Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 marca 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 2005/11 oddalił skargę M. i M. C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Mazowieckiego z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:
Decyzją z dnia [...] października 2010 r. Prezydent Miasta Ostrołęki odmówił wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków dla obrębu nr [...] Miasta Ostrołęki dotyczących przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami oznaczonymi jako działki ewidencyjne nr [...] i nr [...], położone przy ul. K. w Ostrołęce.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Mazowieckiego decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji. Organ odwoławczy stwierdził naruszenie w sprawie przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Nakazał uzupełnienie materiału dowodowego o dokumenty, które wykażą zasadność twierdzeń organu, że przebieg granic został ustalony w oparciu o postanowienie sądu dotyczące rozgraniczenia. Zalecił by sporządzona przez Wojewódzkie Biuro Geodezji i Terenów Rolnych w Ostrołęce analiza przebiegu spornej granicy uzupełniona została o pomiar kontrolny w terenie, z uwzględnieniem usytuowania istniejących budynków na działce nr [...].
Ponadto organ podkreślił, że należy zażądać od odwołujących przedłożenia przez nich dokumentu urzędowego, który mógłby stanowić podstawę do zmiany wpisu w ewidencji gruntów i budynków w rozumieniu art. 23 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Prezydent Miasta Ostrołęki odmówił wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków m. Ostrołęki.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Mazowieckiego decyzją z dnia [...] października 2011 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ostrołęki z dnia [...] lipca 2011 r.
Organ odwołał się do przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz.1287 ze zm.) oraz przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454).
Rozporządzenie z dnia 29 marca 2001 r. nakłada na starostę obowiązek utrzymania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Stosownie do § 46 ust. 1 rozporządzenia dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i 11 rozporządzenia. W § 46 ust. 2 powołanego rozporządzenia zostały określone dokumenty i materiały, na podstawie których organ może dokonać zmian w ewidencji.
Organ stwierdził, że z analizy dokumentów sprawy wynika, że M. i M. C. stali się właścicielami działki nr [...] (stary nr [...]) na podstawie postanowienia spadkowego sygn. akt I Ns 639/99 z dnia 23 marca 2000 r. Granica tej działki z działką nr [...] (stary nr [...]) została ustalona przez Sąd Rejonowy w Ostrołęce postanowieniem z dnia 28 kwietnia 1988 r., sygn. akt I Ns 500/86 wydanym w sprawie o rozgraniczenie, w której ustalono, że granica przebiegać będzie wzdłuż linii oznaczonej kolorem niebieskim biegnącej od punktu 1 przez punkt 8 do punktu 6, zgodnie z mapą wpisaną do ewidencji Wojewódzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej za numerem Os-z- [...]. Wymieniona granica została oznaczona na gruncie. W aktach sprawy znajduje się poświadczona za zgodność z oryginałem kopia protokółu czynności komornika w dniu 18 września 1989 r. związanych z wykonaniem orzeczenia sądowego z dnia 28 kwietnia 1988 r. o rozgraniczeniu.
Z protokółu obrazującego czynności egzekucyjne związane z wykonaniem orzeczenia sądu wynika, że dodatkowo zastabilizowano 2 punkty położone na linii prostej od pkt nr 1 do nr 8 oraz od pkt 8 do pkt 6. Punkty te oznaczono rurkami metalowymi.
W 1996 r. Państwowe Przedsiębiorstwo Geodezyjno-Kartograficzne w Warszawie dokonało modernizacji ewidencji gruntów miasta Ostrołęki obrębu nr [...]. Sporządzony z modernizacji operat pomiarowy został przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego za nr ewid. [...]. Z powyższego operatu wynika, że podczas ustalania przebiegu granicy między działkami nr [...] i nr [...] było uwzględnione postanowienie sądu o rozgraniczeniu z dnia 28 kwietnia 1988 r. Zdaniem organu, powyższe potwierdza znajdujący się w aktach sprawy zapis sporządzony przez wykonawcę na kopii istniejącej mapy zasadniczej w skali 1:500, sekcja nr [...] i nr [...].
M. i M. C. pismem z dnia 7 listopada 2007 r. wystąpili z prośbą do Prezydenta Miasta Ostrołęki o zbadanie przebiegu granicy miedzy przedmiotowymi działkami twierdząc, że została ona zmieniona i nie jest zgodna z postanowieniem Sądu Rejonowego w Ostrołęce z dnia 28 kwietnia 1988 r. orzekającym o rozgraniczeniu. Wystąpienie to poprzedzone było wykonanym przez geodetę uprawnionego na zlecenie właściciela działki nr [...] (stary nr [...]) wznowienia granicy między ww. działkami.
Na wniosek małżonków C. Sąd Rejonowy w Ostrołęce postanowieniem sygn. akt I Ns-500/86 z dnia 8 kwietnia 2008 r. dokonał wykładni postanowienia Sądu Rejonowego w Ostrołęce z dnia 28 kwietnia 1988 r. dokonującego rozgraniczenia między działkami nr [...] i nr [...] położonymi w Ostrołęce przy ul. K. orzekając, że granica pomiędzy działką nr [...] i nr [...] przebiega wzdłuż linii oznaczonej na mapie kolorem niebieskim od pkt 1 do pkt 6 przez pkt B. Zdaniem organu II instancji, sporządzony przez Wojewódzkie Biuro Geodezji i Terenów Rolnych w Ostrołęce operat przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego za nr ewid [...]., którego przedmiotem było ustalenie przebiegu granicy między działkami [...] i [...] w nawiązaniu do wykładni Sądu Rejonowego w Ostrołęce poprawiającej błąd powstały w postanowieniu o rozgraniczeniu w 1988 r. stanowił podstawę aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków.
Organ podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie organ I instancji nie rozstrzygał czy linia przecinająca punkty graniczne jest linią prostą czy też przebiega ona w inny sposób, ponieważ przebieg granicy między przedmiotowymi działkami jest przedstawiony na załączniku graficznym wykonanym przez biegłego sądowego, który stanowi integralną część postanowienia o rozgraniczeniu z 1988 r.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego zauważył, że sporządzone na zlecenie Prezydenta Miasta Ostrołęki opracowania geodezyjne zarejestrowane w Miejskim Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Ostrołęce za nr ewid. [...] i za nr ewid. [...], dotyczące przebiegu granicy między działkami [...] i [...] ustalonej w drodze rozgraniczenia postanowieniem Sądu Rejonowego w Ostrołęce I Ns-500/86 są zbieżne. Wskazują one, że różnice odległości budynków uwidocznione na szkicu granicznym ustalonej granicy postanowieniem rozgraniczeniowym różnią się od obecnie wyliczonych. Z opracowania geodezyjnego nr [...] wykonanego przez geodetę uprawnionego T. L. wynika, że brak dokładnego i poprawnego pomiaru w nawiązaniu do istniejącej osnowy w opracowaniu sporządzonym przez biegłego sądowego jest powodem powstałych niedokładności. Przyjęcie współrzędnych punktów granicznych nr [...] i [...] (pkt B w operacie rozgraniczeniowym) i odtworzenie na ich podstawie linii pomiarowej nie może zapewnić miar bieżących i domiarów prostokątnych wykazanych na szkicu granicznym do istniejących budowli i fundamentów.
Organ podkreślił, że także z wyjaśnienia Wojewódzkiego Biura Geodezji i Terenów Rolnych w Ostrołęce zawartego w piśmie nr WBG.zd.6316/121/08/09 z dnia 14 stycznia 2009 r. skierowanego do Urzędu Miasta Ostrołęki wynika, że rozbieżności między przyjętą w postanowieniu granicą od pkt 1 do pkt B (odcinek linii prostej) a położeniem budynku w odległości 0,55 m od tej granicy jest prawdopodobnie błąd popełniony przez biegłego i pomiar budynku został wykonany nie w odniesieniu do odcinka granicy 1-B tylko innej trudnej do ustalenia linii, co nie podważa poprawności przebiegu granicy na odcinku 1-B, gdyż przyjęta była z wcześniej wykonanych pomiarów.
Zdaniem organu odwoławczego, małżonkowie C. kwestionują w istocie granicę ustaloną postanowieniem sądu o rozgraniczeniu. Ustalenie przez sąd powszechny przebiegu spornej granicy wyłącza możliwość jej odmiennego ustalenia przez organ administracji.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli M. i M. C. Skarżący zarzucili naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego rozpoznania sprawy. Ponadto wskazano, że został w sprawie naruszony art. 31 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 36 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej "p.p.s.a.").
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podał, że podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi § 46 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454), który stanowi w ustępie 1, iż "dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i 11". Ustęp 2 powyższego paragrafu nakazuje zaś wprowadzenie z urzędu zmian wynikających między innymi z prawomocnych orzeczeń sądowych.
Sąd Rejonowy w Ostrołęce postanowieniem z dnia 28 kwietnia 1988 r. dokonał rozgraniczenia pomiędzy działkami [...] i [...] w ten sposób, iż ustalił, że granica przebiegać będzie wzdłuż linii oznaczonej kolorem niebieskim biegnącym od punktu 1-go przez punkt 8 do punktu 6 zaznaczonych na mapie sporządzonej przez W. P., wpisanej do ewidencji Wojewódzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej.
Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2008 r. Sąd Rejonowy w Ostrołęce dokonał wykładni postanowienia z dnia 28 kwietnia 1988 r. o rozgraniczeniu, przyjmując, że należy je rozumieć w ten sposób, że granica pomiędzy działkami [...] i [...] przebiega wzdłuż linii oznaczonej kolorem niebieskim, zaznaczonej na mapie sporządzonej przez W. P. wpisanej do ewidencji Wojewódzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej - linia niebieska zaznaczona na mapie przebiega od punktu 1 do pkt 6 przez pkt B. Orzeczenie Sądu Rejonowego w Ostrołęce dotyczące wykładni postanowienia rozgraniczeniowego stanowiło podstawę wpisu do ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z dyspozycją zawartą w § 46 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Czynność ta została poprzedzona sporządzeniem przez Wojewódzkie Biuro Geodezji i Terenów Rolnych w Ostrołęce dokumentacji geodezyjnej dotyczącej przebiegu granicy między przedmiotowymi działkami w nawiązaniu do wykładni dokonanej przez Sąd Rejonowy orzeczeniem z dnia 8 kwietnia 2008 r. Przebieg granicy został wówczas zmieniony zgodnie z dokonaną przez Sąd Rejonowy wykładnią, co pociągnęło za sobą także zmianę w powierzchni działek.
Sąd I instancji podkreślił, że zgodnie z art. 365 § 1 k.p.c. "orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby." Organy były więc związane powyższymi orzeczeniami i wbrew oczekiwaniom skarżących organy były uprawnione jedynie do ujawnienia w operacie ewidencji gruntów i budynków jedynie przebiegu granicy zgodnie z wykładnią dokonaną postanowieniem Sądu Rejonowego w Ostrołęce wydanym w dniu 8 kwietnia 2008 r.
Sąd wskazał, że organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające i sporządził dodatkowe opracowanie geodezyjne dotyczące przebiegu granicy pomiędzy działkami oznaczonymi obecnie nr [...] i [...], które potwierdziło, iż przebieg granicy jest taki, jak wynika to z opracowania wykonanego przez Wojewódzkie Biuro Geodezji i Terenów Rolnych w Ostrołęce sporządzonego w celu uaktualnienia operatu ewidencji gruntów i budynków.
Zwrócono także uwagę, iż biegły W. P. wyjaśnił, że granica pomiędzy nieruchomościami ustalona w postępowaniu rozgraniczeniowym była linią prostą.
Stanowisko strony skarżącej, że granica ta winna biec w odległości 0,55 m od budynku spowodowałoby załamanie przebiegu granicy.
Powyższe okoliczności wskazują, zdaniem Sądu I instancji, że organ administracji zastosował w sprawie § 47 ust. 3 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, i przeprowadził niezbędne w sprawie postępowanie wyjaśniające, co czyni nieusprawiedliwionym zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 7 i 77 k.p.a.
Sąd podkreślił, że ewidencja gruntów jest jedynie zbiorem informacji będącej odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego danej nieruchomości i pełni jedynie funkcje informacyjno-techniczne, nie rozstrzyga natomiast sporów o prawa do gruntów ani nie nadaje tych praw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia przez organ administracji art. 31 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne, w przedmiotowym bowiem postępowaniu nie dokonywano ustalenia przebiegu granicy, gdyż przebieg ten został ustalony przez Sąd Rejonowy w Ostrołęce w postępowaniu rozgraniczeniowym. Wykazanie przebiegu granicy nastąpiło w oparciu o dokumentację geodezyjną przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego sporządzoną w postępowaniu rozgraniczeniowym. Celem jej prawidłowego odczytania odebrano od biegłego W. P. stosowne oświadczenie. Zarzut skargi dotyczący naruszenia § 36 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków jest zatem także pozbawiony uzasadnionych podstaw.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła M. C. reprezentowana przez adwokata. Zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:
- 1) naruszenie prawa procesowego, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe i niepełne uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia przez oraz oparcie go na błędnie ustalonym stanie faktycznym, co przejawiło się poprzez brak odniesienia się do argumentacji skarżących, którzy we własnym wywodzie przedstawili argumenty prawne uzasadniające konieczność uwzględnienia pomiarów kontrolnych przebiegu granicy przede wszystkim w oparciu o odległość od ścian budynku, a nie obliczeń osnowy geodezyjnej, a w efekcie nieuzasadnione sprowadzenie stanowiska skarżących przez Sąd I instancji do prób ingerowania w wynik postępowania rozgraniczeniowego;
- 2) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 31 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawa geodezyjnego, poprzez błędne uznanie, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy przepis ten nie może mieć zastosowania w postępowaniu wyjaśniającym w przedmiocie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków z uwagi na fakt, że zakończone zostało postępowanie rozgraniczeniowe przed Sądem Rejonowym w Ostrołęce.
Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwinięto poszczególne zarzuty podnosząc, że w uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji, zasadniczo nie odniósł się do stawianych zarzutów, natomiast przedstawił wnioskowanie, z którego wynika, że skoro toczyło się postępowanie wyjaśniające, to brak jest podstaw do kwestionowania jego wyników. Zdaniem skarżącej, Sąd nie podjął w ogóle próby oceny zasadności przyjęcia przed organy administracyjne jednego z kilku proponowanych wariantów przebiegu granicy. Podano ponadto, że skarżący wyraźnie wskazali na źródło obowiązującego prawa, z którego wynika, które elementy powinny być w pierwszej kolejności brane pod uwagę przy ustaleniu przebiegu granicy (dane mające pierwszeństwo przed danymi osnowy geodezyjnej), a zasady określone w art. 31 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne, powinny być w jednakowym stopniu przestrzegane w postępowaniu, w którym wykonywane jest opracowanie geodezyjne na potrzeby aktualizacji ewidencji gruntów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w art. 183 § 2 tej ustawy.
Skoro w sprawie nie stwierdzono występowania tego rodzaju okoliczności, w postępowaniu kasacyjnym mogły być rozważone wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej.
Skarżąca zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 1 p.p.s.a. poprzez wadliwe i niepełne uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia oraz oparcie go na błędnie ustalonym stanie faktycznym, co przejawiło się poprzez brak odniesienia się do argumentacji skarżących, a w efekcie nieuzasadnione sprowadzenie stanowiska skarżących do prób ingerowania w wynik postępowania rozgraniczeniowego.
Powyższy zarzut nie mógł być uznany za uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sporządził pisemne motywy zaskarżonego rozstrzygnięcia zgodnie z wymogami określonymi w art. 141 § 4 p.p.s.a., sposób sporządzenia uzasadnienia pozwala na dokonanie kontroli kasacyjnej wyroku z dnia 12 marca 2012 r. Zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzenie, że Sąd "bezrefleksyjnie przyjął stanowisko prezentowane przez organy administracyjne" pozostaje bez związku z zawartą w kontrolowanym orzeczeniu argumentacją faktyczną i prawną, przedstawiającą stanowisko Sądu pierwszej instancji.
Sąd należycie rozważył okoliczności związane z przedmiotem rozstrzygnięcia. Ocenił – w świetle przepisów prawa regulujących zasady dotyczące wpisywania danych do ewidencji gruntów i budynków – zasadność odmowy wprowadzenia do tej ewidencji żądanych zmian dotyczących przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami oznaczonymi jako działki ewidencyjne nr [...] i nr [...] położone przy ulicy K. w Ostrołęce. Zaskarżone orzeczenie wydane zostało w oparciu o zebrany w sprawie w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy.
Zarzucane w skardze kasacyjnej uchybienie w zakresie sposobu sporządzenia pisemnych motywów zaskarżonego orzeczenia pozostaje w ścisłym związku z zarzutem materialnoprawnym dotyczącym błędnej wykładni i w rezultacie nieuzasadnionej odmowy zastosowania art. 31 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Również co do tej kwestii skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie.
Za błędne uznać należało stanowisko, że w niniejszym postępowaniu, w którym oceniana była zasadność żądania przez M. i M. C. wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków winien mieć zastosowanie art. 31 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Artykuł ten, znajdujący się w Rozdziale 6 ustawy zatytułowanym "Rozgraniczenie nieruchomości" w ustępie 1 stanowi: "Czynności ustalenia przebiegu granic wykonuje geodeta upoważniony przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta)". W dalszych ustępach tego artykułu uregulowano sposób ustalania przez geodetę przebiegu granic. Zgodnie z ust. 4: "W przypadku sporu co do przebiegu linii granicznych geodeta nakłania strony do zawarcia ugody. Ugoda zawarta przed geodetą posiada moc ugody sądowej".
Przypomnieć trzeba, że rozgraniczenie obecnych działek ewidencyjnych nr [...] i nr [...] przeprowadzone zostało na wniosek J. W. i zakończyło się prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w Ostrołęce z dnia 28 kwietnia 1988 r., sygn. akt NS 500/86. Następnie, na wniosek małżonków C., Sąd ten postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2008 r. dokonał wykładni tego postanowienia. Sporządzony przez Wojewódzkie Biuro Geodezji i Terenów Rolnych w Ostrołęce operat z 1 września 2008 r., przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (nr ewid. [...]), którego przedmiotem było ustalenie przebiegu granic między wskazanymi działkami w nawiązaniu do dokonanej przez Sąd wykładni postanowienia o rozgraniczeniu stanowił podstawę dokonanej 19 września 2008 r. aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków. Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje przez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych (§ 45 ust. 1 powołanego rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r.). Żądana obecnie zmiana tych danych nie została udokumentowana.
Podnoszone przez małżonków C. w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją szczegółowe uwagi dotyczące przebiegu granicy między działkami (m.in. różnice odległości budynków od granicy) były przez organy rozważone i zostały wyjaśnione. Oba sporządzone na zlecenie Prezydenta Miasta Ostrołęki opracowania geodezyjne dotyczące przebiegu granicy między działkami [...] i [...] ustalonej w drodze rozgraniczenia dokonanego przez Sąd Rejonowy w 1988 r. są zbieżne, co podkreślono w decyzji odwoławczej. Organy wyjaśniły, odwołując się do tych opracowań - przyczyny różnic odległości budynków wykazanych na szkicu granicznym ustalonej granicy postanowieniem rozgraniczeniowym od obecnie wyliczonych. W odniesieniu do uwag dotyczących przebiegu linii przecinającej punkty graniczne podkreślono w zaskarżonej decyzji, że przebieg granicy między przedmiotowymi działkami jest przedstawiony na załączniku graficznym wykonanym przez biegłego sądowego, który stanowi integralną część postanowienia o rozgraniczeniu.
W konsekwencji tych rozważań Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Mazowieckiego stwierdził, że istotą odwołania jest kwestionowanie przez małżonków C. granicy ustalonej postanowieniem o rozgraniczeniu. Zarzutów takich nie mogły rozważać w niniejszym postępowaniu organy geodezyjne, gdyż dokonują one zmian w ewidencji gruntów i budynków na podstawie przedłożonych dokumentów, a nie rozstrzygają na nowo spory graniczne. Ze stanowiskiem tym, zaakceptowanym przez Sąd I instancji, należy się w pełni zgodzić. Sugerowana w skardze kasacyjnej konieczność przeprowadzenia w niniejszej sprawie postępowania na podstawie omówionego wcześniej art. 31 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne nie znajduje uzasadnienia.
Wobec powyższego, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.