Uzasadnienie
A. K. – B. - opiekun prawny R. B., wniosła do Sądu skargę na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we Wrocławiu z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej. W kwestionowanym orzeczeniu organ wojskowy orzekł m.in. o związku zdiagnozowanych u R. B. chorób i ułomności ze służbą wojskową oraz o jego inwalidztwie.
Sąd I instancji wskazał, że pełnomocnik skarżącej oświadczył, iż orzeczenie organu wojskowego zaskarża w całości. Jednakże w ocenie Sądu z treści skargi bezsprzecznie wynika, że zakwestionowano jedynie związek stwierdzonych u R. B. schorzeń ze służbą wojskową oraz określenie jego inwalidztwa. W skardze zawarto jednocześnie wniosek o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego "do czasu rozpatrzenia przez Sąd Rejonowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu odwołania od decyzji Nr [...] Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego Wrocław z dnia 22.06.2011 r. (sygn. akt IV U 659/11)".
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak właściwości Sądu w tym zakresie. W związku z tym, wniosek skarżącej o zawieszenie postępowania, uznał za bezprzedmiotowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że skarga podlegała odrzuceniu. W ocenie Sądu w zakresie związku poszczególnych chorób lub ułomności ze służbą wojskową, jak i określenia inwalidztwa skarga podlegała odrzuceniu, gdyż od ostatecznych orzeczeń wojskowych komisji lekarskich dotyczących ww. kwestii, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Sąd powołał się przy tym na stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r. sygn. akt III ZP 9/99.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, postanowieniem z dnia 19 marca 2012 r. sygn. akt IV SA/Wr 45/12, na podstawie art. 58 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę odrzucił.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła A. K. – B. opiekunka prawna R. B., zaskarżając je w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 58 §1 pkt 1) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 2, 7, 8 ust. 2, 32 ust. 1 zd. 2, art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie. W uzasadnieniu wywodzono, że odrzucenie skargi na orzeczenie nr [...] w sprawie zdolności do zawodowej służby wojskowej Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we Wrocławiu z dnia [...] listopada 2011 r. nie mogło być zasadnym, skoro organ błędnie pouczył stronę o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Na tych podstawach skarżący wnosił o: 1/ uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości;
2/ przekazanie sprawy organowi administracyjnemu w celu nadania jej właściwego biegu,
Oraz o: 1/ zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego, 4/ przeprowadzenie rozprawy także pod nieobecność skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Zgodnie z art. 58 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270) "1) Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (...)".
Orzeczenia wydawane przez wojskowe komisje lekarskie można podzielić na dwie grupy: orzeczenia ustalające stan zdrowia danej osoby na potrzeby zaliczenia jej do określonej kategorii zdolności do służby wojskowej w celu jej powołania lub przyjęcia do odbycia tej służby albo zwolnienia ze służby oraz orzeczenia ustalające stan zdrowia danej osoby i ich związek ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych, rentowych lub zaopatrzenia emerytalnego. Zarówno w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19.01.1998 r. sygn. OPS 8/97, jak i w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27.10.1999 r. sygn. akt III ZP 9/99 wskazano, że orzeczenia ustalające związek schorzeń ze służbą nie podlegają kontroli sądowoadministracyjnej.
Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że w skardze kwestionowano brak stwierdzonego w orzeczeniu nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we Wrocławiu związku inwalidztwa R. B. będącego następstwem wypadku jakiemu uległ ze służbą wojskową. Tego rodzaju orzeczenie, jako akt stosowania wiedzy medycznej, nie podlega kognicji sądu administracyjnego.
Skargę do sądu administracyjnego wniósł profesjonalny pełnomocnik reprezentujący opiekuna prawnego R. B. Zgodnie z zasadą skargowości, to jednostka określa sąd, a żądaniem określonym w skardze wszczyna postępowanie sądowe. Brak pouczenia lub błędne pouczenie przez organ mogą zostać uznane przez sąd za okoliczności wskazujące na brak winy wnoszącego skargę do sądu administracyjnego w sytuacji zaistnienia negatywnego skutku procesowego. Oceny tych okoliczności może dokonać jednak tylko sąd właściwy w sprawie, a skoro sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawie ze skargi na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w przedmiocie ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową, to również okoliczności wskazujących na brak winy w nieprawidłowym sformułowaniu i skierowaniu żądania oceniać nie może.
Z tych względów, skoro skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.