Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 18 października 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1103/13 odrzucił skargę S.G. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na aplikację ogólną.
W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Ustawa z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1230 ze zm.) wprowadza jednak regulację szczególną dotyczącą terminu wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na decyzję Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie przyjęcia na aplikację ogólną. Na mocy przepisu art. 23 ust. 3 cyt. ustawy, termin ten został określony na czternaście dni od dnia doręczenia decyzji. W niniejszej sprawie decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] została skarżącemu doręczona w dniu 19 kwietnia 2013 r. Zgodnie z w/w przepisem, termin do złożenia skargi, biorąc pod uwagę treść art. 83 § 2 p.p.s.a. (jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy), upływał zatem w dniu 6 maja 2013 r. Skarga S.G. została natomiast nadana w urzędzie pocztowym w dniu 15 maja 2013 r., a więc z uchybieniem terminu, co zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. obligowało Sąd do jej odrzucenia.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł S.G., reprezentowany przez adwokata i zaskarżając je w całości, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie art. 145 § 1 podpunkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm., dalej w skrócie K.p.a.), poprzez oddalenie skargi, pomimo naruszenia przez organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji przepisów art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 § 1 K.p.a.
Wskazując na powyższą podstawę kasacyjną wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które nie zostały uiszczone w żadnej części.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazał m.in., że skarżący złożył uprzednio także skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o odmowie przyjęcia na aplikacje ogólną, traktując sprawę jako jedno postępowanie administracyjne o tożsamym zakresie przedmiotowym. W złożonej w niniejszej sprawie skardze wskazał, iż wnosi o "potraktowanie odwołania z dnia [...] lutego 2013 r. jako integralnej części skargi". W tym kontekście – zdaniem autora skargi kasacyjnej – terminy administracyjne określone w niniejszym postępowaniu w przedmiocie skargi na decyzję z dnia [...] lutego 2013 r. zostały zachowane, pomimo regulacji szczególnej zawartej w art. 23 ust. 3 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury.
Autor skargi kasacyjnej, niezależnie od formalnych przyczyn odrzucenia skargi, zarzucił Sądowi pierwszej instancji iż oparł się wyłącznie na ustaleniach faktycznych poczynionych przez organy administracji publicznej, natomiast nie zbadał w sposób dokładny i kompleksowy sytuacji skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wskazać należy, iż skarga kasacyjna musi spełniać wymogi ustawowe określone w art. 176 w związku z art. 174 p.p.s.a. Prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych obejmuje zarówno obowiązek ich przytoczenia, jak i uzasadnienia. Wynika to wprost z treści art. 176 p.p.s.a. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez Sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07 LEX nr 422065).
W rozpoznawanej sprawie zarzut naruszenia art. 145 § 1 podpunkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 § 1 K.p.a. nie został dokładnie określony, nie zawiera bowiem wskazania konkretnej jednostki redakcyjnej przepisu art. 145 p.p.s.a., która zdaniem autora skargi kasacyjnej została naruszona. Ponadto w zarzucie skargi kasacyjnej jej autor wskazał, iż Sąd pierwszej instancji naruszył wskazane przepisy postępowania oddalając skargę, gdy tymczasem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę odrzucił, zatem nie dokonywał merytorycznej oceny decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], a w konsekwencji zarzut naruszenia art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 § 1 K.p.a. należy uznać jako chybiony.
Pomimo wskazanych błędów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny postanowił odnieść się do istoty sporu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej, S.G. w swojej skardze do Sądu pierwszej instancji wyraźnie wskazał, iż jej przedmiotem jest decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na aplikację ogólną.
Stosownie do treści art. 23 ust. 3 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, od decyzji Ministra Sprawiedliwości, wydanej na skutek odwołania od decyzji Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury w przedmiocie przyjęcia na aplikację ogólną, przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego w terminie 14 dni od dnia doręczenia tej decyzji. W sprawie jest bezsporne, iż decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] została doręczona skarżącemu w dniu 19 kwietnia 2013 r., a zatem termin na wniesienie skargi do sądu administracyjnego (biorąc pod uwagę treść art. 83 § 2 p.p.s.a.) upływał w dniu 6 maja 2013 r. Skarżący wniósł skargę w dniu 15 maja 2013 r. (data stempla pocztowego), w związku z czym Sąd pierwszej instancji prawidłowo, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 23 ust. 3 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, odrzucił skargę jako niedopuszczalną.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.
W wydanym postanowieniu Sąd nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia za zastępstwo wykonane na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy za zastępstwo wykonane na zasadzie prawa pomocy, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.), jest przyznawane przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 – 261 p.p.s.a.