Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 sierpnia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 512/08 oddalił skargę A. W. na orzeczenie nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2008 r. w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej.
W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił następujące okoliczności faktyczne:
Komendant Główny Policji orzeczeniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r., na podstawie art. 135 n ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. W., utrzymał w mocy orzeczenie dyscyplinarne nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dnia [...] grudnia 2007 r. o ukaraniu A. W. karą dyscyplinarną nagany. Orzeczeniem dyscyplinarnym uznano A. W. winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na tym, że:
- 1) w dniu [...] sierpnia 2007 r. ok. godziny [...] w Bydgoszczy przy bramie wejściowej do Komendy Wojewódzkiej Policji naruszył zasady etyki zawodowej policjanta w ten sposób, że w sytuacji kiedy pracownik ochrony powiedział, aby psa, z którym chciał wejść do budynku Komendy, przywiązał do płotu odpowiedział, aby sam się przywiązał, tj. o czyn z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji;
- 2) w czasie, miejscu i okolicznościach powołanych wyżej naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że wbrew zakazowi wprowadził psa do Komendy Wojewódzkiej Policji w Bydgoszczy, tj. o czyn z art. 132 ust. 2 wskazanej wyżej ustawy.
W uzasadnieniu podano, że stosownie do § 1 pkt 1 Decyzji nr 98/2003 Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dnia 30 kwietnia 2003 r. w sprawie ochrony fizycznej oraz kontroli dostępu do obiektów KWP w Bydgoszczy, obiekty w nim wymienione podlegają ochronie fizycznej, której celem jest zapewnienie bezpieczeństwa fizycznego obiektów i osób przebywających w tych obiektach. Pracownik ochrony mając stosowne uprawnienia i kompetencje mógł i powinien podjąć interwencję wobec A. W., który chciał wprowadzić swojego psa do budynku Komendy.
Komendant Główny Policji powołał się ponadto na § 13 pkt 3 ppkt 3 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta Bydgoszczy, będącego załącznikiem do uchwały nr XLIII/927/05 Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 23 lutego 2005 r. (Dz. Urz. Kujawsko-Pomorski z 2005 r. Nr 44, poz. 857 ze zm.), zgodnie z którym osobom utrzymującym zwierzęta domowe lub opiekunom zwierząt zakazuje się wprowadzania zwierząt do obiektów użyteczności publicznej, z wyłączeniem obiektów przeznaczonych dla zwierząt (schroniska, lecznice, wystawy, itp.); nie dotyczy to psów, które są przewodnikami osób niewidomych i niedowidzących. Przepis § 2 pkt 5 Regulaminu stanowi, że za obiekt użyteczności publicznej i obsługi ludności należy uznać obiekt, w którym wykonuje się zadania o charakterze użyteczności publicznej w szczególności urzędy organów administracji publicznej, zakłady opieki zdrowotnej i opieki społecznej, szkoły i placówki kulturalno-oświatowe oraz jednostki więziennictwa, zakłady poprawcze i schroniska dla nieletnich. Zdaniem organu, biorąc pod uwagę treść art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. oraz art. 5 i 6 ustawy o Policji, powołany przepis Regulaminu odnosi się także do Komendy Wojewódzkiej Policji w Bydgoszczy.
Organ stwierdził, że poza naruszeniem dyscypliny służbowej poprzez niezastosowanie się do zakazu wprowadzania psów do budynku Komendy, funkcjonariusz nie przestrzegał także zasad etyki zawodowej, gdyż na zwróconą mu uwagę przez pracownika ochrony odpowiedział w sposób arogancki i obraźliwy. Zlekceważenie zakazu wyrażonego przez uprawnionego pracownika ochrony oraz brak kultury w zachowaniu wobec niego nie licuje z godnością oficera Policji.
Według organu, ustalony stan faktyczny dowodzi, że popełnione przewinienie dyscyplinarne jest zawinione, a wymierzona kara nagany jest adekwatna do stawianego funkcjonariuszowi zarzutu i oznacza wytknięcie ukaranemu niewłaściwego postępowania, przy czym podkreślono, że jest to kara najłagodniejsza.
A. W. wniósł na powyższe orzeczenie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając organowi:
- 1) brak wyjaśnienia statusu osoby podejmującej wobec niego w dniu [...] sierpnia 2007 r. interwencję, pomimo że było to niezbędne do ustalenia, czy miała ona uprawnienia do kontrolowania i egzekwowania zasad utrzymania czystości i porządku na terenie Bydgoszczy określonych w załączniku do uchwały nr XLIII/927/05 Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 23 lutego 2005 r.,
- 2) wadliwe przyjęcie, że komenda wojewódzka Policji jest urzędem organu administracji publicznej oraz że powoływana uchwała ma zastosowanie do budynku, w którym się znajduje,
- 3) nieprawidłowe ustalenie, że doszło do obrażenia pracownika ochrony, podczas gdy jego zamiarem było jedynie odwołanie się do uczuć empatii, a nie jego obrażenie.
Skarżący podniósł, że w toku postępowania dyscyplinarnego zaniechano przeprowadzenia wnioskowanych przez niego dowodów na wyżej wskazane okoliczności.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 sierpnia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 512/08 oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył treść art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie zaś dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. W ocenie Sądu, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, niewątpliwym jest fakt naruszenia dyscypliny służbowej przez A. W. polegającej na niewykonaniu polecenia pracownika ochrony KWP w Bydgoszczy oraz użycia wobec niego obraźliwych sformułowań. Organ prawidłowo zatem ocenił działanie funkcjonariusza jako naruszające zarówno zasady dyscypliny, jak też etyki zawodowej i prawidłowo rozpatrzył sprawę.
Jak wskazał Sąd, nie zasługuje na uwzględnienie zarzut wadliwego ustalenia, że pełniący w dniu [...] sierpnia 2007 r. obowiązki przy bramie wejściowej do KWP w Bydgoszczy pracownik ochrony nie miał uprawnień do kontroli przestrzegania zasad utrzymania czystości i porządku na terenie Bydgoszczy określonych w Regulaminie stanowiącym załącznik do uchwały nr XLIII/927/05 Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 23 lutego 2005 r. W zaskarżonym rozstrzygnięciu zostało wykazane w oparciu o postanowienia Decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] w sprawie ochrony fizycznej oraz kontroli dostępu do obiektów KWP w Bydgoszczy, że pracownicy ochrony mają uprawnienia i kompetencje w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa fizycznego tych obiektów i osób w nich przebywających. Wobec tego nie ma podstaw do twierdzenia, że wobec obwinionego funkcjonariusza podjęta została interwencja przez osobę do tego nieupoważnioną.
W ocenie Sądu nie zasługiwały również na uwzględnienie zarzuty skarżącego co do nieprawidłowego przyjęcia, że zasady utrzymania czystości i porządku na terenie Bydgoszczy przyjęte w Regulaminie będącym załącznikiem do uchwały nr XLIII/927/05 Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 23 lutego 2005 r. nie mają zastosowania do budynku KWP w Bydgoszczy. Organ prawidłowo ocenił w świetle powołanych przepisów, że obiektem użyteczności publicznej jest budynek KWP w Bydgoszczy, ponieważ wykonywane są w nim zadania o takim właśnie charakterze. Zgodnie bowiem z art. 6 ustawy o Policji w związku z art. 5 kpa, komendant wojewódzki Policji jest organem administracji rządowej na obszarze województwa, a tym samym organem administracji publicznej.
Natomiast ograniczenia w publicznej dostępności do budynku Komendy wynikające z obowiązującej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] w sprawie ochrony fizycznej oraz kontroli dostępu do obiektów KWP w Bydgoszczy pozostają bez wpływu na fakt, że jest to budynek użyteczności publicznej w rozumieniu powołanej uchwały Rady Miasta Bydgoszczy.
Wątpliwości Sądu nie budzi też uznanie za naganne, z punktu widzenia zasad etyki zawodowej, zachowanie oficera Policji wobec pełniącego obowiązki przy bramie wejściowej do Komendy Wojewódzkiej Policji w Bydgoszczy pracownika ochrony. Opisany szczegółowo w aktach dyscyplinarnych i niekwestionowany przebieg zdarzenia z dnia [...] sierpnia 2007 r., daje podstawę do przyjęcia, że w zaistniałej sytuacji obwiniony funkcjonariusz nie dochował zasad poprawnego zachowania oraz kultury osobistej, do czego zobowiązywały go zasady etyki zawodowej policjanta zawarte w zarządzeniu nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003r. (Dz. Urz. KGP z 2004, Nr 1, poz. 3).
W ocenie Sądu I instancji wymierzona skarżącemu kara nagany, będąca najniższą w katalogu kar przewidzianych w art. 134 ustawy o Policji, jest współmierna do przewinienia dyscyplinarnego jakie popełnił.
A, W,, reprezentowany przez adwokata, wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od powyższego wyroku.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
- 1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 113 § 1 w zw. z art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", poprzez błędne ustalenie, że skarżący użył w dniu [...] sierpnia 2008 r. słów obraźliwych wobec pracownika ochrony Komendy Wojewódzkiej Policji w Bydgoszczy,
- 2) naruszenie prawa materialnego tj. art. 132 kp ust. 1 i 2 ustawy o Policji (Dz. U. z 2002 r., Nr 7 poz. 58 ze zm.) i "Zasad etyki zawodowej policjanta" określonych w załączniku do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. U. KGP Nr 1 z 2004r. poz.
- 3) w zw. z naruszeniem przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak ustalenia przez Sąd pierwszej instancji, jakie konkretnie zasady etyki zawodowej policjanta naruszył skarżący, błędne ustalenie, że wprowadzenie przez skarżącego w dniu [...] sierpnia 2007 r. około godziny [...] w Bydgoszczy psa do budynku Komendy Wojewódzkiej Policji w Bydgoszczy stanowi naruszenie dyscypliny służbowej, wadliwe przyjęcie, że budynek Komendy Wojewódzkiej Policji w Bydgoszczy jest obiektem użyteczności publicznej i obsługi ludności, co do którego obowiązuje zakaz wprowadzania psów oraz błędne przyjęcie, że skarżący nie wykonując polecenia pracownika ochrony, naruszył zasady dyscypliny służbowej.
Wobec powyższego pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od uczestnika na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjmując, iż skarżący w dniu [...] sierpnia 2008 r. użył słów obraźliwych wobec pracownika ochrony Komendy Wojewódzkiej Policji w Bydgoszczy, przez co naruszył art. 113 § 1 w zw. art. 141 § 4 P.p.s.a., nie wskazał, jakie to słowa i dlaczego uznał za obraźliwe. Poza tym nie można się zgodzić, że słowa użyte przez skarżącego wobec pracownika ochrony zawierają elementy obrazy.
Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego autor skargi kasacyjnej podniósł, że skarżącemu przypisano naruszenie zasad etyki zawodowej policjanta, nie wskazując jednocześnie, o jakie to zasady etyki chodzi. "Zasady etyki zawodowej Policjanta" określone w załączniku do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" zawierają wiele zasad etyki zawodowej policjanta. Sąd pierwszej instancji posługuje się zatem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sformułowaniami ogólnymi, uniemożliwiającymi ewentualną kontrolę prawidłowości użytych sformułowań.
Zdaniem skarżącego Sąd błędnie również przyjął, że skarżący wprowadzając psa na teren budynku Komendy Wojewódzkiej Policji w Bydgoszczy naruszył dyscyplinę służbową. W ocenie strony skarżącej, Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy nie mógł przekazać swoich uprawnień do wydawania poleceń służbowych w stosunku do skarżącego pracownikowi ochrony, albowiem pracownik ochrony nie był funkcjonariuszem Policji. Polecenie służbowe funkcjonariuszowi Policji może wydać tylko inny uprawniony do tego funkcjonariusz Policji.
Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie doszło także do naruszenia art. 135 ust. 4 zd. 1 ustawy o Policji. Przepis ten stanowi, że kary dyscyplinarnej nie można wymierzyć po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Zdarzenia, które były podstawą wszczęcia postępowania dyscyplinarnego przeciwko skarżącemu miały miejsce w dniu [...] sierpnia 2007 r. Tymczasem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał wyrok w dniu 14 sierpnia 2008 r., a więc po upływie roku od dnia wskazanego jako dzień popełnienia przewinienia dyscyplinarnego.
Zdaniem pełnomocnika skarżącego, bezpodstawne jest twierdzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że uprawnienie pracownika ochrony do kontroli przestrzegania zasad utrzymania czystości i porządku na terenie Bydgoszczy wynika z decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...]. Załącznikiem do uchwały nr XLIII/92705 Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 23 lutego 2005 r. są "Szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie miasta Bydgoszczy". Jak wynika z § 16 tego załącznika kontrolowanie i egzekwowanie tych zasad należy do Straży Miejskiej oraz innych organów w granicach ich właściwości. Wśród tych innych organów mogą być organy Policji, ale konkretne czynności może podjąć na podstawie wymienionego aktu prawnego tylko funkcjonariusz Policji, a nie osoba cywilna, którą był pracownik ochrony.
Ponadto pełnomocnik zauważa, że podstawą prawną do podjęcia uchwały Rady Miasta Bydgoszczy w sprawie "Szczegółowych zasad utrzymania czystości i porządku na terenie miasta Bydgoszczy" są przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, natomiast podstawą do wydania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy decyzji z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] są przepisy ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych. Wymienione wyżej akty prawne mają całkowicie odmienne podstawy prawne ich wydania i nie można ich mylić.
Pełnomocnik uważa także, iż Sąd I instancji błędnie przyjął, że budynek Wojewódzkiej Komendy Policji w Bydgoszczy, jest budynkiem użyteczności publicznej. Wskazuje na wyrok Sądu Rejonowego Sądu Grodzkiego w Bydgoszczy, który wyrokiem z dnia [...] października 2008 r. sygn. akt [...] uniewinnił skarżącego od zarzutu popełnienie wykroczenia z art. 77 kw uznając, że budynek Komendy Wojewódzkiej Policji w Bydgoszczy, do którego obwiniony wprowadził psa w dniu 3 sierpnia 2008 r. nie stanowi obiektu użyteczności publicznej i obsługi ludności w rozumieniu pkt 6 § 2 "Szczegółowych zasad utrzymania czystości i porządku na terenie miasta Bydgoszczy".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, gdyż podniesione w niej zarzuty są niezasadne.
Wobec tego, że skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 P.p.s.a., tj. naruszeniu prawa materialnego oraz naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności rozpoznał zarzut odnoszący się do przepisów postępowania.
Podniesiony w tym zakresie zarzut naruszenia art. 113 § 1 w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. opiera się na zakwestionowaniu przyjętej przez orzekające w sprawie dyscyplinarnej organy i zaakceptowanej przez Sąd I instancji oceny zdarzenia, które dało podstawę do wymierzenia skarżącemu kary dyscyplinarnej.
Zarzut ten jest wadliwie postawiony, a poza tym jest niezasadny. Zgodnie z art. 113 § 1 P.p.s.a. przewodniczący zamyka rozprawę, gdy sąd uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną. Treść protokołu rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie nie daje podstaw do uznania, że doszło do naruszenia powołanego przepisu. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku natomiast zawarte zostały wszystkie elementy, jakie określa art. 141 § 4 P.p.s.a., tj. przedstawienie stanu faktycznego sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska organu, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wyjaśniając znaczenie przepisów art. 132 § 1 i 2 ustawy o Policji, które zastosował organ dyscyplinarny, Sąd I instancji podzielił ocenę prawną przyjętą przez orzekające w sprawie organy uznając, iż skarżący jako funkcjonariusz Policji w okolicznościach zdarzenia zaistniałego w dniu [...] sierpnia 2007 r. naruszył zasady etyki zawodowej policjanta określone w zarządzeniu nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r., a także naruszył dyscyplinę służbową, co skutkowało odpowiedzialnością dyscyplinarną i wymierzeniem kary dyscyplinarnej nagany.
Z tą oceną należy się zgodzić. Nie ma żadnych wątpliwości, iż zwrot użyty przez skarżącego do interweniującej w dniu zdarzenia pracownicy ochrony budynku Komendy Wojewódzkiej Policji w Bydgoszczy, bez względu na okoliczności tego zdarzenia, był obraźliwy i szczegółowych wyjaśnień ocena ta nie wymaga. Zasadnie uznano, że zachowaniem swoim skarżący dopuścił się naruszenia zasad etyki zawodowej policjanta. Etyka zawodowa łączy się ze szczególnym charakterem zawodu policjanta, który stawia przed funkcjonariuszem wysokie wymagania etyczne wynikające z faktu, iż policjant będąc uprawnionym do egzekwowania zachowań zgodnych z porządkiem publicznym, sam musi dawać przykład nienagannego zachowania. Bezzasadny jest zarzut nieprzytoczenia przez Sąd I instancji konkretnych postanowień Zasad etyki zawodowej policjanta określonych powołanym zarządzeniem Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. Wskazanie przez Sąd konkretnych postanowień tego aktu było zbędne, gdyż znajomość tego aktu przez policjanta jest oczywista, wszak przestrzeganie zasad etyki zawarte jest już w rocie ślubowania policjanta (art. 27 ustawy o Policji).
Zbędne więc było przytaczanie postanowień wskazujących, że zasady etyki zawodowej wynikają z ogólnych wartości i norm moralnych, dotyczących wymogu postępowania w sposób pogłębiający zaufanie do Policji, w tym poprzez przestrzeganie zasad poprawnego zachowania i kultury osobistej, zachowania się w kontaktach z ludźmi z życzliwością i bezstronnością. Nieprzywołanie przez Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku konkretnych postanowień Zasad etyki zawodowej - wbrew przekonaniu skarżącego - nie powoduje, że niemożliwa była sądowa kontrola przyjętej w orzeczeniu dyscyplinarnym oceny zastosowania wobec skarżącego sankcji dyscyplinarnej.
Pozbawione racji jest również twierdzenie, iż Sąd I instancji błędnie przyjął, że interwencja pracownika ochrony w dniu [...] sierpnia 2007 r. była nieuprawniona. Legitymowanie pełniącego dyżur pracownika ochrony do zwrócenia uwagi na zakaz wprowadzania psów do budynku Komendy wynikało z Decyzji nr 98/2003 Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dnia 30 kwietnia 2003 r. w sprawie ochrony fizycznej oraz kontroli dostępu do obiektów KWP w Bydgoszczy. Pracownik ochrony mając stosowne uprawnienia mógł i powinien podjąć interwencję wobec A. W., który chciał wprowadzić swojego psa do budynku Komendy. Uprawnienie to wynikało z samej treści powołanej decyzji, w której wskazano, iż celem ochrony jest bezpieczeństwo fizyczne obiektów Komendy i osób przebywających w tych obiektach.
Nie ma też żadnych wątpliwości, że skarżącego obowiązywał zakaz wprowadzania psów do budynków użyteczności publicznej wynikający z uchwały Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 23 lutego 2005 r. Uchwała ta stanowi akt prawa miejscowego i z mocy art. 87 ust. 1 Konstytucji RP jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze Miasta Bydgoszczy, co oznacza, że obowiązek jej respektowania dotyczy wszystkich przebywających na terenie tego miasta. Budynek zaś Komendy Wojewódzkiej Policji zlokalizowany na terenie Bydgoszczy, zgodnie z § 2 pkt. 6 powołanej uchwały, jest obiektem użyteczności publicznej w rozumieniu uregulowań w niej zawartych.
W takim stanie faktycznym i prawnym nie można zarzucić Sądowi I instancji, że podjął rozstrzygnięcie bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy, czym naruszył art. 113 § 1 P.p.s.a. w zw. art. 141 § 1, jak to podnosi skarga kasacyjna.
Nie znajduje uzasadnienia również zarzut naruszenia prawa materialnego. Przepis art. 132 ust. 1 i 2, którego naruszenie przez Sąd I instancji zarzuca skarga kasacyjna, ustanawia dwie niezależne podstawy odpowiedzialności dyscyplinarnej policjanta: naruszenie dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganie zasad etyki służbowej. Wobec tego już samo naruszenie zasad etyki zawodowej policjanta dawało podstawę, w myśl tak ukształtowanych podstaw odpowiedzialności dyscyplinarnej, do prowadzenia wobec skarżącego postępowania dyscyplinarnego i wymierzenia w jego wyniku kary dyscyplinarnej. Niemniej należy stwierdzić, że oprócz wymienionej wyżej podstawy tej odpowiedzialności, są wystarczające podstawy do uznania, że skarżący dopuścił się także naruszenia dyscypliny służbowej.
Zgodnie z art. 132 ust. 2 ustawy o Policji naruszeniem dyscypliny służbowej jest czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń przełożonych. Nie podzielając nawet zawartego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądu, że naruszenie dyscypliny służbowej przez A. W. polegało na niewykonaniu polecenia pracownika ochrony oraz użycia wobec niego obraźliwych sformułowań, to w świetle powyższych wywodów nie budzi wątpliwości, że wprowadzając psa do budynku Komendy Wojewódzkiej Policji w Bydgoszczy, skarżący naruszył przepis powszechnie obowiązującego prawa (prawa miejscowego), co jest równoznaczne z zawinionym przekroczeniem lub niewykonaniem obowiązków wynikających z przepisów prawa, o jakim mowa w art. 132 ust. 1 ustawy o Policji.
Za pozbawiony racji należy uznać także zawarty w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 135 ust. 4 zd. 1 ustawy o Policji. Wskazując na treść powołanego przepisu pełnomocnik podkreśla, że kary dyscyplinarnej nie można wymierzyć po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, gdy tymczasem wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w dniu 14 sierpnia 2008 r., a więc po upływie roku od dnia wskazanego jako dzień popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać jedynie należy, że formułując ten zarzut pełnomocnik skarżącego nie dostrzega treści przepisów art. 135j ust. 1, 135k oraz 135o ustawy o Policji określających właściwość organów w sprawach dyscyplinarnych funkcjonariuszy Policji, a także art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i błędnie przyjmuje, że o prawomocnym orzeczeniu kary dyscyplinarnej przesądza wyrok sądu administracyjnego.
Z przedstawionych powodów podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty należało uznać za niezasadne.
Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.