Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30 czerwca 2009 r. sygn. akt II SA/01 530/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę A.Z. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Olsztynie z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], którą uchylona została decyzja personalna Dyrektora Aresztu Śledczego w Bartoszycach z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] z jednoczesnym zawieszeniem wypłaty 50% uposażenia i umorzone postępowanie pierwszej instancji.
Zawieszenie postępowania nastąpiło z uwagi na toczące się postępowanie dyscyplinarne, natomiast organ drugiej instancji stwierdził, że w związku z prawomocnym zakończeniem postępowania dyscyplinarnego orzeczeniem Sądu Dyscyplinarnego z dnia [...] lutego 2009 r., a co za tym idzie wygaśnięciem z tym dniem decyzji o zawieszeniu i wypłaceniu części uposażenia, postępowanie stało się bezprzedmiotowe.
W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd wskazał, iż podstawę prawną decyzji stanowi art. 37 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej, stosownie do którego zawieszenie w czynnościach może nastąpić jeżeli wszczęte zostanie przeciwko funkcjonariuszowi jedno z wymienionych w nim postępowań i gdy zawieszenie jest celowe ze względu na dobro postępowania lub służby. A.Z. został zawieszony z uwagi na postępowanie dyscyplinarne, jednak organ drugiej instancji w toku postępowania odwoławczego dostrzegł, że zostało ono zakończone orzeczeniem dyscyplinarnym Dyrektora Aresztu Śledczego w Bartoszycach z dnia [...] grudnia 2008 r., a wobec tego nie istniała przesłanka zawieszenia, o której mowa w art. 37 ust. 2 – wyjaśniał dalej Sąd.
Sąd podkreślił, że decyzja organu zawierała wiele wad, że niezrozumiałe jest też stwierdzenie organu odwoławczego o wygaśnięciu decyzji o zawieszeniu, jednak w rezultacie zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu, gdyż postępowanie dyscyplinarne zostało zakończone.
Od tego wyroku A.Z. wniósł skargę kasacyjną, sporządzoną przez adwokata i domagał się uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie. Wyrokowi zarzucił:
- 1) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię:
- – art. 37 ust. 3 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.) poprzez mylne zrozumienie tego przepisu w ten sposób, że możliwe jest wielokrotne przedłużanie okresu zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych, oraz że dopuszczalne jest przedłużenie okresu zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych, także wtedy, gdy toczy się wobec niego tylko postępowanie dyscyplinarne, a nie karne. W ocenie autora skargi kasacyjnej prawidłowa wykładnia art. 37 ust. 3 ustawy o Służbie Więziennej prowadzi do wniosku, że przedłużenie okresu zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych może nastąpić tylko raz (do czasu prawomocnie zakończonego postępowania karnego), a nadto – w ocenie kasatora – przedłużenie owego zawieszenia nastąpić może tylko i wyłącznie, gdy wobec funkcjonariusza toczy się postępowanie karne. Nie jest zatem możliwe, w świetle treści art. 37 ust. 3 zdanie drugie cyt. ustawy, przedłużenie zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych, gdy toczy się wobec niego tylko postępowanie dyscyplinarne, a także
- – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., wobec nieuwzględnienia skargi w części dotyczącej uzasadnienia zaskarżonej decyzji, mimo stwierdzenia, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Olsztynie nie odpowiada prawu. Tego typu naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż nie sposób wykluczyć, że decyzja organu mogła być uchylona w części dotyczącej jej uzasadnienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Podstawę prawną decyzji zaskarżonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stanowił art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.), dalej "ustawa" i to do tego przepisu odnosił się Wojewódzki Sąd, jak też do art. 138 K.p.a. Zarzut skargi dotyczy natomiast naruszenia art. 37 ust. 3 ustawy przez jego błędną wykładnię, co do którego Sąd odniósł się jedynie marginalnie. Ten przepis nie przesądzał o rozstrzygnięciu przez Sąd sprawy.
A.Z. został zawieszony w czynnościach z uwagi na toczące się przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne i taką przyczynę zawieszenia przewiduje art. 37 ust. 2 ustawy. Decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] stycznia 2009 r. przedłużała zawieszenie, jednak organ odwoławczy zaskarżoną decyzją uchylił decyzje organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie przed nim. Takie rozstrzygnięcie Wojewódzki Sąd uznał za zgodne z prawem.
W skardze kasacyjnej podnosi się, że zawieszenie nie może być przedłużone wielokrotnie, bo jest to sprzeczne z art. 37 ust. 3 ustawy. Jeśli zgodzić się ze skargą to zarówno decyzja organu odwoławczego jak i wyrok Sądu są zgodne z prawem. Uchylenie przez organ odwoławczy decyzji pierwszoinstancyjnej i umorzenie przed nim postępowania oznacza. iż nie było podstaw do wszczęcia postępowania i wydania przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd podkreślił, oceniając zaskarżona decyzję, że nie było podstaw do wydania przez organ pierwszej instancji decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych, bowiem już w dacie jej wydania postępowanie dyscyplinarne zostało zaskarżone. Przesłanka zatem, o której mowa w art. 37 ust. 2 ustawy nie istniała. Takiemu rozstrzygnięciu Wojewódzkiego Sądu nie można zarzucić naruszenia art. 37 ust. 3 ustawy, bowiem zapadło ono na podstawie art. 37 ust. 2.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).