Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 20 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 49/13 oddalił skargę M. W. na decyzję Podkarpackiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego.
Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
W dniu 16 sierpnia 2012 r. M. W. – funkcjonariusz Komendy Powiatowej Policji w Jaśle zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w Jaśle z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie domu jednorodzinnego w miejscowości B. gm. B., wykazując uprawnienia do 3 norm zaludnienia (wnioskodawca, żona – A. T. oraz syn – A.).
Po przeprowadzeniu postępowania Komendant Powiatowy Policji w Jaśle decyzją z dnia [...] września 2012 r., nr [...] odmówił przyznania pomocy finansowej.
W uzasadnieniu organ podał, że małżonka wnioskodawcy w dniu złożenia wniosku posiadała tytuł prawny do domu na uzyskanie którego zainteresowany ubiega się o pomoc finansową oraz fakt, że nowo wybudowany dom stanowi jej majątek odrębny tj. został wybudowany na działce, której właścicielem jest A. T. Odwołanie od tej decyzji złożył M. W. Podkarpacki Komendant Wojewódzki Policji w Rzeszowie decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Jaśle.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że na dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy policjant nie posiadał prawa do przydziału lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej (art. 88 ustawy o Policji), bowiem od 12 czerwca 2012 r. małżonka wnioskodawcy posiadała nowo wybudowany, zdatny do zamieszkania dom w miejscowości pobliskiej. Zatem stosownie do postanowień art. 94 ust. 1 w zw. z art. 88 ust. 1 ustawy o Policji policjantowi nie przysługuje prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu.
Nadto organ odwoławczy podał, że negatywną przesłanką do przyznania pomocy finansowej jest fakt, że działkę na której wnioskodawca wraz z małżonką wybudował dom, żona M. W. nabyła przed zawarciem związku małżeńskiego na podstawie umowy darowizny z dnia 16 maja 2000 r., zatem to ona jest właścicielem nieruchomości.
Reasumując organ podał, że wnioskodawca nie legitymuje się uprawnieniem do przyznania pomocy finansowej, bowiem na dzień złożenia wniosku potrzeby mieszkaniowe policjanta były zaspokojone.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożył M. W. zarzucając naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 95 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 94 ust. 1 i art. 88 ust. 1 ustawy o Policji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalając skargę stwierdził, że ustalenia dokonane w sprawie wskazują na wystąpienie przesłanki wyłączającej uprawnienie do przyznania pomocy finansowej skarżącemu na uzyskania domu jednorodzinnego, o której mowa w art. 95 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji. Z tych też przyczyn Sąd I instancji nie podzielił zarzutu skarżącego w zakresie naruszenia, czy też błędnej interpretacji art. 88 ust. 1, art. 94 ust. 1 oraz art. 95 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji oraz § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2011 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. z 2001 r. Nr 131, poz. 1468 ze zm.).
Zdaniem Sądu I instancji organ poprawnie ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, a którego uzupełnienia skarżący nie domagał się jak również nie składał innych wniosków dowodowych. Odnosząc się natomiast do zarzutu braku oceny przez orzekający organ umowy kredytowej wskazano, że taka umowa nie znajduje się w aktach sprawy a więc ocena ta nie jest możliwa. Natomiast z kserokopii treści księgi wieczystej nr [...] wynika jedynie, że w związku z umową kredytu z dnia 15 listopada 2010 r. ustanowiona została na nieruchomości, stanowiącej własność kredytobiorcy – A. T., hipoteka umowna kaucyjna. Z tych powodów gołosłownym jest zarzut nieuwzględnienia przez orzekający organ umowy kredytowej zawartej celem wspólnej budowy budynku mieszkalnego gdyż taka okoliczność nie wynika w akt.
Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniósł M. W. zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegającą na przyjęciu, że nie załączenie przez skarżącego umowy o kredyt, którą wskazuje w odwołaniu jako dowód w sprawie, zwalnia Sąd z obowiązku zbadania tej okoliczności jako "nie wynikającej z lektury akt" i uzasadnia pominięcie dowodu, tj. na przesłance wynikającej z art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wskazując na powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o:
- 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie sprawy w trybie art. 188 P.p.s.a.
- 2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: wniesiona w sprawie skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. zwanej dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Na wstępie wskazać należy, że pomoc finansowa dla policjanta, o której mowa w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji jest konsekwencją niezrealizowania uprawnienia do otrzymania lokalu mieszkalnego, określonego w art. 90 tej ustawy, na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale. Za takim rozumieniem przepisu art. 94 ust. 1 ustawy o Policji przemawia sama istota prawa policjanta do lokalu, o którym mowa w art. 88 ust. 1 tej ustawy. Celem tego przepisu jest niewątpliwie to, ażeby policjant w służbie stałej mieszkał w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej. Z tym celem związane jest prawo, o którym mowa z art. 88 ustawy o Policji. W tej sytuacji istotne jest to, czy w dniu złożenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej, funkcjonariusz spełniał przesłankę otrzymania takiego przydziału, a mianowicie miał niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Taka interpretacja zgodna jest z ratio legis omawianej regulacji
Lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi: posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej,albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy lub, którego małżonek posiada taki lokal mieszkalny lub dom (art. 95 ust.1 pkt.2 i 3).
Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że do domu jednorodzinnego w miejscowości B. gm. B. tytuł prawny posiada tylko żona skarżącego, bowiem działka stanowi jej majątek odrębny na podstawie umowy darowizny z maja 2000r. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie w wypisie z księgi wieczystej nieruchomości gdzie widnieje zapis o ustanowieniu umownej hipoteki kaucyjnej w związku z zaciągniętym przez żonę skarżącego kredytem. Wobec powyższego stwierdzić należy, że skarżący kasacyjnie miał zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w momencie składania wniosku w dniu 16 sierpnia 2012r., bowiem od dnia 12 czerwca 2012 żona wnioskodawcy była właścicielem nowo wybudowanego domu.
Zatem zgodnie z art. 95 ust.1 pkt.3 ustawy o Policji pomoc finansowa mu nie przysługiwała.
Zasadnie Sąd I instancji uznał, że organy wyczerpująco zebrały materiał dowodowy i dokładnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy. Zaś rzeczą skarżącego było złożenie wszystkich niezbędnych dowodów służących udokumentowaniu jego prawa do uzyskania pomocy finansowej. Skarżący na wezwanie organu do złożenia umowy kredytowej złożył jedynie oświadczenie w tym przedmiocie, którego treść stała w sprzeczności ze znajdującą się w aktach sprawy kopią wyciągu z księgi wieczystej. Dowód ten został przez Sąd I instancji oceniony co znalazło wyraz w uzasadnieniu wyroku.
Na zakończenie wypada zauważyć, że postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. jest nieprecyzyjny, bowiem wskazane przepisy stanowią regulacje procesowe a nie materialne, a co szczególnie istotne Sąd I instancji nie proceduje w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego lecz na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił na podstawie art. 184 p.p.s.a.