Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Komendanta Głównego Policji na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, iż zarządzeniem z dnia 2 września 2013 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, zakreślając jednocześnie siedmiodniowy termin na dokonanie tej czynności, pod rygorem odrzucenia wniesionego środka zaskarżenia. Zarządzenie to doręczono stronie w dniu 11 września 2013 r., a żądany wpis uiszczony został w dniu 19 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż Komendant dokonał czynności procesowej po upływie zakreślonego terminu, co spowodowało konieczność odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 i art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.". Jednocześnie zwrócono skarżącemu uiszczoną kwotę wpisu.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł Komendant Główny Policji, prawidłowo reprezentowany, a zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:
- 1. art. 3 § 1 i art. 67 § 5 P.p.s.a. w zw. art. 34, 35 § 2 i art. 39 P.p.s a. mające wpływ na wynik sprawy polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej nie uwzględnił pełnomocnika Komendanta Głównego Policji podinsp. J. S. wnoszącego w imieniu Komendanta Głównego Policji i z jego upoważnienia skargę z dnia 27 maja 2013 r. Komendanta Głównego Policji na decyzję GIODO z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] i nie doręczył temu pełnomocnikowi pism procesowych tj. z dnia 6 września 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1249/13 - odpisu odpowiedzi na skargę oraz z dnia 6 września 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1249/13 odpisu zarządzenia z dnia 2 września 2013 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu przez co pozbawił Komendanta Głównego Policji możliwości obrony jego praw w sprawie o sygn. II SA/Wa 1249/13 przez ustanowionego do działania w jego imieniu pełnomocnika, co jednocześnie stanowi przesłankę nieważności postępowania zgodnie z art. 184 § 2 pkt 5 P.p.s.a.;
- 2. art. 3 § 1 i art. 49 w zw. z art. 46 § 3 P.p.s.a. mające wpływ na wynik sprawy polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie wezwał Komendanta Głównego Policji lub ustanowionego pełnomocnika Komendanta Głównego Policji podinsp. J. S. do uzupełnienia braków formalnych wniesionej skargi Komendanta Głównego Policji na decyzję GIODO z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], jeżeli powziął wątpliwości co do udzielonego pełnomocnictwa, pomimo, iż skarga ta została podpisana przez podinsp. J. S. będącego pełnomocnikiem Komendanta Głównego Policji upoważnionym do zastępowania Komendanta Głównego Policji w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wszystkich instancji w sprawie ze skargi Komendanta Głównego Policji na decyzję GIODO z dnia 24 września 2010r. nr [...] (sygn. akt II SA/Wa 1885/10), gdyż skarga w sprawie II SA/Wa 1249/13 stanowi dalszy ciąg niniejszej sprawy oraz nadto będącego pełnomocnikiem Komendanta Głównego Policji uprawnionym do występowania w imieniu Komendanta Głównego Policji w postępowaniach administracyjnych i przed sądami administracyjnymi w sprawach dotyczących przetwarzania danych osobowych w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji wynikających z art. 26, art. 32 ust. 1 pkt 1 - 6 oraz art. 33 - 35 ustawy o ochronie danych osobowych na podstawie decyzji nr 349 Komendanta Głównego Policji z dnia 22 listopada 2011 r. w sprawie upoważnienia do załatwiania niektórych spraw dotyczących przetwarzania danych osobowych w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji, występowania w tych sprawach w postępowaniach administracyjnych i przed sądami administracyjnymi oraz kontroli przetwarzania tych danych oraz decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2012 r. zmieniającej decyzję w sprawie upoważnienia do załatwiania niektórych spraw dotyczących przetwarzania danych osobowych w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji, występowania w tych sprawach w postępowaniach administracyjnych i przed sądami administracyjnymi oraz kontroli przetwarzania tych danych;
- 3. art. 3 § 1 i art. 220 § 1 i 3 w zw. z art. 67 § 5 P.p.s.a. mające wpływ na wynik sprawy polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej:
- – wezwał Komendanta Głównego Policji do uiszczenia wpisu pod rygorem odrzucenia skargi, a nie wezwał do uiszczenia wpisu wnoszącego skargę od decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w imieniu Komendanta Głównego Policji i z jego upoważnienia pełnomocnika podinsp. J. S. przez co pozbawił skarżącego - Komendanta Głównego Policji możliwości obrony jego praw w sprawie o sygn. II SA/Wa 1249/13 przez ustanowionego do działania w jego imieniu pełnomocnika, co jednocześnie stanowi przesłankę nieważności postępowania zgodnie z art. 184 § 2 pkt 5 P.p.s.a.,
- – uznał, że wpis został uiszczony przez skarżącego po terminie, w sytuacji, gdy zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu nie zostało doręczone wnoszącemu skargę zgodnie z dyspozycją art. 220 § 1 P.p.s.a. tj. pełnomocnikowi skarżącego wobec czego wezwanie do uiszczenia wpisu nie mogło wywołać skutków określonych w art. 220 § 3 P.p.s.a. w postaci odrzucenia skargi;
- 4. art. 3 § 1 i § 2 w zw. z art. 220 § 1 mające wpływ na wynik sprawy polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował należycie zasady skargowości przez to, że nie ocenił, czy skargę wniósł Komendant Główny Policji, czy działający w imieniu Komendanta Głównego Policji pełnomocnik tj. podinsp. J. S. a zatem nie wyjaśnił w pierwszej kolejności kwestii umocowania osoby wnoszącej skargę w imieniu Komendanta Głównego Policji w związku z czym nie ocenił, czy zgodnie z zasadą skargowości skargę wniosła właściwa osoba oraz nie ocenił, czy należy usunąć braki formalne pełnomocnictwa przez co nie ocenił właściwie kto jest wnoszącym skargę na decyzję GIODO z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] i nie skierował wezwania do uiszczenia wpisu do wnoszącego skargę tj. do pełnomocnika Komendanta Głównego Policji podinsp. J. S. czym pozbawił Komendanta Głównego Policji obrony jego praw w sprawie sygn. akt II SA/Wa 1249/13 przez ustanowionego do działania w jego imieniu pełnomocnika, co jednocześnie stanowi przesłankę nieważności postępowania zgodnie z art. 184 § 2 pkt 5 P.p.s.a.;
- 5. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie - art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., mimo że decyzja GIODO z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] została wydana bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 184, art. 168 § 1, art. 170, art. 171 oraz art. 151 w zw. z art. 153 P.p.s.a. poprzez wydanie decyzji [...] bez uwzględnienia obowiązującego prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1100/11 oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1885/10, co stanowi naruszenie stanu powagi rzeczy osądzonej oraz stanowi podstawę nieważności postępowania zgodnie z art. 183 § 2 pkt 3 P.p.s.a.;
Autor skargi kasacyjnej domagał się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.
W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegał postawiony w skardze kasacyjnej zarzut odpowiadający przesłance nieważności postępowania, który Naczelny Sąd Administracyjny - zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. – bierze z urzędu pod rozwagę.
Rozpoznając ten zarzut stwierdzić należy, iż nie znajduje on uzasadnienia. Nie można bowiem zgodzić się ze stanowiskiem, jakoby skarżący pozbawiony został możliwości obrony swych praw poprzez to, że Sąd nie skierował do strony żądania wyjaśnienia kwestii pełnomocnictwa udzielonego podinsp. J. S., ani nie wezwał go, jako pełnomocnika Komendanta, do uiszczenia wpisu sądowego. Wskazać bowiem trzeba, iż z treści skargi nie wynikało w żaden sposób, aby podinsp. J. S. działał w sprawie jako pełnomocnik Komendanta Głównego Policji, jedynie podpisał on skargę jako pracownik organu, działający z upoważnienia Komendanta. Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo przyjął, iż organ miał uprawnienie do umocowania swojego pracownika do działania przed sądem, nie istniała zatem potrzeba ustalania kwestii ewentualnego pełnomocnictwa udzielonego podinsp. J. S., a skierowanie wezwania do uiszczenia wpisu bezpośrednio do organu było prawidłowe. Tym samym nie można przyjąć, aby zaistniała w sprawie przesłanka stwierdzenia nieważności, o jakiej mowa powyżej
Nie zasługują także na uwzględnienie pozostałe zarzuty naruszenia przepisów postępowania, skoro bowiem podinsp. J. S. nie działał w sprawie jako pełnomocnik strony, to nie istniał obowiązek kierowania do niego pism, w myśl art. 67 § 5 P.p.s.a., a wezwanie bezpośrednio Komendanta Głównego Policji do uiszczenia wpisu było prawidłowe, w świetle tego przepisu oraz art. 220 § 1 P.p.s.a. Szczególnie, jeśli weźmie się pod uwagę fakt, iż w skardze wskazano wyraźnie ul. P. w Warszawie jako adres do korespondencji. Pod ten adres skierowano zarządzenie wzywające stronę do uiszczenia wpisu, odebrane w dniu 11 września 2013 r. przez pracownika Kancelarii Gabinetu Komendanta Głównego Policji. Przyjęcie tej daty jako otwierającej bieg terminu, o jakim mowa w art. 220 § 1 P.p.s.a. było zatem słuszne, podobnie jak przyjęcie, iż termin ten upływał z dniem 18 września 2013 r. Tym samym za prawidłowe przyjąć trzeba stanowisko Sądu I instancji, który uznał, że wniesienie żądanego wpisu w dniu 19 września 2013 r. nastąpiło z uchybieniem zakreślonego przez Sąd terminu. Okoliczność ta wskazywała niewątpliwie na konieczność odrzucenia skargi, co wynika z treści art. 220 § 3 P.p.s.a.
Okoliczność uznania podinsp. J. S. jako pełnomocnika Komendanta w innych sprawach pozostaje bez znaczenia dla niniejszego postępowania, co stanowi o braku usprawiedliwienia dla zarzutów czynionych w tym przedmiocie w skardze kasacyjnej.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.