Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uwzględnił skargę D. D. na bezczynność Burmistrza Gminy T. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej i zobowiązał Burmistrza Gminy T. do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] kwietnia 2016 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jednocześnie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, a także wymierzył organowi grzywnę w wysokości 1000 zł.
Od ww. wyroku skargę kasacyjną wniósł Burmistrz Gminy T. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016 r. poz. 1764 ze zm.), dalej u.d.i.p., polegające na przyjęciu, że żądana przez skarżącego informacja publiczna nie stanowi informacji publicznej przetworzonej.
Wskazując na powyższe naruszenie autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz organu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Jednocześnie składający skargę kasacyjną organ oświadczył, że zrzeka się rozprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazywał, że w jego ocenie informacja publiczna, o udostępnienie której wnosił skarżący, stanowi informację publiczną przetworzoną, a zatem wnioskodawca winien wykazać istnienie przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego, czego nie uczynił.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302), dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego też, przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Biorąc po uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Kontrolując zgodność z prawem zaskarżonego wyroku w granicach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył tę kontrolę do wskazanych w niej zarzutów, powołanych w ramach podstawy wskazanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Stosownie zaś do art. 193 in fine uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.
Sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut dotyczy wyłącznie naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W myśl tego przepisu prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.
Tymczasem kluczowe dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest podkreślenie, czego autor skargi kasacyjnej zdaje się nie dostrzegać, że przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu nie była decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej z uwagi na fakt, że była to informacja przetworzona w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a wnioskodawca nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego. Skarga dotyczyła wyłącznie bezczynności Burmistrza Gminy T., który nie rozpoznał wniosku D. D. z dnia [...] kwietnia 2016 r. Burmistrz wprawdzie wydawał decyzje odmowne (łącznie 4) odnośnie do wniosku o udostępnienie informacji publicznej – nie kwestionując przy tym publicznego charakteru żądanej informacji, wszystkie one jednak zostały uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. (decyzjami z dnia [...] września 2016 r., z dnia [...] listopada 2016 r., z dnia [...] lutego 2017 r. oraz z dnia V maja 2017 r.) i sprawa była przekazywana Burmistrzowi Gminy T. do ponownego rozpatrzenia.
Po wydaniu przez organ odwoławczy ostatniej decyzji kasatoryjnej (z dnia [...] maja 2017 r.) organ zobowiązany do udostępnia informacji publicznej nie podjął żadnych działań związanych z rozpoznaniem wniosku z dnia [...] kwietnia 2016 r., wobec czego wnioskodawca złożył skargę na bezczynność organu, a Sąd I instancji uznał ją za zasadną i zobowiązał organ do rozpoznania wniosku.
Tym samym bez znaczenia pozostają zawarte w skardze kasacyjnej argumenty za uznaniem żądanych informacji za informację przetworzoną, choć Sąd Wojewódzki rzeczywiście zawarł w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ocenę w tym zakresie. Tym niemniej ocena taka była przedwczesna. Powinna zostać ona dokonana dopiero, gdyby zaskarżona została decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej z uwagi na jej przetworzony charakter i brak wykazania przez wnioskodawcę szczególnie istotnego interesu publicznego.
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane.
Zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w u.d.i.p., udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej. Jedynie odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 wymagają formy decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).
Zgodnie z art. 13 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od daty złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Na gruncie takiego ujęcia normatywnego bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej będzie miała miejsce w sytuacji "milczenia" organu wobec wniosku strony, tj. wówczas, gdy we wskazanym terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie udostępnienia informacji, a także wówczas, gdy podejmując te czynności, nie udzieli informacji w maksymalnym dwumiesięcznym terminie.
W sytuacji zatem, gdy wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną organ (podmiot obowiązany) ma obowiązek:
1/ udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem;
2/ wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, 3/ udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie lub 4/ poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji.
Natomiast jeżeli objęta wnioskiem informacja nie ma charakteru informacji publicznej, organ ma obowiązek powiadomić o tym pisemnie wnioskodawcę, przy czym poinformowanie to nie wymaga formy decyzji administracyjnej. Taka sytuacja nie miała jednak w sprawie miejsca, nie ma bowiem sporu, podnosi to również autor skargi kasacyjnej, że rejestr umów cywilnoprawnych zawartych z gminą stanowi informację publiczną.
Skoro zatem zarzut skargi kasacyjnej oraz jej uzasadnienie odnosi się wyłącznie do charakteru żądanej informacji publicznej, a nie kwestii bezczynności organu, to skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Z uwagi na datę wszczęcia postępowania sądowego w tej sprawie, uzasadnienie niniejszego wyroku sporządzone zostało zgodnie z wymogami art. 193 zdanie drugie p.p.s.a.