Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H.P. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca reprezentowana przez fachowego pełnomocnika.
W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania, w postaci całkowitego braku rozstrzygnięcia żądania odszkodowawczego zgłoszonego w formie wniosku alternatywnego w odwołaniu skarżącej z dnia 11 marca 2009 r. kierowanym do Wojewody Mazowieckiego. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu.
Wprowadzając w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. - przymus adwokacko - radcowski (art. 175 § 1 p.p.s.a.) ustawodawca postawił skardze kasacyjnej określone wymagania. Wśród tych wymagań najistotniejsze znaczenie ma przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie oraz wniosek o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia sądu pierwszej instancji z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Brak któregoś z tych istotnych elementów określonych jako elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej uniemożliwia rozpoznanie wniesionej skargi kasacyjnej.
W świetle art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania sądowego. Oznacza to związanie tego Sądu zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które powinny dotyczyć ocenianego wyroku. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga więc nie tylko ich prawidłowego określenia w samej skardze, ale przede wszystkim ich przytoczenia. Przytoczenie zaś podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, naruszenie przepisów postępowania czy też oba te naruszenia łącznie. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych zdaniem strony skarżącej przez Sąd, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu oraz innych jednostek redakcyjnych. Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa autor kasacji miał na uwadze, podnosząc zarzut nieokreślonego naruszenia prawa materialnego czy też zarzut naruszenia nie wymienionych przepisów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się intencji skarżącego i formułować za niego zarzutów pod adresem zaskarżonego wyroku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2004 r., sygn. akt GSK 356/04, ONSAiWSA 2004, Nr 3, poz. 72, s. 142).
Tylko prawidłowe, zgodne z art. 176 p.p.s.a., opracowanie skargi kasacyjnej pozwala na wyznaczenie granic, w ramach których nastąpi rozpoznanie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny. Skarga kasacyjna nie spełniająca wymagań w tym zakresie podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 p.p.s.a. Taka sytuacja zachodzi w sprawie niniejszej.
W rozpoznawanej skardze kasacyjnej wniesionej przez radcę prawnego działającego w imieniu skarżącej, ograniczono się do przedstawienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania bez wskazania jakiegokolwiek przepisu prawa, któremu, w ocenie autora skargi kasacyjnej, uchybił Sąd I instancji wydając zaskarżony wyrok. Brak przytoczenia we wniesionej skardze kasacyjnej podstaw wskazanych w art. 174 p.p.s.a. nie podlega uzupełnieniu. Również w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wskazano żadnego przepisu, którego naruszenie mogłoby stanowić podstawę skargi kasacyjnej.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 178 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o odrzuceniu skargi kasacyjnej. O zwrocie wpisu sądowego od skargi kasacyjnej Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.