Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Po 101/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę J.K. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 października 2014r., sygn. akt I OSK 146/14, uchylił wskazany wyżej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Po 101/13 i odrzucił skargę. W uzasadnieniu Sąd rozważał zagadnienie, czy możliwość rozpoznania wniosku skarżącego w trybie przewidzianym ustawą z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782) nie powinna zostać wyłączona z uwagi na przepisy szczególne. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej będą miały zastosowanie wyłącznie w przypadku udostępniania za pomocą środków komunikacji elektronicznej lub informatycznych nośników danych aktów prawa miejscowego stanowionych przez powiat lub gminę. Wskazuje na to wprost treść art. 28b ust. 1a pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych oraz innych aktów prawnych (Dz. U. z 2011 r., Nr 197, poz. 1172 ze zm.).
Natomiast w przypadku udostępniania treści tych aktów w formie tradycyjnej, tj. wydruku czy kopii papierowej, zastosowanie będzie miał art. 28a tej ustawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepis ten stanowi samoistną podstawę załatwienia wniosku o udostępnienie wydruku (kopii) aktu prawa miejscowego jednostki samorządu terytorialnego. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie ma w tym przypadku zastosowania. Zdaniem Sądu art. 28a ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych oraz innych aktów prawnych jest przepisem, o jakim mowa w art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniosek skarżącego z dnia 25 stycznia 2013 r. nie podlegał rozstrzygnięciu w formie przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), stąd też do skargi w tym zakresie nie ma zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej, a w konsekwencji również do skargi na bezczynność organu w tym względzie (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.).
Pismem z dnia 19 grudnia 2014 r. (data stempla pocztowego) skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, na podstawie art. 158 w zw. z art. 166 i art. 193 p.p.s.a., złożył wniosek o wykładnię powyższego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2014 r. Wniesiono o wyjaśnienie następujących kwestii:
- 1) w jakim terminie kierownik urzędu jest zobowiązany udostępnić odpłatnie wydruk aktów normatywnych i innych aktów prawnych,
- 2) w jaki sposób strona może zwalczać bezczynność organu w przypadku niedotrzymania terminu udostępnienia wydruku aktów normatywnych i innych aktów prawnych,
- 3) dlaczego obowiązek odpłatnego udostępnienia wydruku aktów normatywnych i innych aktów prawnych nie jest "inną czynnością", o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 158 p.p.s.a., Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Zaś stosownie do art. 166 p.p.s.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Zgodnie z ugruntowanym poglądem zarówno orzecznictwa jak i doktryny, konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać. Wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może ponadto zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania. Taki natomiast charakter ma wniosek o wykładnię złożony w niniejszej sprawie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi potrzeba dokonania wykładni postanowienia z dnia 15 października 2014 r. Zarówno bowiem sentencja kwestionowanego postanowienia, jak i jego uzasadnienie jest sformułowane w sposób jasny i nie budzący wątpliwości.
Mając powyższe na uwadze, wobec braku podstaw do dokonania wykładni postanowienia, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 158 i art. 166 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.