Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 23 listopada 2017r., sygn. akt III SA/Gd 659/17, oddalił skargę E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie obowiązku solidarnej zapłaty kosztów powstałych w związku z usunięciem, przechowywaniem oraz oszacowaniem pojazdu.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że z ustaleń poczynionych przez organy w toku postępowania wynika, iż w dniu usunięcia z drogi pojazdu marki [...] o nr rej. [...] (tj. w dniu 15 sierpnia 2015 r.) pojazd ten stanowił własność skarżącej, jednakże dysponentem (użytkownikiem) jego na podstawie złożonego przez skarżącą w dniu 1 grudnia 2014 r. oświadczenia woli (upoważnienia), był jej syn – M. M., co – w świetle art. 130a) ust. 10h) w zw. z ust. 10i) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 128 ze zm. – dalej jako: "p.r.d.") – dawało organom podstawę do nałożenia na E. M. i M. M. (solidarnie) zobowiązania poniesienia kosztów wynikających z usunięcia, przechowywania i oszacowania w/w pojazdu.
Sąd zaznaczył przy tym, że organ odwoławczy w sposób prawidłowy dokonał kasacji pierwszoinstancyjnej decyzji w całości a następnie reformacji rozstrzygnięcia poprzez: 1) ponowne ustalenie wysokości kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem i oszacowaniem w/w pojazdu, wyliczając te koszty jedynie za okres od dnia usunięcia pojazdu do dnia uprawomocnienia się postanowienia o przepadku ww. pojazdu, a także poprzez: 2) "anulowanie" rozstrzygnięcia o terminie płatności zobowiązania (kosztów).
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyła E. M., w której zawarła także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, że pobiera rentę rodzinną w wysokości 1.588,82 zł i nie posiada innych środków majątkowych. Wskazała, że opłaca czynsz w wysokości 525,63 zł, jej dodatkowe wydatki to wyżywienie w wysokości ok. 400 zł, leki 100 zł, energia elektryczna 100 zł, telefon 30 zł, środki czystości i higieniczne 150 zł. Skarżąca podała, że w przypadku wykonania decyzji pozostanie bez środków do samodzielnej egzystencji, co stanowi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 – dalej "p.p.s.a."), wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygnatura akt I GPS 1/07 przyjął, że na podstawie powołanego przepisu dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu także w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę.
Wykazanie istnienia przesłanek, o których mowa w w/w przepisie spoczywa na stronie. Zaznaczyć przy tym należy, że przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.
Jak wynika z akt niniejszej sprawy, zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku nałożyło na E. M. i M. M. obowiązek solidarnej zapłaty kwoty w wysokości 10.839,14 zł z tytułu kosztów wynikających z usunięcia, przechowywania i oszacowania pojazdu marki [...] nr rej. [...], nr identyfikacyjny [...].
Wskazać w tym miejscu należy, że fakt solidarnego zobowiązania do obowiązku zapłaty oznacza, że organ może żądać całości lub części należności od obojga dłużników łącznie, bądź od każdego z nich z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałego, przy czym aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela oboje dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani.
W niniejszej sprawie E. M. we wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji wskazywała na swoją trudną sytuację materialną, jednakże, jak wynika z w/w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku, kosztami zostali obciążeni solidarnie E. M. i M. M. We wniosku nie wskazano natomiast żadnych okoliczności, aby w stosunku do osoby M. M. wykonanie zaskarżonej decyzji miało wyrządzić znaczną szkodę lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków.
Dodatkowo wskazać należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma bowiem charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku. Oznacza to, że strona skarżąca zgłaszająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jego wykonania. Takie prawdopodobieństwo nie zostało jednakże w niniejszej sprawie wykazane.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie nie wykazano, aby w sprawie wystąpiła przesłanka z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.