Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 24 lipca 2009 r., sygn. akt I OSK 1495/08

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 lipca 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 543/08 oddalił skargę S. W. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił następujące okoliczności faktyczne i ocenę prawną:

St. chor. sztab. rez. S. W. pełnił do dnia [...] stycznia 2003 r. zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym szef sekcji - Sekcja Dowodzenia - Wydział Dowodzenia i Łączności - Sztab - Kierownictwo - Oddział Żandarmerii Wojskowej w E. ([...]). W związku ze zmianami etatowymi w jednostkach Żandarmerii Wojskowej w dniach [...] i [...] października 2002 r. zaproponowano S. W. przyjęcie innych równorzędnych stanowisk służbowych, na co nie wyraził zgody i potwierdził to w rozmowie w dniu [...] grudnia 2002 r. W tej sytuacji Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...], na mocy art. 74 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 7 i art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.) oraz § 137 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 ze zm.), wypowiedział skarżącemu stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej powołując się w uzasadnieniu na fakt dwukrotnej odmowy przyjęcia równorzędnych stanowisk służbowych.

Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2006 r. S. W. zwrócił się o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...], a uzasadniając żądanie podał, że w rozmowie w dniu [...] października 2002 r. zaproponowano mu dotychczas zajmowane stanowisko, natomiast pismem z dnia [...] listopada 2002 r. poinformowano go, że przeprowadzone dotychczas rozmowy kadrowe zostały anulowane.

Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...], na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...]. Decyzję tę, po ponownym rozpatrzeniu sprawy na wniosek S. W. zgłoszony na podstawie art. 127 § 3 k.p.a., Minister Obrony Narodowej utrzymał w mocy decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] powołując w uzasadnieniu dotychczasową argumentację.

Na decyzję ostateczną S. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podnosząc zarzut naruszenia art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że zostały spełnione wymienione w nim przesłanki wypowiedzenia stosunku zawodowej służby wojskowej poprzez dwukrotną odmowę objęcia stanowisk służbowych oraz § 40 rozporządzenia w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na uznaniu, że złożono mu dwukrotnie propozycje objęcia stanowiska służbowego. Zarzucił także naruszenie przepisów postępowania art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a. przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, załatwienie sprawy bez uwzględnienia jego słusznego interesu, nieustosunkowanie się do zarzutów i nieuwzględnienie wszystkich naruszeń prawa mających miejsce w toku zwalniania go z zawodowej służby wojskowej.

Wobec powyższego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący powołał się na te same argumenty, jakie podniósł we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, podkreślając w szczególności, że rozmowy kadrowe zostały anulowane, zaś pierwsza propozycja objęcia stanowiska miała charakter fikcyjny, bowiem dotyczyła tego samego stanowiska służbowego.

W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i argumenty prawne, ponadto organ stwierdził, że anulowanie rozmów kadrowych nie ma żadnego znaczenia prawnego, bowiem organ wycofał się z tego anulowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 lipca 2008r. sygn. akt II SA/Wa 543/08 oddalił skargę S. W. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył treść art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, z której wynika, że wypowiedzenie stosunku służbowego przez właściwy organ wojskowy może nastąpić, jeżeli żołnierz zawodowy w czasie zajmowania tego samego stanowiska służbowego (przebywania w tym samym okresie w rezerwie kadrowej albo dyspozycji) dwukrotnie odmówił przyjęcia równorzędnego lub wyższego stanowiska służbowego.

Sąd uznał, iż nie budzi wątpliwości, że w dniu [...] października 2002 r. zaproponowano S. W. objęcie stanowiska Szefa Sekcji - Sekcja Dowodzenia - Wydział Dowodzenia - Sztab - Kierownictwo - Oddział Żandarmerii Wojskowej w E. ([...]), na co skarżący się nie zgodził i na powyższą okoliczność sporządził własnoręczne oświadczenie. Zaproponowane stanowisko było równorzędne, bowiem zaszeregowano je do tej samej stawki uposażenia U - 26. Niezasadny jest zatem zarzut skarżącego, że było to działanie pozorne z uwagi na fakt, iż zaproponowano mu to samo stanowisko służbowe, bowiem było to stanowisko Szefa Sekcji Dowodzenia w Wydziale Dowodzenia, a nie jak poprzednie, w Wydziale Dowodzenia i Łączności. Niesporny jest również fakt, że w dniu [...] października 2002 r., a więc w kolejnym terminie, zaproponowano skarżącemu objęcie stanowiska Szefa Sekcji - Sekcja Logistyki - Kierownictwo - Oddział Żandarmerii Wojskowej w E. ([...]), a zatem również stanowiska równorzędnego, na co skarżący ponownie nie wyraził zgody w pisemnym oświadczeniu.

Tym samym, w ocenie Sądu, zostały spełnione przesłanki wypowiedzenia przez organ wojskowy stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, o których mowa w art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy pragmatycznej. Wobec powyższego organ nie dopuścił się naruszenia prawa, a tym bardziej w stopniu rażącym.

Sąd wziął pod uwagę, że w dniu [...] listopada 2002 r. przeprowadzono ze S. W. rozmowę służbową i ze sporządzonej notatki wynika, że rozmowę tę przeprowadzono "z powodu anulowania przeprowadzonej rozmowy kadrowej z powodu braku podstaw prawnych do wyznaczenia na stanowisko § 62 Rozp. MON z dnia 19.12.1996 r.", co skarżący potwierdził we własnoręcznie sporządzonym oświadczeniu. Jednak z notatki tej nie wynika, jaką to rozmowę "anulowano" przy czym powołanie się przez organ na § 62 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych nie wyjaśnia intencji tej rozmowy jak również kompetencji organu do jej przeprowadzenia. Przede wszystkim jednak w żadnym stopniu nie zmienia to faktu, że skarżący swoją wcześniejszą dwukrotną pisemną odmową wyczerpał przesłanki wypowiedzenia mu stosunku zawodowej służby wojskowej. W tych okolicznościach, w ocenie Sądu, nie można zarzucić organowi rażącego naruszenia prawa przy wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Organ nie dopuścił się również naruszenia art. 7 i 107 § 3 k.p.a.

S. W., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od powyższego wyroku.

Skargę kasacyjną oparto na podstawie określonej w art. 174 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", zarzucając rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1. 1) art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z art. 156 k.p.a., poprzez błędną ich wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, polegającą na przyjęciu, iż złożone skarżącemu dwie propozycje objęcia stanowiska służbowego były ważne i skuteczne - przez co, wobec odmowy ich objęcia, spełniono przesłanki wypowiedzenia, więc organ mógł zwolnić skarżącego ze służby i nie ma podstaw do uznania iż doszło do rażącego naruszenia prawa, w konsekwencji czego odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu, podczas gdy uzasadnione było wydanie rozstrzygnięcia o stwierdzeniu nieważności decyzji o wypowiedzeniu, albowiem w toku zwalniania skarżącego ze służby doszło do rażącego naruszenia prawa materialnego i procesowego, przejawiającego się w tym, że:
2. - rozmowy kadrowe przeprowadzone ze skarżącym przez Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej w E. zostały unieważnione (anulowane), a zatem były one nieskuteczne i nie mogły wywołać żadnego skutku prawnego, przez co nie wykluczone jest branie ich pod uwagę jako przesłanki wypowiedzenia,
3. - jedna ze złożonych przez organ propozycji kadrowych dotyczyła stanowiska, które skarżący faktycznie zajmował, a więc była to jedynie tzw. czynność pozorna, mająca na celu obejście prawa.
4. 2) § 40 ust 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez jego niezastosowanie w sprawie i w konsekwencji błędne uznanie, że tryb złożenia skarżącemu w dniu [...] października 2002 r. propozycji kadrowej objęcia stanowiska służbowego był prawidłowy (przez co odmowę należy uznać za prawnie skuteczną), w sytuacji gdy w rzeczywistości postępowanie organu, który dokonał wypowiedzenia stosunku służbowego i przeprowadził w/w rozmowę kadrową było niezgodne ze wskazanym przepisem, albowiem zaproponowano skarżącemu stanowisko, na którym nie mógł pełnić służby (z uwagi na brak kwalifikacji);
5. 3) § 62 powołanego rozporządzenia z 1996 r., poprzez błędną jego wykładnię i w konsekwencji nieuprawnione uznanie, że tryb złożenia skarżącemu propozycji kadrowych objęcia stanowiska służbowego był prawidłowy (przez co, wobec odmowy, spełniono jedną z przesłanek wypowiedzenia), w sytuacji gdy w rzeczywistości postępowanie organu, który dokonał wypowiedzenia stosunku służbowego i przeprowadzał rozmowy kadrowe było niezgodne z tymi przepisami, albowiem nie było w ogóle podstaw do przeprowadzania rozmów kadrowych (w związku z czym słusznie je anulowano).

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi oraz orzeczenie co do istoty sprawy poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej Nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa; ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi, który wydał orzeczenie. Ponadto wniesiono o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że nie sposób się zgodzić ze stanowiskiem WSA w Warszawie, który uznał, iż prawidłowo zostały przeprowadzone rozmowy kadrowe ze skarżącym, a dwukrotna odmowa objęcia stanowisk służbowych oznacza spełnienie przesłanek wypowiedzenia. Odmowy skarżącego objęcia proponowanych mu stanowisk nie mogą być uznane za skuteczne i ważne, ponieważ stanowisko wskazane w propozycji kadrowej z [...] października 2002 r. nie było żadnym nowym stanowiskiem, a tym samym, które zajmował skarżący przed reformą jednostki. Jedyną "nowością" była zmieniona nazwa Wydziału, na co Sąd zwraca uwagę w skarżonym wyroku. Taka zmiana nie spełnia przesłanek ani z § 61 ani § 62 rozporządzenia MON z 1996 r. (w których mowa o wprowadzeniu nowego etatu jednostki wojskowej lub wprowadzeniu zmian do etatu). Składanie propozycji kadrowych w takiej sytuacji należy, w ocenie skarżącego, uznać za niczym nieuzasadnione, dlatego też propozycję należy uznać za czynność jedynie pozorną.

W ocenie skarżącego, na gruncie niniejszej sprawy nie należałoby uznawać odbytej rozmowy kadrowej i złożonej propozycji za prawnie skuteczną. Powyższego błędu dopatrzył się zresztą sam organ kadrowy i celem jego naprawienia anulował przeprowadzone rozmowy.

Z uwagi na powyższe nie wystąpiły wszystkie przesłanki wymagane do wypowiedzenia stosunku służbowego na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy pragmatycznej.

Również tylko i wyłącznie dla pozoru wystosowano propozycję kadrową z dnia [...] października 2002 r. Jak wynika bowiem z § 40 ust. 1 rozporządzenia z 1996 r. organ kadrowy ma obowiązek uwzględnienia przez przy składaniu propozycji kwalifikacji posiadanych przez żołnierza do objęcia stanowiska. Tymczasem propozycja kadrowa złożona skarżącemu w analizowanym terminie (objęcie stanowiska służbowego szefa sekcji logistyki w Oddziale Żandarmerii Wojskowej w E. - [...]) w żaden sposób nie uwzględniała posiadanych przez niego kwalifikacji, których do pełnienia takiego stanowiska nie miał. Dlatego też skarżący odmówił objęcia zaproponowanego mu stanowiska. Uzasadnionym wydaje się przypuszczenie, iż organ kadrowy celowo mógł zaproponować skarżącemu stanowisko wymagające tak odbiegających od posiadanych przez niego kwalifikacji wiedząc, że w praktyce niemożliwym jest jego przyjęcie przez żołnierza. Takie zaś działanie organu należałoby uznać za naganne i zmierzające do obejścia przepisów prawa.

Mając na uwadze, że rozmowę kadrową, jaka została przeprowadzona ze skarżącym w dniu [...] października 2002 r. unieważniono, o czym poinformowano skarżącego w piśmie z [...] listopada 2002 r. oraz w toku rozmowy w dniu [...] listopada 2002 r., nie można ich traktować jako odbytych, a jeśli tak, to nie nastąpiły również odmowy przyjęcia zaproponowanych wtedy stanowisk, które Sąd uznaje za stanowiące przesłanki wypowiedzenia.

Zdaniem nie tylko skarżącego, ale i Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej w E. (który anulując wcześniejsze rozmowy przyznał się do błędu w piśmie z dnia [...] listopada 2002 r.), nie było podstaw do proponowania nowych stanowisk skarżącemu. Oczywistym powinno więc być, iż anulowanie rozmów oznacza uznanie ich za niebyłe. W znaczeniu prawnym jest to nic innego jak usunięcie ich z obrotu prawnego, a tym samym brak możliwości wywołania przez nie skutków prawnych (w tym przypadku w postaci wypowiedzenia stosunku służbowego). Oczywistym jest, że anulowanie rozmowy zmienia fakt wcześniejszej dwukrotnej odmowy. Skoro nie było rozmowy, to nie może być też odmowy.

W konsekwencji nie może być mowy o spełnieniu przesłanek wypowiedzenia. Tymczasem, jak zauważa pełnomocnik strony skarżącej, WSA w Warszawie nie dostrzega tej jakże ważnej okoliczności. Nieuzasadnione jest również twierdzenie Sądu, iż z "notatki nie wynika, jaką to rozmowę anulowano". W piśmie jednoznacznie wskazano, iż anulowane są rozmowy przeprowadzone w dniu [...].10.2002 r. i [...].11.2002 r. W tych terminach miały miejsce tylko rozmowy dotyczące wyznaczania na stanowiska służbowe, żadne inne. O tym, że dotyczyły one spraw "kadrowych świadczą przepisy prawne (dotyczące tej właśnie materii, na które organ powołuje się w piśmie o anulowaniu wcześniejszych rozmów. Sąd nie był więc uprawniony do przyjęcia, że było inaczej, tym bardziej że nie wynika to z żadnych dokumentów zgromadzonych w TAP żołnierza.

Mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy, uznać należy, że przesłanki z art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy pragmatycznej z 1970 r. nie zostały spełnione.

Pełnomocnik powołał się na wyroki Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 kwietnia 1997 r., K 14/96 (OTK ZU nr 2/1997, poz. 16, s. 124) oraz z dnia 9 czerwca 1998 r., K 28/97 (OTK ZU nr 4/1998, poz. 50), w których wskazano, że jakkolwiek stosunek służbowy funkcjonariuszy służb mundurowych jest specyficzny, o bardzo wysokim poziomie dyskrecjonalności, nie oznacza to jednak dowolności w kształtowaniu reguł prawnych, warunkujących dostęp do tej służby, czy też określających przesłanki zwolnienia z niej. Należy zatem bardzo rygorystycznie podchodzić do działań organów związanych ze zwalnianiem żołnierzy zawodowych. Postępowanie w sprawie decyzji o szczególnym znaczeniu dla żołnierza zawodowego, w stosunku do którego została wydana, winno charakteryzować się dbałością o spełnienie wszystkich przesłanek merytorycznych do podjęcia takiego rozstrzygnięcia oraz o realizację formalnych reguł procedury administracyjnej.

W przypadku S. W. nie zostały spełnione przesłanki merytoryczne uzasadniające podjęcie decyzji o zwolnieniu na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Wystąpienie jednej z przesłanek z tego przepisu (tj. dwukrotnej odmowy objęcia zaproponowanego stanowiska służbowego) nie miało miejsca.

Pełnomocnik wskazał także, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie potwierdzano, że skutków błędu popełnionego przez organ administracji nie wolno przerzucać na stronę postępowania administracyjnego (wyrok NSA z dnia 09.11.1987 r., sygn. akt III SA 875/87). Uznaje się, że organ ma obowiązek stosowania przepisów k.p.a., dających ochronę interesom strony, która nie powinna ponosić ujemnych konsekwencji wynikających z zaniedbań organu administracji.

Tymczasem mimo, że w przypadku skarżącego popełniono błędy (tj. nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające podjęcie decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych) organy wojskowe a wraz z nimi WSA w Warszawie chcą, aby to on poniósł wszelkie negatywne konsekwencje ich uchybień. Jest to sytuacja nie do zaakceptowania w państwie prawa. Skoro popełniono błędy, to należy je naprawić bez względu na koszty, jakie to za sobą poniesie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a." skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1. 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2. 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przez błędną wykładnię rozumie się błędne zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu. Natomiast naruszenie prawa przez niewłaściwe jego zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej.

W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta tylko na zarzucie naruszenia prawa materialnego. Sądowi I instancji zarzucono błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: 1) art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w związku z art. 156 k.p.a., 2) § 40 ust. 1 i § 62 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych.

Zarzut ten jest co do obu punktów nietrafny, co oznacza że skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw.

Przede wszystkim należy wziąć pod uwagę, że postępowanie administracyjne, w którym zapadła zaskarżona do sądu decyzja administracyjna, toczyło się w trybie nadzwyczajnym, a przedmiotem postępowania zakończonego tą decyzją było stwierdzenie, czy decyzja Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Gdy chodzi o wadę rażącego naruszenia prawa w orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że o kwalifikowanym, rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy treść zakwestionowanej decyzji postaje w oczywistej sprzeczności z treścią powszechnie obowiązującego przepisu prawa. Z tym jednak, że w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, którego treść nie wymaga wykładni. Z tego powodu zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 40 ust. 1 i § 62 rozporządzenia w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych wskutek ich błędnej wykładni w tym wypadku nie mógł być skuteczny.

Jeśli chodzi natomiast o postawiony w skardze kasacyjnej zarzut niewłaściwego zastosowania wskazanych przepisów, to przede wszystkim konieczna jest uwaga, że Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując sądowej kontroli zaskarżonej decyzji nadzorczej Ministra Obrony Narodowej nie stosował art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 40 ust. 1 i § 62 rozporządzenia w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych. W sytuacji, gdy przedmiotem sądowej kontroli jest decyzja wydana w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, sąd administracyjny nie może badać zgodności z prawem rozstrzygnięcia wydanego w trybie nadzwyczajnym w identyczny sposób, jak to ma miejsce w przypadku kontroli decyzji wydanych w trybie zwykłym. W niniejszym przypadku kontrola Sądu miała za przedmiot prawidłowość zastosowania przez Ministra Obrony Narodowej przepisu art. 156 § 1 k.p.a., bowiem to ten przepis stanowił materialnoprawną podstawę orzekania przez Ministra w przedmiocie wniosku S. W. z dnia [...] grudnia 2006 r. Przedmiotem zaś oceny Ministra Obrony Narodowej była legalność decyzji Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a., poprzez stwierdzenie, czy decyzja ta narusza w stopniu rażącym, jak zarzucał skarżący, art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Z powyższego wynika, że dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności, na podstawie art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a., decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stosował art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, jak i wskazanych przepisów rozporządzenia w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych. W tej sytuacji za nietrafny należy uznać zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, których ten Sąd nie stosował. Zarzut zmierzający do podważenia zaskarżonego wyroku autor skargi kasacyjnej winien oprzeć na naruszeniu art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. (ew. w związku ze wskazanymi przepisami prawa materialnego), gdyż to art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. stanowił prawną podstawę sądowej kontroli zaskarżonej decyzji Ministra Obrony Narodowej.

Poza tym należy stwierdzić, że argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej na poparcie zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 40 ust. 1 i § 62 rozporządzenia w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych sprowadza się w istocie do zakwestionowania ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku. Autor skargi kasacyjnej koncentruje się bowiem na analizie czynności poprzedzających wypowiedzenie stosunku służbowego oraz krytycznej ocenie działania organu wojskowego, w wyniku czego kwestionuje ustalenie, iż doszło do dwukrotnej odmowy przyjęcia przez skarżącego złożonych mu propozycji kadrowych.

Należy podkreślić, że zwalczanie ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd I instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego. Zwłaszcza zarzutu rażącego naruszenia prawa nie można oprzeć na jednostronnym twierdzeniu skarżącego, że stan faktyczny przyjęty przez organ wydający decyzję był inny, bez zakwestionowania ustaleń w zakresie stanu faktycznego.

W sytuacji, gdy podstawą kasacji uczyniono wyłącznie zarzut naruszenia prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny jest związany przyjętymi przez Sąd I instancji ustaleniami faktycznymi i ocenia zastosowanie przepisów, których naruszenie zarzucono w skardze kasacyjnej, na podstawie ustalonego stanu faktycznego. Nie może być więc skuteczny zarzut błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, gdy w uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona wyłącznie kwestionuje ustalenia okoliczności stanu faktycznego, nie wskazując na naruszenia przepisów postępowania przez Sąd pierwszej instancji. Zarzut taki mógłby być rozważany tylko w ramach zgłoszonej w skardze kasacyjnej podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. (por. wyroki NSA z dnia 14 października 2004 r., sygn. akt FSK 568/04, ONSAiWSA 2005, nr 4, poz. 67, oraz z dnia 6 lipca 2004 r., sygn. akt FSK 192/04, ONSAiWSA 2004, nr 3, poz. 68, z dnia 21 stycznia 2009 r., sygn. akt I OSK 149/08 niepubl.).

Poza tym poglądu autora skargi kasacyjnej w kwestii istnienia przesłanek wypowiedzenia skarżącemu stosunku służbowego podzielić nie można; jak bowiem wynika z przyjętego w zaskarżonym wyroku stanu faktycznego (który nie jest kwestionowany w skardze kasacyjnej), niebudzące żadnych wątpliwości dwa pisemne oświadczenia S. W. znajdujące się w aktach personalnych wskazują na to, że nie godził się na objęcie proponowanych mu stanowisk i oświadczeń tych w stosownym czasie nie odwołał. Wypowiedzenie skarżącemu stosunku służbowego było więc konsekwencją dwukrotnej odmowy przez S. W. przyjęcia równorzędnego stanowiska służbowego. Nie ma zatem podstaw do stwierdzenia, że nie doszło do spełnienia się przesłanek, o których mowa w art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zakwestionowanej decyzji Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. nie można więc zarzucić, że została wydana z rażącym naruszeniem tego przepisu, co słusznie stwierdził Minister Obrony Narodowej.

Z tych samych powodów Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów odnoszących się do § 40 ust. 1 § 62 rozporządzenia w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych.

Z powyższych względów, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.