Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Bd 44/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, po rozpatrzeniu skargi W.O., zobowiązał [...]S.A. w G. Oddział w T. do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2011 r. w terminie 14 dni od doręczenia prawomocnego wyroku.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano, że pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. pełnomocnik skarżącego wezwał [...]S.A. w G. do podjęcia negocjacji w przedmiocie ustalenia odszkodowania za bezumowne korzystanie przez Spółkę z następujących nieruchomości: rolnobudowlanej położonej w P. (działka o nr [...]), rolnej położonej w B. (działka o nr [...]), rolnych położonych w G. (działki o nr [...] i [...]) oraz ustanowienia na tych nieruchomościach służebności przesyłu za wynagrodzeniem. W uzasadnieniu wezwania skarżący podniósł, iż przedmiotowe nieruchomości nie zostały wywłaszczone na potrzeby budowy linii elektroenergetycznych, prawo własności nie zostało w żaden sposób ograniczone, nie została zawarta żadna umowa dotycząca korzystania przez Spółkę z tych nieruchomości, jak również nie została ustanowiona na nich służebność przesyłu. Pełnomocnik wniósł także o udostępnienie kserokopii wszystkich ewentualnych decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy opisanych wyżej linii elektroenergetycznych na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz o wyjaśnienie, czy w okresie od dnia budowy urządzeń do dnia złożenia wniosku zmieniono położenie urządzeń stanowiących część linii przesyłowych, usytuowanych na przedmiotowych działkach lub działkach sąsiednich. Pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. pełnomocnik wezwał Spółkę do ustosunkowania się do wniosku z dnia [...] grudnia 2011 r.
W piśmie z dnia [...] kwietnia 2012 r. spółka wskazała, że przedmiotowe roszczenie jest bezzasadne, ponieważ spółka posiada tytuł prawny do korzystania z nieruchomości w zakresie niezbędnym do eksploatacji spornych urządzeń elektroenergetycznych z tytułu zasiedzenia służebności gruntowej o treści odpowiadającej służebności przesyłu.
Po kolejnej wymianie korespondencji, pełnomocnik skarżącego złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność [...]S.A. Oddział w T. zarzucając jej nieudostępnienie informacji publicznej oraz niewydanie rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę [...]S.A. Oddział w T. wniosła o jej oddalenie, podnosząc, że skarga jest bezzasadna, gdyż spółka nie należy do żadnego z podmiotów wymienionych w art. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198, ze zm.), dalej udip, gdyż nie jest organem państwowym lub samorządowym, spółką Skarbu Państwa ani też innym podmiotem sprawującym w ich imieniu funkcje publiczne.
Również nie można jej zaliczyć do podmiotu wykonującego zadania publiczne. Spółka przyznała, że realizuje cele użyteczności publicznej poprzez świadczenie usług w zakresie dystrybucji i przesyłania energii elektrycznej, jednak nie przesądza to o zaliczeniu jej do kręgu podmiotów wymienionych w art. 4 ust. 1 udip, gdyż nie realizuje zadań państwowych powierzonych przez władzę państwową. Spółka stwierdziła też, że nie jest podmiotem dysponującym mieniem publicznym.
Uwzględniając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy stwierdził, że w myśl art. 4 ust. 1 i 3 udip, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (Skarb Państwa posiada 84,17 % akcji spółki [...] S.A., a ta z kolei kontroluje [...]S.A., bowiem ma w niej 99,75 % akcji). Użyte w treści cytowanego przepisu sformułowanie,,zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od,,zadań władzy publicznej", bowiem pomija element podmiotowy, co w konsekwencji sprowadza się do interpretacji o wykonywaniu zadań publicznych przez różne podmioty, niebędące jednakże organami władzy.
Tak rozumiane,,zadania publiczne" w sumie cechują się powszechnością i użytecznością dla ogółu, co sprzyja osiągania celów zarówno konstytucyjnych, jak i ustawowych. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 25 lipca 2006 r., sygn. akt P 24/05, wskazał, że dostęp do zasobów energetycznych ma podstawowe znaczenie z punktu widzenia społeczeństwa i poszczególnych jednostek oraz suwerenności i niepodległości państwa. Zatem dla zapewnienia wolności i praw człowieka oraz obywatela, dysponowanie zasobami energetycznymi, urzeczywistnia wspólne dobro, o czym stanowi się w art. 1 Konstytucji RP, zaś wolność działalności gospodarczej w dziedzinie energetyki może być ograniczana – stosownie do art. 31 ust. 3 Konstytucji RP – tylko w ustawie i jedynie wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób.
Przedsiębiorstwa energetyczne są zatem przedsiębiorstwami użyteczności publicznej i wykonują zadania publiczne, a w konsekwencji są zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej. Skoro więc decyzje stanowiące podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych na działce wskazanej we wniosku stanowią informację publiczną, a [...]S.A. Oddział w T., będąca przedsiębiorstwem energetycznym wykonującym zadania publiczne, jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, to należy ustalić, czy działania podjęte przez podmiot zobowiązany nastąpiły w formie adekwatnej do wskazanej przez skarżących.
Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną. Żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tejże czynności szczególnej formy. Ważne także przy tym jest, że dostęp do informacji publicznej realizowany jest w pierwszej kolejności przez wgląd do dokumentów urzędowych. Oznacza to, że skarżący zainteresowany uzyskaniem dostępu do wskazanej informacji swoje prawo do informacji publicznej może zrealizować, udając się do organu w celu zapoznania się z treścią tych dokumentów lub też może to nastąpić w inny wskazany przez skarżącego sposób, choćby poprzez wydanie kserokopii dokumentów.
Ostatecznie to bowiem wnioskodawca określa formę, w jakiej organ ma mu udostępnić żądaną informację. Jeżeli więc skarżący we wniosku wskazał, iż domaga się przesłania kserokopii decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych na wskazanych działkach, to podmiot zobowiązany powinien udostępnić informację publiczną we wskazanej przez skarżącego formie.
W rozpoznawanej sprawie, [...]S.A. Oddział w T. nie udzieliła żądanej informacji pomimo, że z pisma z dnia [...] maja 2012 r. wynika, że posiada decyzje administracyjne oraz inne dokumenty dotyczące budowy infrastruktury sieciowej. Okoliczność dysponowania przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji w trybie ustawy stosownymi dokumentami stanowiącymi informację publiczną, przy braku udzielenia informacji w formie wskazanej przez skarżącego powoduje, iż zasadnym jest przyjęcie, że [...]S.A. Oddział w T. pozostaje w bezczynności w załatwieniu wniosku złożonego przez skarżącego.
Stwierdzona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, bowiem wynika ona z nieznajomości powyższej problematyki i w tej sytuacji nie sposób dopatrzyć się ze strony organu lekceważenia wnioskodawcy, czy też celowego wprowadzania go w błąd.
W skardze kasacyjnej od powołanego wyroku [...]S.A. Oddział w T. zarzuciła naruszenie:
- - przepisów postępowania, tj. art. 3 § 2 ust. 8, art. 52 § 3 i 4, art. 58 § 1 pkt 1, 5 i 6 oraz art. 183 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) – dalej ppsa, mogące mieć wpływ na wynik sprawy,
- - art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 1 lit a) tiret pierwsze udip, poprzez ich błędną wykładnię,
- - art. 5 ust. 2 udip poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że skarżący, działający przy pomocy profesjonalnego pełnomocnika, jako stronę postępowania, wskazał [...]S.A. w G. Oddział w T. Oddział spółki [...]S.A. w G. nie posiada jednak samodzielnej zdolności prawnej ani sądowej, wobec czego nie mógł być stroną niniejszego postępowania, dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, nie odrzucając skargi, naruszył art. 58 § 1 pkt 5 ppsa.
Ponadto, przedmiotowa sprawa nie należała do właściwości sądu administracyjnego, wobec czego skarga winna była zostać odrzucona na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 1 ppsa. Skarga na bezczynność przysługuje bowiem wyłącznie w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia oraz mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa oraz wydawane są pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego. Skarżący nie wezwał [...]S.A. w G. do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 1 - 4 ppsa, dlatego i z tej przyczyny należało odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa.
Wbrew stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy - zdaniem [...]S.A. w G. - spółka nie była zobowiązana do udostępnienia skarżącemu informacji, której się domagał. Przepis art. 4 udip powinien być interpretowany w kontekście art. 61 Konstytucji RP, dlatego przedmiotem informacji publicznej jest działalność organów władzy publicznej oraz osób i jednostek wykonujących zadania władzy publicznej. Tylko te podmioty są zatem obowiązane do udzielania informacji publicznej. [...]S.A. w G. nie może być uznana za władzę publiczną, ponieważ nie wykonuje zadań władzy publicznej, lecz jest spółką prawa handlowego kontrolowaną przez spółkę [...] (100 % akcji). Właścicielem akcji spółki [...] jest Skarb Państwa (ok. 82 %). [...]S.A. w G. jest operatorem systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego prowadząc działalność gospodarczą w zakresie dystrybucji energii elektrycznej sieciami wysokiego, średniego i niskiego napięcia.
Zgodnie zaś z definicją zawartą w art. 3 pkt 25 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz.U. z 2012 r., poz. 1059, ze zm.) operatorem systemu dystrybucyjnego jest przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się dystrybucją paliw gazowych lub energii elektrycznej, odpowiedzialne za ruch sieciowy w systemie dystrybucyjnym gazowym lub systemie dystrybucyjnym elektroenergetycznym, bieżące i długookresowe bezpieczeństwo funkcjonowania tego systemu, eksploatację, konserwację, remonty oraz niezbędną rozbudowę sieci dystrybucyjnej, w tym połączeń z innymi systemami gazowymi albo innymi systemami elektroenergetycznymi. [...]S.A. w G., ograniczając swoją działalność do zadań operatora systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego, nie wykonuje zatem zadań władzy publicznej. W orzecznictwie wskazuje się, że jednostką wykonującą zadania publiczne może być przedsiębiorstwo oczyszczania miasta, czy dostarczające wodę, ale przedsiębiorstwo to nie będzie jednostką wykonującą "zadania władzy publicznej". [...]S.A. w G. nie jest również podmiotem dysponującym majątkiem publicznym.
W czasie prac nad ustawą o dostępie do informacji publicznej przyjęto, że majątek publiczny oznacza mienie państwowe, mienie komunalne oraz mienie należące do podmiotów sektora finansów publicznych w rozumieniu przepisów ustawy o finansach publicznych oraz mienie należące do banków i spółek prawa handlowego, w których Skarb Państwa posiada ponad 50% udziałów w kapitale zakładowym. [...]S.A. w G. nie dysponuje zatem, ani mieniem państwowym i mieniem komunalnym, ani mieniem należącym do podmiotów sektora finansów publicznych w rozumieniu ustawy o finansach publicznych. [...]S.A. w G. nie jest także spółką prawa handlowego, w której Skarb Państwa posiada ponad 50% akcji w kapitale zakładowym. Skarb Państwa posiada bowiem 82 % akcji jedynie w kapitale zakładowym spółki [...] S.A., która jest większościowym akcjonariuszem w spółce [...]S.A. w G..
Ponadto, informacja publiczna odnosi się do sfery faktów. Niedopuszczalne jest zatem stosowanie przepisów udip wówczas, gdy żądane informacje, mające charakter informacji publicznych osiągalne są w innym trybie lub też są w posiadaniu organu, który je wytworzył. Przedmiotowa sprawa dotyczy udostępnienia dokumentów znajdujących się w aktach sprawy administracyjnej, która była prowadzona przez właściwy organ administracji. To zatem od tego organu administracji skarżący powinien domagać się uzyskania przedmiotowej informacji publicznej.
W przedmiotowej sprawie winien zostać zastosowany przepis art. 5 ust. 2 udip. Informacje, których uzyskania domaga się skarżący stanowią bowiem tajemnicę przedsiębiorcy. Prawo skarżącego do tych informacji podlega wobec powyższego ograniczeniu. Pojęcie tajemnicy przedsiębiorcy nie zostało zdefiniowane w udip. W polskim systemie prawa funkcjonuje jednak określenie "tajemnica przedsiębiorstwa", które może być co najmniej pomocniczo stosowane przy dokonywaniu wykładni pojęcia tajemnicy przedsiębiorcy. Zgodnie z ustawą z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Informacje, których uzyskania domaga się skarżący stanowią tajemnicę przedsiębiorcy z uwagi na zapowiadający się spór dotyczący urządzeń przesyłowych, których dotyczą żądane przez skarżącego dokumenty. Ujawnienie tych informacji stanowiłoby zatem działanie na szkodę [...]S.A. w G..
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna, nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa.
W skardze kasacyjnej zarzucono przede wszystkim nieważność postępowania sadowoadministracyjnego, mającą wynikać z udziału w postępowaniu sądowym podmiotu nie posiadającego zdolności sądowej tj. Oddziału w T. [...]S.A. w G. Zgodnie z art. 25 § 1 ppsa, osoba fizyczna i osoba prawna ma zdolność występowania przed sądem administracyjnym jako strona (zdolność sądowa). Przepis art. 25 § 3 ppsa, stanowi zaś, że zdolność sądową mają także inne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jeżeli przepisy prawa dopuszczają możliwość nałożenia na te jednostki obowiązków lub przyznania uprawnień lub skierowania do nich nakazów i zakazów, a także stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Sprawy dotyczące udostępnienia informacji publicznej należą do kategorii spraw szczególnych, rozstrzyganych na podstawie udip. W myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 tej ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
Przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 udip jest zatem przepisem szczególnym wobec art. 25 § 1 ppsa, a jednocześnie przepisem formułującym obowiązek udostępnienia informacji publicznej, dlatego art. 4 ust. 1 pkt 5 udip mieści się w pojęciu "przepisy prawa" użytym w art. 25 § 3 ppsa. Jednostka organizacyjna, o jakiej mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 udip nie stanowi bowiem jednostki organizacyjnej, o jakiej mowa w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. W rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 udip, jest to każda jednostka organizacyjna wykonująca zadania publiczne, nawet gdy stanowi część spółki powołaną przez spółkę w celu świadczenia usług na określonym terenie. Taką też jednostką organizacyjną jest Oddział w T.[...]S.A. w G., dlatego posiada zdolność sądową w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym, z mocy art. 25 § 3 ppsa w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 5 udip.
W świetle powyższego, zarzut kasacyjny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego nie zasługuje na uwzględnienie. Wobec tego, oceniając wyrok Sądu I instancji w ramach pozostałych zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne.
Zarzuty kasacyjne naruszenia prawa procesowego i materialnego zmierzają do podważenia stanowiska Sądu I instancji co do kwalifikacji żądanych przez skarżącą dokumentów, jako informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz faktu, że uczestnik postępowania jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej.
Rozpatrując te zarzuty należało w pierwszej kolejności ustalić status prawny uczestnika postępowania [...]S.A. w G. Oddział w T. Z art. 4 ust. 1 udip wynika m.in., że obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". Dostęp do zasobów energetycznych ma podstawowe znaczenie z punktu widzenia zarówno poszczególnych jednostek, jak i całego społeczeństwa, w tym także z perspektywy suwerenności i niepodległości państwa (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 lipca 2006 r., sygn. akt P 24/05, OTK-A 2006/7/87). Obowiązkiem władz publicznych jest zatem zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego kraju, przy czym zadanie to jest realizowane zarówno przez organy administracji publicznej, jak i inne podmioty.
Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w całości pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10, że termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej" (art. 61 Konstytucji RP). Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym, bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 udip zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty nie będące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie.
Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Przedsiębiorstwa energetyczne w związku z powierzeniem im zadań związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa energetycznego kraju są przedsiębiorstwami użyteczności publicznej i wykonują zadania publiczne w rozumieniu art. 4 udip. Jak wskazał w powołanym wyroku NSA "obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego wymienia art. 9c ust. 3 Prawa energetycznego i z pewnością działalność przedsiębiorstwa energetycznego w tym zakresie dotyczy spraw publicznych w rozumieniu art. 4 udip. Dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP są "zadaniami publicznymi". Zawsze więc, gdy przedsiębiorstwo wypełnia zadania operatora systemu dystrybucyjnego, wymienione w ww. przepisie, realizuje ono zadania publiczne, a zatem informacje odnoszące się do tych zadań są informacjami publicznymi.
Ponadto przedsiębiorstwo energetyczne ma obowiązek udzielenia informacji na temat sprawy niemieszczącej się w katalogu wymienionym w art. 9c ust. 3 ustawy Prawo energetyczne, ale jedynie wówczas, gdy dotyczy ona "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 udip.
Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej kasacyjnie spółki, że skoro Skarb Państwa nie posiada w tej spółce pozycji dominującej (w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów), to spółka ta nie jest zobowiązana do udzielenia informacji publicznej. Jako podmiot spoza kategorii władzy publicznej spółka ta właśnie z uwagi na wykonywanie zadań publicznych staje się podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Ponadto, jak wskazano na wstępie, obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego wymienia art. 9c ust. 3 ustawy - Prawo energetyczne i z pewnością działalność przedsiębiorstwa energetycznego w tym zakresie dotyczy spraw publicznych w rozumieniu art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Ponadto, budowa i utrzymywanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651, ze zm.).
Fakt, że skarżąca kasacyjnie spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej oznacza, że spółka ta była zobowiązana do załatwienia wniosku skarżącej w sposób określony w udip poprzez dokonanie czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej, lub wystosowanie pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nie jest to informacja publiczna, nie dysponuje informacją albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać, albo wystosowanie pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji.
Ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje również przypadki, które wymagają załatwienia sprawy w drodze decyzji administracyjnej, o czym mowa w art. 16 ust. 1 udip. Przepis ten stanowi, że odmowa udostępnienia informacji oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w jej art. 14 ust. 2, następują w tej właśnie formie. Niepodjęcie przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji, ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia w terminie wskazanym w art. 13 udip oznacza, że pozostaje on w bezczynności. Termin określony w art. 13 ust. 1 powołanej ustawy wynosi - z wyjątkami w nim wymienionymi - 14 dni od dnia złożenia wniosku.
Skarżący do Sądu I instancji, we wniosku domagał się udostępnienia kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji, stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych przebiegających na działkach stanowiących jego własność, lecz nie sprecyzował sposobu ich udostępnienia, np. przez okazanie w określonym miejscu i umożliwienie ich przeczytania, robienia odpisów, notatek, czy sporządzenia kserokopii i wysłania ich. Jeśli spółka miała w tym zakresie wątpliwości, to powinna zwrócić się do wnioskodawcy o sprecyzowanie żądania w tej mierze.
Należy mieć także na uwadze art. 5 udip, zawierający ograniczenia prawa do informacji publicznej. Nie każdy bowiem dokument znajdujący się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego może być udostępniony. Jeśli skarżąca kasacyjnie spółka doszłaby do wniosku, iż żądane informacje, mimo ich publicznego charakteru, nie mogą być udostępnione np. z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy, to powinna rozstrzygnąć sprawę poprzez wydanie decyzji administracyjnej na podstawie art. 16 ust. 1 udip. Rozważania Spółki w tym przedmiocie wyrażone dopiero w skardze kasacyjnej nie mogą bowiem zastąpić procesowej formy wypowiedzi i jej uzasadnienia kierowanej do wnioskodawcy. Z tego względu, Sąd I instancji nie naruszył, zarzucanego w skardze kasacyjnej, art. 5 ust. 2 udip.
Prawidłowo więc Sąd I instancji stwierdził, że skarga na bezczynność, polegająca na nierozpoznaniu wniosku o udzielenie informacji publicznej w formie przewidzianej w udip jest zasadna. Jak wynika bowiem z akt sprawy, wniosek ten nie został rozpoznany w ustawowym terminie, a okoliczności wskazywane przez Spółkę nie usprawiedliwiają jej bezczynności. Podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 1 lit. a) tiret pierwsze udip nie mogły zatem odnieść oczekiwanego skutku.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, orzekł jak sentencji wyroku.