sądowi I instancji naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, a mianowicie:
- - art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co doprowadziło do błędnej konstatacji polegającej na przyjęciu, iż skarga na decyzję administracyjną Ministra Obrony Narodowej, nie należy do właściwości sądu administracyjnego;
- - art. 104 i art. 107 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co doprowadziło do utrwalenia błędnej konstatacji, iż podane w decyzji uzasadnienie faktyczne oraz prawne,,,choć skąpe", nie spełnia warunków formalnych decyzji administracyjnych,
- - art. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1962 roku - o obywatelstwie polskim (Dz. U. z 2000 r., Nr 28, poz. 353 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnie i potraktowanie skarżącego wyłącznie jako obywatela kanadyjskiego,
- - art. 44 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 roku - o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2004 r., Nr 241, poz. 2416 ze zm.) poprzez jego błędna wykładnię i niepowołanie do służby G. K.,
- - art. 1 ustawy z 11 września 2003 roku - o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750, ze zm) poprzez jego niezastosowanie i odmówienie skarżącemu możliwości pełnienia służby zawodowej,
- - art. 3 konwencji w sprawie pewnych zagadnień dotyczących kolizji ustaw o obywatelstwie oraz protokół dotyczący przypadku bezpaństwowości, podpisanej w Hadze w dniu 12 kwietnia 1930 roku, ratyfikowanej zgodnie z ustawą z dnia 5 marca 1934 roku (Dz. U. z 1937 r. Nr 47, poz. 361) poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie właściwej regulacji prawnej wobec mojego mandanta, a mającej zastosowanie do obywateli polskich,
- - art. 14 w zw. z art. 6 konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie innych regulacji prawnych wobec skarżącego niż do analogicznej sytuacji prawnej obywatela polskiego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), stanowiącego o tym, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, jest niezasadny.
Na wstępie podnieść należy, iż zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków, wynikających z przepisów prawa oraz bezczynność organów w tych przypadkach.
Stwierdzić należy, iż dla wydania przez organ decyzji administracyjnej konieczne jest istnienie ku temu podstawy prawnej. W ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) brak jest takiego przepisu, który upoważniałby organ do wydania decyzji w sprawie odmowy przyjęcia do zawodowej służby wojskowej. Żaden też z przepisów wskazanej ustawy nie rodzi po stronie skarżącego roszczenia o przyjęcie go do zawodowej służby wojskowej. Innymi słowy, uprawnienie do odbywania tej służby nie jest uprawnieniem wynikającym z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Trafnie zatem Sąd I instancji przyjął, że skarga do sądu administracyjnego na odmowę przyjęcia do tej służby jest niedopuszczalna.
Co do zarzutu naruszenia przepisów kpa podnieść należy, że adresatem zarzutu naruszenia prawa zarówno materialnego, jak i procesowego może być tylko sąd I instancji, ponieważ przedmiotem kontroli w postępowaniu przed NSA jest zaskarżone orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego. Trafnie więc podnosi się w orzecznictwie, że podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest naruszenie przez sąd przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W jej ramach skarżący musi bezwzględnie powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym uchybił sąd, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy - por. wyrok NSA z 1.06.2004 r., GSK 73/04 M.Pr. 2004, nr 14, s. 632. Tak więc zarzut naruszenia przez sąd I instancji przepisów kpa - co do zasady - nie może być skuteczny, ponieważ przepisy te nie regulują postępowania przed sądami administracyjnymi. Zatem artykuły 104 i 107 kpa również nie mogły zostać naruszone, bo nie regulują postępowania sądowoadministracyjnego
Za niezasadne również należy uznać podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji: art. 2 ustawy o obywatelstwie polskim, art. 44 ust. 1 pkt 1 ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej, art. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, art. 3 konwencji w sprawie pewnych zagadnień dotyczących kolizji ustaw o obywatelstwie oraz protokół dotyczący przypadku bezpaństwowości oraz art. 14 w związku z art. 6 konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, ponieważ Sąd I instancji nie rozpatrywał sprawy merytorycznie, gdyż skarga została odrzucona, jako niedopuszczalna. Nie mógł więc Sąd badać jej zasadności, a więc zgodności z prawem zaskarżonego pisma Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 lutego 2006 r., nr 1117.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.