Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2229/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D.R. na orzeczenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej z dnia 7 lipca 2011 r. nr [..] w przedmiocie orzeczenia dyscyplinarnego.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w [..], działając na podstawie art. 117 ust. 1 pkt 1, art. 118 ust. 1 i 2 oraz art. 120 w zw. z art. 115 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (t. j. Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68 ze zm.), wydał w dniu 27 grudnia 2010 r. decyzję nr [..], którą ukarał mł. ogn. D.R. karą upomnienia za: świadome wprowadzanie w błąd Komisji poprzez zatajanie prawdy; wykonywanie prac prywatnych przy samochodzie, tj. sprawdzanie układu hamulcowego za zgodą dowódcy oraz wymiana bezpiecznika w samochodzie dowódcy jednostki ratunkowo-gaśniczej; korzystanie z prywatnego sprzętu komputerowego podczas służby.
D.R. od powyższej decyzji odwołał się, wnosząc o jej anulowanie.
W dniu 19 kwietnia 2011 r. Komisja Dyscyplinarna przy Pomorskim Komendancie Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku uchyliła karę upomnienia na piśmie nałożoną przez Komendanta Powiatowego PSP w [..] decyzją nr [..] z dnia 27 grudnia 2010 r.
Komisja zarzuciła zaskarżonej decyzji między innymi to, że postawione obwinionemu zarzuty są ogólnikowe, niejasne i niezrozumiałe, a tym samym naruszają prawo obwinionego do obrony poprzez uniemożliwienie merytorycznego ustosunkowania się do stawianych mu zarzutów. Ponadto stwierdzono liczne błędy formalne, jak niedopuszczalność zastosowanej kary, błędną podstawę prawną oraz dookreślenie czynu, w związku z tym decyzję uchylono.
Odwołanie do Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej w Warszawie od powyższego orzeczenia wniósł Rzecznik Dyscyplinarny przy Pomorskim Komendancie Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku, zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu błędy w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji, naruszenie przepisów postępowania karnego oraz art. 124n ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, co miało wpływ na treść orzeczenia.
Po rozpoznaniu odwołania, w dniu 7 lipca 2011 r. Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej w Warszawie wydała, na podstawie art. 117 ust. 1 pkt 1, art. 118 ust. 1 i 2 oraz art. 120 w zw. z art. 115 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej, orzeczenie, którym uchyliła zaskarżone orzeczenie w całości i przekazała sprawę Komisji Dyscyplinarnej przy Pomorskim Komendancie Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu organ wskazał, że orzeczenie Komisji pierwszej instancji, zapadłe w wyniku wniesienia odwołania od wymierzonej przez przełożonego kary w trybie art. 118 ust. 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej nie może być orzeczeniem kasacyjnym, lecz orzeczeniem poprzedzonym merytorycznym postępowaniem przed komisją dyscyplinarną. Oznacza to, że komisja powinna uniewinnić lub orzec o winie obwinionego i wymierzyć mu adekwatną karę dyscyplinarną, określoną w katalogu kar zawartych w art. 117 ust. 1 cytowanej ustawy. Dlatego też organ uznał, że komisja pierwszej instancji, orzekając o uchyleniu zaskarżonej kary upomnienia na piśmie, weszła w kompetencje odwoławczej komisji dyscyplinarnej.
Powyższe orzeczenie stało się przedmiotem skargi D.R. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Skarżący zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie przepisu art. 118 ust. 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie możliwe było wymierzenie przez komisję dyscyplinarną kary z katalogu wskazanego w art. 117 ustawy o PSP oraz naruszenie przepisów postępowania karnego, w szczególności art. 437 § 2 kpk, art. 424 oraz 438 kpk w zw. z art. 458 kpk, które to naruszenia mogły mieć wpływ na wynik sprawy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty wskazane w zaskarżonym orzeczeniu.
Sąd I instancji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia charakteru prawnego orzeczenia właściwej komisji dyscyplinarnej, wydawanego w trybie art. 118 ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (t. j. Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68 ze zm.).
Zgodnie z art. 118 cytowanej powyżej ustawy, za przewinienie dyscyplinarne mniejszej wagi, nieuzasadniające wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, przełożony dyscyplinarny może wymierzyć karę upomnienia na piśmie, nie później jednak niż przed upływem 3 miesięcy od powzięcia wiadomości o przewinieniu (ust. 1). Od kary upomnienia wymierzonej przez przełożonego dyscyplinarnego przysługuje ukaranemu odwołanie do właściwej komisji dyscyplinarnej. W takim przypadku komisja nie może orzec na niekorzyść ukaranego (ust. 2).
Sąd I instancji podkreślił, iż Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 10 stycznia 2011 r. wskazał, że cytowany powyżej art. 118 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej reguluje odrębny tryb postępowania w sprawach za przewinienia dyscyplinarne mniejszej wagi. Stwierdził, że waga przewinień dyscyplinarnych podlega stopniowaniu. Rozróżnia się czyny mniejszej wagi i czyny w stopniu podstawowym. Z treści art. 118 ust. 1 omawianej ustawy wynika, że karę upomnienia na piśmie wymierza przełożony dyscyplinarny bez wszczęcia postępowania dyscyplinarnego w trybie art. 124 ustawy. Od kary upomnienia wymierzonej przez przełożonego dyscyplinarnego przysługuje ukaranemu odwołanie do właściwej komisji dyscyplinarnej.
Dalej Sąd zauważył, że prokonstytucyjna wykładnia przepisów art. 118 i 124j ustawy o Państwowej Straży Pożarnej powinna zmierzać w kierunku zapewnienia strażakowi ukaranemu karą upomnienia przez przełożonego dyscyplinarnego możliwości złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na orzeczenie kończące postępowanie dyscyplinarne w drugiej instancji. Aby zastosować taką wykładnię należy wyjść z założenia, że orzeczenie "właściwej komisji dyscyplinarnej", wydane w trybie art. 118 ust. 2 ustawy na skutek odwołania ukaranego od kary upomnienia na piśmie wymierzonej przez przełożonego, jest orzeczeniem wydanym przez komisję orzekającą w pierwszej instancji według rodzaju i miejsca pełnienia służby przez strażaka oraz zajmowanego stanowiska funkcyjnego. Przysługuje na nie odwołanie do odwoławczej komisji dyscyplinarnej według kryteriów określonych w art. 121 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej.
Zasada równości wobec prawa wymaga, aby postępowanie dyscyplinarne przed organami Państwowej Straży Pożarnej, niezależnie od tego, czy zostało wszczęte na skutek odwołania obwinionego w postępowaniu uproszczonym, czy też w postępowaniu zwykłym na skutek wniosku rzecznika dyscyplinarnego, mogło toczyć się w dwóch właściwych instancjach bez względu na wagę przewinienia dyscyplinarnego i rodzaj nakładanej kary dyscyplinarnej. Taka ocena, zdaniem NSA, zapewni każdemu ukaranemu strażakowi skorzystanie z ustawowej możliwości rozpatrzenia sprawy przez komisje dyscyplinarne w dwóch instancjach, gwarantując prawo skargi do sądu administracyjnego, zawarte w przepisach art. 124j ustawy o Państwowej Straży Pożarnej i w art. 52 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Reasumując NSA podkreślił, że postępowanie wszczęte przed właściwą komisją dyscyplinarną na podstawie art. 118 ust. 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej jest postępowaniem dyscyplinarnym i na orzeczenie kończące to postępowanie w drugiej instancji stronie służy skarga do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 124j tej ustawy (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w składzie siedmiu sędziów z dnia 10 stycznia 2011 r. sygn. I OPS 4/10 publ. ONSAiWSA 2011/2/24, LEX nr 672627).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd I instancji stwierdził, że Komisja Dyscyplinarna przy Pomorskim Komendancie Wojewódzkim PSP w Gdańsku, wydając orzeczenie z dnia 19 kwietnia 2011 r. sygn. akt [..], działała w sprawie - wszczętej odwołaniem skarżącego od decyzji Komendanta Powiatowego PSP w [..] z dnia 27 grudnia 2010 r., jako organ I instancji. Zatem rację ma organ wskazując, że Komisja Dyscyplinarna nie mogła wydać orzeczenia kasacyjnego, ponieważ to co do zasady jest rozstrzygnięciem przysługującym organowi II instancji. Komisja winna natomiast po przeprowadzeniu czynności wskazanych w art. 124b ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, tj. po przeprowadzeniu rozprawy oraz po wysłuchaniu głosów rzecznika dyscyplinarnego, obwinionego lub jego obrońcy, wydać orzeczenie.
Ustawa o Państwowej Straży Pożarnej w rozdziale 11 o odpowiedzialności dyscyplinarnej strażaków nie wskazuje jakie elementy orzeczenie takie powinno zawierać, wskazuje jednak, że w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale, w zakresie postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego (art. 124n ustawy). Zatem, stosując odpowiednio przepis art. 413 kpk w zw. art. 124n ustawy o Państwowej Straży Pożarnej Sąd I instancji wskazał, że orzeczenie komisji dyscyplinarnej wydane w I instancji winno zawierać m.in. rozstrzygnięcie, a w przypadku orzeczenia o wymierzeniu kary dyscyplinarnej dokładne określenie przypisanego obwinionemu czynu oraz jego kwalifikację prawną, a także rozstrzygnięcia co do kary.
Natomiast o możliwości uchylenia orzeczenia o ukaraniu można mówić - stosownie do art. 437 § 1 kpk w zw. art. 124n ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, dopiero na etapie orzekania drugoinstancyjnego z powodów wskazanych w art. 438 kpk, m.in. obrazy przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia oraz błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia.
Sąd I instancji zwrócił również uwagę, że stosownie do art. 118 ust. 1 ustawy, przełożony dyscyplinarny może wymierzyć karę upomnienia na piśmie. Przepis ten jednak nie wskazuje formy takiego aktu, dlatego trudno przyjąć, że ma on charakter decyzji administracyjnej, ponieważ brak takiego zapisu ustawowego, z drugiej zaś strony zgodnie z cytowanym art. 124n ustawy o Państwowej Straży Pożarnej w sprawach nieuregulowanych w postępowaniu dyscyplinarnym zastosowanie mają przepisy kodeksu postępowania karnego, a nie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł D.R., zaskarżając wyrok w całości zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego tj.
- 1. art. 3 § 1 i art 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 124n ustawy o Państwowej Straży Pożarnej (dalej PSP) i art. 434
Kodeksu postępowania karnego (dalej kpk), oraz art. 118 ust 2 ustawy o PSP, przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, podczas gdy Odwoławcza Komisja
Dyscyplinarna wydała orzeczenie, w którym nakładała na Komisję
Dyscyplinarną przy Pomorskim Komendancie Wojewódzkim PSP obowiązek orzeczenia na niekorzyść obwinionego, który wniósł środek odwoławczy (złamanie zasad "reformatio in peius");
2. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 118 ust 2 ustawy o PSP w związku z art. 437 § 1 kpk przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, podczas gdy Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna wydała orzeczenie, w którym stwierdziła niedopuszczalność wydania przez Komisję
Dyscyplinarną przy Pomorskim Komendancie Wojewódzkim PSP orzeczenia w trybie odwoławczym, a Komisja Dyscyplinarna przy
Pomorskim Komendancie Wojewódzkim PSP rozpatrywała środek odwoławczy od decyzji Komendanta Powiatowego PSP w [..];
- 3. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 124n ustawy o PSP i art. 442 § 3 kpk przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, podczas gdy Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna wydała orzeczenie, w którym zapatrywania prawne oraz wskazania komisji prowadzą do naruszenia zasad procedury karnej, a pozostałym zakresie są ogólnikowe, co nie pozwala na ich wykonanie przez Komisję Odwoławczą przy Pomorskim Komendancie Wojewódzkim PSP;
- 4. art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 174 P.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2 prawa o ustroju sądów administracyjnych, poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku, w sposób niezgodny z wymogami określonymi w art. 141 § 4 P.p.s.a;
- 5. art. 3 § 1 i art. 141 § 4 ustawy P.p.s.a. poprzez brak ustosunkowania się sądu I instancji do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącego w złożonej skardze.
W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i poprzedzającego go orzeczenia Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym PSP z dnia 7 lipca 2011 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 1000 zł.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podał, że nie jest możliwe zobowiązanie Komisji Dyscyplinarnej (orzekającej jako komisja pierwszej instancji rozpatrująca odwołanie od kary wymierzonej przez komendanta powiatowego) do ustalenia "zarzucanych obwinionemu czynów i ich skutków". Stanowiłoby to bowiem złamanie zasady związania aktem oskarżenia (który w tej sprawie stanowi orzeczenie o ukaraniu komendanta powiatowego). Co więcej spowodowałoby to, że komisja dyscyplinarna nie orzekałaby w granicach zarzutów i na podstawie posiadanych dowodów i ustaleń, ale sama te zarzuty by stawiała. Działając w ten sposób komisja musiałaby zmienić opis zarzucanego skarżącemu czynu, co na gruncie postępowania karnego jest niemożliwe. A takie właśnie zalecenie, co do prowadzenia sprawy nałożyła Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny następnie takie zapatrywanie uznał za słuszne.
Nietrafne, zdaniem skarżącego, jest również stanowisko przyjęte przez Odwoławczą Komisję Dyscyplinarna, że w niniejszej sprawie komisja dyscyplinarna I instancji nie orzeka w trybie odwoławczym. Jak jednoznacznie wynika z treści art. 118 ust 2 ustawy o PSP od orzeczenia przełożonego dyscyplinarnego wnosi się odwołanie do komisji dyscyplinarnej. Skoro tak to nie ulega wątpliwości, że komisja orzekająca w I instancji działa w charakterze komisji odwoławczej. Wbrew twierdzeniom zawartym w zaskarżonym orzeczeniu Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej uznanym za prawidłowe przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, zapatrywania tego nie zmienia uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2011 r. w sprawie sygn. akt I OPS 4/2010. Uchwała ta rozstrzygała jedynie kwestię, czy w sprawach tego typu komisje dyscyplinarne orzekają w dwóch instancjach, czy w jednej instancji.
Natomiast uchwała ta nie dotyczyła odwoławczego charakteru orzeczeń komisji zarówno I jak i II instancji, który wynika z art. 118 ust 2 ustawy o PSP. Co więcej w uchwale tej przesłanką rozstrzygnięcia była chęć jak najszerszej realizacji gwarancji procesowych przysługujących obwinionemu, a zaskarżone orzeczenie takim zasadom zaprzecza.
W ocenie skarżącego, niezrozumiałe jest zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdzenie, że art. 437 § 1 kpk może mieć zastosowanie dopiero na etapie postępowania w II instancji, co uniemożliwia jego zastosowanie przez komisję dyscyplinarną rozpatrującą odwołanie od kary wymierzonej w trybie art. 118 ust 1 ustawy o PSP. Sama treść art. 437 § 1 kpk jednoznacznie wskazuje, że dotyczy postępowania odwoławczego. Tyle tylko, że w postępowaniach wszczętych na skutek odwołania w trybie art. 118 ust 2 ustawy o PSP, już orzeczenie komisji dyscyplinarnej I instancji jest orzeczeniem odwoławczym, albowiem postępowanie jest trójinstancyjne. Zatem, w myśl normy wyrażonej w art. 473 1 kpk, komisja orzekająca w i instancji może na podstawie art. 118 ust 2 ustawy o PSP działać na zasadach postępowania odwoławczego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw albowiem zaskarżony nią wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odpowiada prawu.
Stosownie do art. 118 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. O Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009r. Nr. 12, poz. 68 ze zm.) za przewinienie dyscyplinarne mniejszej wagi, nieuzasadniające wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, przełożony dyscyplinarny może wymierzyć karę upomnienia na piśmie, nie później jednak niż przed upływem 3 miesięcy od powzięcia wiadomości o przewinieniu. Od kary upomnienia wymierzonej przez przełożonego dyscyplinarnego przysługuje ukaranemu odwołanie do właściwej komisji dyscyplinarnej. W takim przypadku komisja nie może orzec na niekorzyść ukaranego.
W rozpoznawanej sprawie kwestię sporną stanowi charakter orzeczenia wydanego przez komisję, do której wniesiono odwołanie od kary wymierzonej na podstawie w/wym. przepisu. Zdaniem skargi kasacyjnej skoro komisja ta rozpatruje odwołanie, to przysługują jej uprawnienia przyznane organom odwoławczym (w tym kasacyjne), zdaniem natomiast Sądu I instancji komisja do której wniesiono odwołanie uprawnień takich nie posiada.
Jak wynika z art.121 ustawy o PSP postępowanie dyscyplinarne jest dwuinstancyjne. Wniesienie odwołania o jakim mowa w art. 118 ustawy o PSP uruchamia procedurę dyscyplinarną przed komisją I instancji, identyczną do zainicjowanej wnioskiem rzecznika dyscyplinarnego. Oznacza to, że znajdują zastosowanie wszystkie przepisy zawarte w rozdziale 11 ustawy o PSP, z jednym wyjątkiem, a mianowicie, że komisja nie może orzec na niekorzyść obwinionego. Jeżeli zatem jak miało to miejsce w niniejszej sprawie skarżący został ukarany karą upomnienia, to nie może być wobec niego (w przypadku potwierdzenia przez komisję popełnienia przez strażaka przewinienia dyscyplinarnego) orzeczona kara surowsza. Wniesienie odwołania od kary upomnienia wymierzonej przez przełożonego do właściwej komisji dyscyplinarnej nie powoduje zmiany jej właściwości, w szczególności nie zyskuje ona uprawnień komisji odwoławczej. Wniesienie środka o jakim mowa w art. 118 ust. 2 ustawy przenosi sprawę do postępowania dyscyplinarnego, które toczy się według zasad określonych w rozdziale 11. Komisja dyscyplinarna wydaje orzeczenie po przeprowadzeniu rozprawy oraz po wysłuchaniu głosów rzecznika dyscyplinarnego, obwinionego lub jego obrońcy art. (124 b ust. 1).
Z powoływanej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku uchwały składu 7 sędziów NSA z dnia 10 stycznia 2011r. I OPS 4/10 wynika, że orzeczenie "właściwej komisji dyscyplinarnej", wydane na skutek odwołania ukaranego od kary upomnienia na piśmie wymierzonej przez przełożonego w trybie art. 118 ust. 2 ustawy jest orzeczeniem wydanym przez komisję orzekającą w I instancji według rodzaju i miejsca pełnienia służby przez strażaka oraz zajmowanego stanowiska funkcyjnego, na które przysługuje odwołanie do odwoławczej komisji dyscyplinarnej według kryteriów określonych w art. 121 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej.
Stosownie do art. 124f ustawy o PSP od orzeczenia komisji dyscyplinarnej wydanego w I instancji przysługuje odwołanie obwinionemu lub jego obrońcy i rzecznikowi dyscyplinarnemu. Odwołanie powinno być rozpoznane w terminie 7 dni od dnia jego wpływu do odwoławczej komisji dyscyplinarnej.
Jak trafnie ocenił Sąd I instancji komisja dyscyplinarna działająca w I instancji nie posiada zatem uprawnień kasacyjnych. Skoro z art. 124n ustawy wynika, ze w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 11, w zakresie postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, to po myśli art. 437 § 1 i § 2 Kpk uchylenie w całości, albo w części zaskarżonego orzeczenia, czy też przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania pozostaje w wyłącznej właściwości komisji dyscyplinarnej działającej w II instancji.
Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd I instancji nie naruszył art. 3 § 1 Ppsa oraz art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 124n ustawy o PSP, w sposób prawidłowy dokonał bowiem kontroli zaskarżonego orzeczenia. Nie zmienia to fakt nieprawidłowego stwierdzenia w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, że komisja dyscyplinarna działająca w I instancji powinna uniewinnić skarżącego lub wymierzyć mu karę przewidzianą w katalogu kar określonych w art. 117 ust. 1 ustawy o PSP. Jak powiedziano to wcześniej w postępowaniu dyscyplinarnym wszczętym w wyniku wniesienia odwołania od kary upomnienia wymierzonej przez przełożonego dyscyplinarnego nie może zostać wymierzona kara surowsza. Oznacza to, że komisja dyscyplinarna I instancji może uniewinnić skarżącego albo w razie potwierdzenia, że popełnił on przewinienie dyscyplinarne wymierzyć wyłącznie karę upomnienia.
Wbrew zatem zarzutom skargi kasacyjnej zaskarżony wyrok nie narusza zasady reformatio in peius.
Nietrafny jest także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 Ppsa. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie niezbędne elementy określone w przywołanym przepisie oraz umożliwia dokonanie kontroli kasacyjnej przez Sąd II instancji.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Ppsa orzekł jak w sentencji.