Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę B.S.Z., dotyczącą wniosku Komisji Rewizyjnej Rady Miasta Słupska z posiedzenia, które odbyło się w dniu 12.02.2010 r. w sprawie przyczyny wypowiedzenia przez Gminę Miasta Słupsk umowy dzierżawy pomieszczeń gospodarczych w budynku przy ul. S. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że kwestionowana działalność Prezydenta Miasta Słupska nie należy do żadnej z kategorii spraw wskazanych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", które poddane byłyby kognicji sądów administracyjnych.
W ocenie Sądu skarga strony zmierzała do objęcia kontrolą kwestii zgłoszenia przez Komisję Rewizyjną wniosku do Prezydenta o rozstrzygnięcie sprawy dotyczącej wniosku skarżącego o wykup dzierżawionych przez niego pomieszczeń. W ocenie Sądu sprawy dotyczące zbycia nieruchomości będącej własnością gminy nie należą do właściwości sądu administracyjnego i mogą być przedmiotem badania jedynie sądu powszechnego, ponieważ dotyczą stosunków cywilnoprawnych. Mając to na względzie Sąd skargę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
Skargę kasacyjną od tego postanowienia wniósł B.S.Z., prawidłowo reprezentowany, zarzucając mu:
- 1. naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa cywilnego skutkujące oddaleniem skargi,
- 2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. polegające na stwierdzeniu, iż przedmiotowa sprawa jest z zakresu prawa cywilnego i należy do sądu powszechnego,
- 3. naruszenie art. 7 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podniósł między innymi, iż Sąd I instancji nie odniósł się do zawartych w skardze zarzutów naruszenia przepisów Kpa w toku podejmowanych przez Komisję Rewizyjną czynności.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.
Na wstępie zauważyć należy, iż Sąd odwoławczy, na podstawie art. 183 § 1 ustawy P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to, że nie dokonuje na nowo kontroli legalności decyzji, lecz bada naruszenie prawa przez Sąd I instancji i tylko w takim zakresie jak zarzuca to skarga kasacyjna. Z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy nie wystąpiły w tej sprawie. Oznacza to, że jeżeli nie zachodzi w sprawie nieważność postępowania to Naczelny Sąd może ją rozpoznać tylko w ramach przytoczonych podstaw kasacyjnych, a nadto, że nie ma ani uprawnienia, ani obowiązku poprawiania i uzupełniania tych podstaw, czy też ich interpretowania i domyślania się o co w istocie skarżącemu chodzi. Prawidłowe przytoczenie podstaw skargi kasacyjnej polega nie tylko na wskazaniu konkretnego przepisu, konkretnego aktu prawnego, ale także i charakteru naruszenia, gdyż tego wymaga art. 174 P.p.s.a.
Należy zauważyć, iż zarzut naruszenia prawa materialnego, postawiony w skardze kasacyjnej, sformułowany został w sposób uniemożliwiający jego ocenę. Skarżący nie wskazał bowiem żadnego przepisu, który byłby przedmiotem błędnej wykładni Sądu, lub którego niewłaściwego zastosowania miałby się ten Sąd dopuścić. Skarżący wskazuje wprawdzie na art. 7 Kpa, jednakże przepis ten, jako regulujący zasady postępowania przed organami administracji, nie może być uznany za przepis prawa materialnego.
Nie można za zasadny uznać też zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem art. 135 P.p.s.a., którego naruszenia dopatruje się skarżący, stanowi jedynie, że Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Oznacza to, że Sąd nie jest związany ściśle granicami skargi i posiada uprawnienie do zajęcia się wszystkimi postępowaniami prowadzonymi w granicach danej sprawy. W niniejszym postępowaniu przepis ten nie znajdował zastosowania, nie istniały bowiem żadne inne akty lub czynności podjęte w granicach sprawy, które mogłyby stać się przedmiotem kontroli Sądu I instancji. Nie mógł on zatem dopuścić się naruszenia wskazanego przepisu.
Jeżeli idzie o zarzut naruszenia art. 7 i 8 ust. 2 Konstytucji to należy wnosić, że chodzi o Konstytucję Rzeczypospolitej Polskiej. Zarzut naruszenia Konstytucji został postawiony, wydaje się, jako podsumowujący zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego. Jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył tychże przepisów Konstytucji RP. Art. 7 stanowi, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, zaś art. 8 ust. 2, że przepisy Konstytucji stosuje się bezpośrednio, chyba że Konstytucja stanowi inaczej. Są to przepisy zawierające generalne zasady ustrojowe i same w sobie nie mogły być przez Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszone. Art. 7 odnosi się do organów władzy publicznej, zaś art. 8 ust. 2 do stosowania przepisów Konstytucji. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie wskazuje w żaden sposób jak Sąd mógłby naruszyć te przepisy.
Mając na uwadze powyższe i uznając zaskarżone postanowienie za zgodne z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Oczywiste omyłki pisarskie, które miały miejsce w zaskarżonym postanowieniu, Sąd sprostował na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 166 powołanej ustawy.