Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 16 grudnia 2008 r. sygn. akt II SA/Ol 770/08 oddalił skargę P. W. na decyzję Rektora Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...]w przedmiocie przyjęcia na studia niestacjonarne.
W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił następujące okoliczności faktyczne oraz ocenę prawną sprawy:
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008r. Wydziałowa Komisja Rekrutacyjna Wydziału Nauk Ekonomicznych Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie postanowiła o nieprzyjęciu P. W. na pierwszy rok niestacjonarnych studiów drugiego stopnia - kierunek ekonomia w roku akademickim 2008/2009. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w wyniku przeprowadzonego postępowania rekrutacyjnego obejmującego ranking ostatecznego wyniku studiów, P. W. uzyskał wynik 3,73, tymczasem średnia ocen uprawniająca do przyjęcia na pierwszy rok studiów na kierunku ekonomia wynosiła 4,02. Liczba kandydatów, którzy uzyskali taką średnią ocen wypełniła limit przeznaczony dla decyzji Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej.
W odwołaniu od powyższej decyzji P. W. wniósł o jej zmianę wskazując, że dalsza kontynuacja nauki na kierunku ekonomia pomoże mu w poprawie statusu społecznego oraz umożliwi rozwój kariery zawodowej.
Po rozpatrzeniu odwołania Prorektor działający z upoważnienia Rektora Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego decyzją z dnia [...] sierpnia 2008r. nr [...], na wniosek Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej, utrzymał w mocy decyzję pierwszej instancji, podtrzymując w całości zawartą w niej argumentację.
W skardze na tę decyzję wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie P. W. wniósł o stwierdzenie jej nieważności i przyjęcie go na studia. Skarżący zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ organ odwoławczy rozpoznał sprawę, mimo ewidentnego braku formalnego podania. Skoro według art. 169 ust. 8 ustawy z dnia 27 lipca 2005r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365) podstawą odwołania może być jedynie wskazanie naruszenia warunków i trybu rekrutacji na studia, to brak wskazania takich zarzutów oznacza, że odwołanie zawierało podstawowy brak merytoryczny, bez uzupełnienia którego nie można było dalej prowadzić postępowania, a tym bardziej wydać decyzji. Doszło więc do naruszenia art. 64 § 2 w związku z art. 63 § 2 k.p.a. i art. 169 ust. 8 zdanie drugie powołanej ustawy.
W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym złożonym na rozprawie w dniu 21 października 2008r. P. W. podniósł, że zaskarżona decyzja powinna zostać uchylona na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", w zw. z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., jako wydana z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Według skarżącego, stosownie do § 12 ust. 2 uchwały nr 169 Senatu Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego z dnia 27 kwietnia 2007r. w sprawie zasad i trybu przyjmowania na studia niestacjonarne, decyzję w sprawie odwołań podejmuje rektor na wniosek przewodniczącego Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej. Taki tryb postępowania został zachowany w przedmiotowej sprawie. Tymczasem, jak wynika z art. 169 ust. 8 ustawy o szkolnictwie wyższym, właściwym organem do wyrażenia stanowiska jest wyłącznie Uczelniana Komisja Rekrutacyjna, a nie jej przewodniczący.
Oznacza to, że w niniejszej sprawie wniosek złożył organ niewłaściwy, a więc - według strony skarżącej - decyzja ostateczna została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu (art. 145 § 1 pkt 6 kpa). W piśmie z dnia 21 października 2008 r. skarżący wskazał także, iż system rekrutacji na studia w niniejszej sprawie nie odpowiadał zasadom słuszności oraz równości przy ocenie kandydata na studia, gdyż zrównywał osoby, które pracy licencjackiej nie napisały z osobami, które pracę taką napisały i obroniły.
W kolejnym piśmie procesowym przedłożonym w dniu 15 grudnia 2008r. P. W. wskazał, że decyzję odwoławczą podpisał J. G. jako prorektor ds. kształcenia, podczas gdy nie posiadał on kompetencji do wydawania decyzji w sprawach rekrutacji, gdyż te należały do prorektora ds. studenckich. W aktach brak jest jakiegokolwiek dokumentu, który upoważniałby prorektora J. G. do wydawania decyzji w sprawach rekrutacji. Ponadto w postępowaniu drugoinstancyjnym brała udział osoba, która wydała decyzję w pierwszej instancji. Decyzję pierwszoinstancyjną Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej podpisał bowiem M. G., który następnie uczestniczył również w postępowaniu odwoławczym (wniosek Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej). Poza tym skarżący wskazał, że w aktach sprawy znajduje się wyłącznie protokół zbiorczy i nie dotyczy on konkretnie skarżącego.
Tym samym akta sprawy nie zawierają odrębnej i podpisanej przez wszystkich członków Komisji uchwały wyrażającej negatywne stanowisko w sprawie odwołania skarżącego. Według skarżącego, brak jest zatem dowodów na to, że jego sprawa została rozpoznana odrębnie przez skład orzekający Komisji. Ponadto przyjęcie kryteriów, jakie wskazuje w uchwale Komisja, jest nie do zaakceptowania z zasadami postępowania administracyjnego, a w szczególności z prawem do odwołania. Obowiązkiem organu jest bowiem wykazanie, że argumenty podniesione w odwołaniu były bezzasadne. Przyjęcie zaś przez Komisję innych kryteriów rozpoznania odwołania oznacza, że nigdy organ nie zwróci uwagi na argumentację i zarzuty stawiane przez skarżącego.
W dniu 16 grudnia 2008r. Rektor, działający przez pełnomocnika, przedłożył pismo procesowe, w którym ustosunkował się do zarzutów wymienionych we wskazanym wyżej piśmie procesowym skarżącego. Do pisma załączono upoważnienie wydane przez Rektora Uniwersytetu dla Prorektora J. G. do wydawania decyzji w sprawie odwołań od decyzji Wydziałowych Komisji Rekrutacyjnych. Organ wskazał także, iż M. G. nie uczestniczył w wydaniu decyzji w obu instancjach, gdyż w toku postępowania drugiej instancji zasiadał jedynie w ciele opiniodawczym, jakim jest Uczelniana Komisja Rekrutacyjna. Decyzję w tym postępowaniu wydał Rektor Uniwersytetu. Organ wskazał również, że sprawa P. W. została rozpatrzona indywidualnie. Indywidualny protokół rekrutacyjny z [...] sierpnia 2008r. na nazwisko skarżącego jest dodatkowym dokumentem sporządzonym na podstawie protokołu Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej, złożonym do akt osobowych kandydata. W dokumentach postępowania rekrutacyjnego uczelni znajduje się natomiast protokół Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 16 grudnia 2008 r. sygn. akt II SA/Ol 770/08 oddalił skargę P. W. W uzasadnieniu wyroku Sąd wyjaśnił, że art. 169 ust. 8 Prawa o szkolnictwie wyższym zawiera normę o charakterze kompetencyjnym skierowaną do organu, a nie do osoby ubiegającej się o przyjęcie na studia. Jest to przepis o charakterze materialnym, na podstawie którego organ odwoławczy może uchylić decyzję organu I instancji. Brak wskazania przez odwołującego się na naruszenie warunków i trybu rekrutacji na studia nie jest zatem brakiem formalnym odwołania, który musi zostać usunięty pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpoznania w przypadku jego nieusunięcia. Przepis art. 169 ust. 8 nie jest przepisem szczególnym, o którym mowa w 128 k.p.a. W ocenie Sądu nie ma podstaw do przyjęcia, że ustawodawca w art. 169 ust. 8 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym zamierzał zmienić zasadę przyjętą w k.p.a., iż do złożenia odwołania wystarczy niezadowolenie strony z decyzji i tym samym zobowiązać odwołujących do wskazywania podstaw wymienionych w art. 169 ust. 8 wspomnianej ustawy, pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpoznania.
Tym bardziej, że stosownie do treści art. 207 § 1 tej ustawy do decyzji, o których mowa w art. 169 ust. 7 i 8, decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego, stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a. oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. nie może doprowadzić do takiej wykładni art. 169 ust. 8 ustawy, zgodnie z którą w przypadku braku wskazania przez ubiegającego się o przyjęcie na studia naruszenia warunków i trybu rekrutacji na studia z mocy art. 64 § 2 k.p.a. należy pozostawić odwołanie bez rozpoznania. Takiemu rozumieniu przeczy także cel tego przepisu, który wskazuje, iż jedyną podstawą uchylenia lub zmiany decyzji może być właśnie naruszenie warunków i trybu rekrutacji na studia.
Zatem zarówno wykładnia językowa i systemowa art. 169 ust. 8 ustawy nie przemawia za tym, by osoba ubiegająca się o przyjęcie na studia musiała wskazywać w odwołaniu na naruszenie warunków i trybu rekrutacji na studia. Rozpoznając zatem odwołanie organ winien zbadać z urzędu, czy nie zachodzą przesłanki do uwzględnienia odwołania określone w art. 169 ust. 8 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, tj. czy nastąpiło naruszenie warunków i trybu rekrutacji na studia. Od tej powinności nie zwalnia go okoliczność, czy odwołujący się takie naruszenia wskazał, czy też nie.
Ponadto rozumienie przepisów k.p.a. i art. 169 ust. 8 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym zaprezentowane w skardze byłoby dla skarżącego rozwiązaniem niekorzystnym, bowiem w przypadku, gdyby nie był on w stanie wskazać naruszenia warunków i trybu rekrutacji na studia, organ zobowiązany byłby do pozostawienia odwołania bez rozpoznania, co w istocie pozbawiłoby skarżącego możliwości merytorycznego rozpoznania sprawy w drodze decyzji przez organ odwoławczy. Uchyleniu decyzji z takiej przyczyny sprzeciwiałby się art. 134 § 2 P.p.s.a., który stanowi, że sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.
W związku z powyższym za bezzasadny Sąd uznał zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 64 § 2 w związku z art. 63 § 2 k.p.a. i art. 169 ust. 8 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym.
W ocenie Sądu nie można zarzucić, że zasady przyjęte w uchwale nr 169 Senatu Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie z dnia 27 kwietnia 2007r. w sprawie zasad i trybu przyjmowania na pierwszy rok studiów niestacjonarnych w 2008r., mają charakter dyskryminacyjny czy też promujący określoną grupę kandydatów. Senat ustalił, że głównym kryterium kwalifikacji na studia drugiego stopnia jest ranking ostatecznego wyniku studiów, bez wyrównywania do pełnej oceny, w ramach określonego limitu miejsc. W ocenie Sądu jest to w pełni rzetelne i precyzyjne kryterium pozwalające wyłonić w jak najbardziej prawidłowy sposób kandydatów na pierwszy rok studiów niestacjonarnych.
Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego wadliwości decyzji Rektora, jako wydanej bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu (art. 145 § 1 pkt 6 kpa) Sąd stwierdził, że jest on nietrafny. Przede wszystkim z treści art. 169 ust. 8 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym nie wynika, że mamy do czynienia z prawną formą uzgodnienia. W przedmiotowej sprawie zachowano tryb przewidziany w art. 169 ust. 8 ustawy, gdyż Uczelniana Komisja Rekrutacyjna wnioskowała do organu odwoławczego o podjęcie decyzji o nieprzyjęciu skarżącego na studia. Fakt, iż indywidualny protokół nr [...] podpisał zgodnie z uchwałą Senatu nr 169 tylko przewodniczący tej Komisji nic w tej kwestii nie zmienia, bowiem przewodniczący Komisji przekazuje Rektorowi tylko wniosek Komisji, sam zaś nie wyręcza tego ciała opiniodawczego w podjęciu wniosku. Zresztą wynika to z treści protokołu indywidualnego, który w pkt 9 zawiera zapis, iż jest to decyzja Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej. Należy zatem przyjąć, iż odwołanie skarżącego zostało rozpoznane w sposób prawidłowy, zgodnie z procedurą określoną w Prawie o szkolnictwie wyższym oraz uchwałą Senatu uczelni.
Jak podkreślił Sąd, z indywidualnego protokołu rekrutacyjnego skarżącego podpisanego przez Przewodniczącego Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej wynika jednoznacznie, że ukończył on studia I stopnia ze średnią ocen 3.73. W protokole znajduje się również adnotacja, że wynik studiów I stopnia uprawniający do przyjęcia na pierwszy rok studiów wynosi 4,02, co potwierdza także opisana wyżej lista rankingowa nr 4. Umieszczono w nim również opinię Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej, która zaproponowała nieprzyjęcie skarżącego na pierwszy rok niestacjonarnych studiów II stopnia na kierunku ekonomia z powodu zbyt niskiej średniej ocen określającej ostateczny wynik studiów oraz pełnego wykorzystania limitu miejsc. Nie można więc przyjąć, iż sprawa skarżącego nie została rozpoznana indywidualnie.
W ocenie Sądu, nie mógł skutkować także koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji zarzut brania udziału w postępowaniu drugoinstancyjnym przez osobę podlegającą wyłączeniu. W sprawie nie zaszła przesłanka do wznowienia postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., która skutkowałaby koniecznością uchylenia decyzji przez Sąd z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit b P.p.s.a. M. G. nie wydawał bowiem decyzji w drugiej instancji. Zasiadał on jedynie w trakcie postępowania odwoławczego w ciele opiniodawczym, jakim jest Uczelniana Komisja Rekrutacyjna. Przesłanką uchylenia decyzji z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. jest tylko wydanie decyzji przez organ lub pracownika organu, jeżeli podlegają oni wyłączeniu (por. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 6. wydanie, Wydawnictwo C.H.Beck, s. 634, 635).
Za bezzasadny Sąd uznał zarzut braku kompetencji J. G. jako prorektora ds. kształcenia do wydawania decyzji w sprawach rekrutacji. Z upoważnienia z dnia 28 lipca 2008r. wynika umocowanie J. G. przez Rektora Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego do podejmowania w jego imieniu decyzji w sprawie odwołań od decyzji wydziałowych komisji rekrutacyjnych oraz podpisywania dokumentacji związanej z rekrutacją na pierwszy rok studiów stacjonarnych i niestacjonarnych w roku akademickim 2008/2009.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie P. W., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wyrok Sądu I instancji zaskarżono w całości podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię:
- 1) art. 169 ust. 8 zdanie drugie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym w zw. z art. 128 zdanie ostatnie k.p.a., poprzez nietrafne przyjęcie, że przepis art. 169 ust. 8 zdanie drugie nie stanowi przepisu szczególnego, który - w rozumieniu art. 128 zd. ostatnie k.p.a. - ustala inne wymogi co do treści odwołania niż określone w art. 128 zdanie pierwsze k.p.a.
W ramach tej podstawy kasacyjnej zarzucono również Sądowi pierwszej instancji, że mylnie wyjaśnił rozumienie tego przepisu (art. 169 ust. 8 zd. drugie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym) w ten sposób, iż jest on "normą o charakterze kompetencyjnym, kierowaną do organu a nie do osoby ubiegającej się o przyjęcie na studia". Niewłaściwie też uznał, że przepis ten, "to przepis prawa materialnego, na podstawie którego można uchylić decyzję organu pierwszej instancji". W ocenie autora skargi kasacyjnej prawidłowa wykładnia tego przepisu (a właściwie norm wymagających współstosowania - art. 169 ust. 8 zd. drugie powołanej ustawy w zw. z art. 128 zd. ostatnie k.p.a.), przy uwzględnieniu recenzji wykładni gramatycznej, logicznej i autentycznej, prowadzi do wniosku, że przepis art. 169 ust. 8 zd. drugie należy rozumieć w ten sposób, iż jest to norma prawa materialnego ustalająca inne wymogi co do treści odwołania - w myśl art. 128 zd. ostatnie niż te określone w art. 128 zd. pierwsze k.p.a. Ponadto przepis ten rozumieć należy w ten sposób, iż kierowany jest on nie tylko do organu stosującego prawo, ale przede wszystkim do strony postępowania: wskazując jej, że podstawą jej odwołania musi być jedynie wskazanie przez nią naruszenia warunków i trybu rekrutacji na studia.
2) art. 145 § 1 pkt 3 w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 k.p.a. poprzez nietrafne uznanie, że przepis ten nie znajdzie zastosowania w sytuacji, gdy w postępowaniu odwoławczym brał udział członek organu kolegialnego, który brał także udział w niższej instancji w wydawaniu zaskarżonej decyzji. Co prawda członek ten nie wydał decyzji w myśl literalnego brzmienia art. 145 § 1 pkt 3 kpa, to jednak - w ocenie autora skargi kasacyjnej - przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że znajdzie on zastosowanie także wówczas, gdy osoba w nim wymieniona nie wydała decyzji, lecz w ramach współdziałania z osobą wydającą decyzję mogła mieć lub miała wpływ na jej treść.
W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji w trybie art. 188 P.p.s.a. oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu podniesionych zarzutów pełnomocnik skarżącego wskazał, że w myśl zdania ostatniego art. 128 k.p.a. "przepisy szczególne mogą ustalać inne wymogi co do treści odwołania". Przy czym chodzi tutaj o inne wymogi niż tylko powszechnie przyjęte "niezadowolenie z decyzji". Takim przepisem szczególnym jest art. 169 ust. 8 zd. drugie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, zgodnie z którym podstawą odwołania od decyzji komisji rekrutacyjnej "może być jedynie wskazanie naruszenia warunków i trybu rekrutacji na studia". Brzmienie tego przepisu nie powinno nastręczać większych wątpliwości interpretacyjnych, gdyż w sposób wyraźny określa, że chodzi o wskazanie naruszenia. Nietrafne jest więc rozumienie tej normy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, który uznał ją za normę kompetencyjną, kierowaną do organu orzekającego, a nie do osoby ubiegającej się o przyjęcie na studia. W istocie bowiem mamy do czynienia z normą zobowiązującą do wskazania przez odwołującego się podstaw odwołania w postaci zarzutów dotyczących naruszenia warunków i trybu rekrutacji na studia.
Trudno zatem bronić tezy, że norma z art. 169 ust. 8 zd. drugie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym miałaby być normą kompetencyjną kierowaną wyłącznie do organu. Ustawodawca celowo wprowadził do art. 169 ust. 8 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym to właśnie zdanie, którego analizą zajął się Sąd. Celem ustawodawcy było właśnie wprowadzenie takiego a nie innego trybu zaskarżania decyzji komisji rekrutacyjnych.
Przyjęcie poglądu, iż przepis art. 169 ust. 8 zd. drugie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym jest normą stanowiącą jedynie podstawę uchylenia decyzji organu pierwszej instancji stałoby w sprzeczności z kompetencją organu odwoławczego. Skoro bowiem zdaniem Sądu przepis ten wskazuje, iż jedyną podstawą uchylenia lub zmiany decyzji może być naruszenie warunków i trybu rekrutacji na studia, to żadne inne naruszenia prawa nie mogłyby w tej sytuacji być uwzględniane. Jest to rozumienie ad absurdum. Nie można przyjąć, że żadne inne, nawet ciężkie kwalifikowane wady decyzji nie mają żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego, gdyż nie dotyczą warunków i trybu rekrutacji na studia, które zresztą ustalane są przez przepisy prawa wewnętrznego. Także każde inne naruszenie prawa musi być brane pod uwagę i stosownie oceniane.
Uzasadniając drugi zarzut skargi kasacyjnej wskazano, że jego istota sprowadza się do ustalenia, czy dopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca przepisu art. 145 § 1 pkt 3 w zw. art. 24 § 1 pkt 5 kpa w taki sposób, że przepis ten znajdzie zastosowanie nie tylko wówczas, gdy osoba wydająca decyzję w drugiej instancji brała także udział w wydawaniu decyzji pierwszoinstancyjnej, ale także wtedy, gdy osoba rozstrzygająca sprawę w pierwszej instancji (jako członek organu kolegialnego), otrzymała następnie kompetencję do rozpatrzenia tej samej sprawy w postępowaniu odwoławczym jako członek organu współdziałającego w wydawaniu decyzji. Innymi słowy, czy podstawa wznowieniowa, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 3 w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 kpa odnosi się wyłącznie do osoby wydającej decyzję, czy też także do tej osoby, która brała udział w wydawaniu decyzji w ramach współdziałania organów, i która tym samym miała lub co najmniej mogła mieć po raz kolejny wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Dokonując dogmatycznej analizy instytucji współdziałania organów, mając na uwadze, że owo współdziałanie może mieć wpływ na rozstrzygnięcie, a często ma wręcz wpływ na wydanie określonego rozstrzygnięcia, podkreślając także uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 22 lutego 2007 r., II GSP 2/06 oraz uzasadnienie do wyroku TK z 15 grudnia 2008 r., P 57/07, autor skargi kasacyjnej stoi na stanowisku, że przepis art. 145 § 1 pkt 3 w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 kpa znajdzie zastosowanie także wówczas gdy osoba, która brała udział w niższej instancji w wydawaniu zaskarżonej decyzji otrzymała następnie kompetencję do brania udziału w postępowaniu odwoławczym jako członek organu współdziałającego, i aczkolwiek decyzji nie wydała, to jednak miała lub co najmniej mogła mieć wpływ na jej treść.
Z tych powodów autor skargi kasacyjnej nie podzielił wykładni art. 145 § 1 pkt 3 w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 kpa dokonanej przez Sąd pierwszej instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie posiada usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie jako podstawę kasacji wskazano naruszenie prawa materialnego, tj. podstawę wymienioną w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. W ramach tej podstawy kasacyjnej zarzucono błędną wykładnię art. 169 ust. 8 prawa o szkolnictwie wyższym oraz art. 145 § 1 pkt 3 w związku z art. 24 § 1 pkt 5 i w związku z art. 27 § 1 k.p.a.
Wypada zwrócić uwagę, że wymienione przepisy nie należą do norm prawa materialnego. Za takie uznaje się bowiem przepisy regulujące bezpośrednio stosunki administracyjnoprawne określające zachowanie podmiotów, a także wynikające z tych stosunków prawa lub obowiązki oraz roszczenia służące realizacji tych praw lub obowiązków. Przepisami prawa procesowego są zaś normy, które określają drogę i sposób dochodzenia uprawnień bądź urzeczywistniania obowiązków wynikających z norm materialnoprawnych. Artykuł 169 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym stanowi regulację mieszaną; zawiera zarówno normy materialne określające warunki przyjęcia na studia (ust. 1 - 5), normy typowo kompetencyjne (ust. 6 i ust.
10) oraz normy proceduralne określające tryb postępowania w sprawach o przyjęcie na studia. Do tych ostatnich należy ustęp 8. Jest to norma o charakterze procesowym; zawiera bowiem wskazania co do sposobu oraz terminu wnoszenia środka odwoławczego od decyzji komisji rekrutacyjnej, a także określa tryb jego rozpatrywania. Są to cechy swoiste procedury.
To, że art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., a także art. 24 § 1 pkt 5 i art. 27 § 1 k.p.a. są przepisami procesowymi, nie może budzić żadnych wątpliwości.
W świetle powyższego wadliwie skarga kasacyjna zarzuca Sądowi I instancji naruszenie powołanych przepisów jako norm prawa materialnego. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie nie dokonywał wykładni art. 169 ust. 8 Prawa o szkolnictwie wyższym oraz art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. w związku z art. 24 § 1 pkt 5 i art. 27 § 1 k.p.a. jako norm materialnych. Nie stanowiły one bowiem materialnoprawnej podstawy zaskarżonego do tego Sądu rozstrzygnięcia. Jak wynika z zaskarżonej decyzji podstawę taką stanowiła uchwała nr 169 Senatu Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego z dnia 27 kwietnia 2007 r. w sprawie zasad i trybu przyjmowania na I rok studiów niestacjonarnych w 2008 roku (...). W takim stanie rzeczy wskazanie w ramach podstawy kasacji wymienionej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. na naruszenie przepisów postępowania, jest zabiegiem całkowicie chybionym.
Zgłoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów nie można rozpatrywać również w kategoriach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a., tj. jako odnoszących się do naruszenia przepisów postępowania. Sądowi administracyjnemu można bowiem zarzucić wyłącznie naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego.
Uwzględniając zatem powyższe rozważania wskazać należy, że wadliwie sformułowana skarga kasacyjna nie mogła odnieść zamierzonego skutku. Aby skutecznie zarzucić Sądowi I instancji naruszenie wskazanych przepisów należałoby powiązać je z zarzutem naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego wykazując równocześnie, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zauważyć należy, iż tego jednak w okolicznościach niniejszej sprawy wykazać by się nie dało. O wyniku sprawy przesądziły bowiem nie kwestie procesowe, ale brak spełnienia przez skarżącego materialnej przesłanki przyjęcia na studia określonej w uchwale senatu uczelni. Nie pozwoliło to na wydanie innej decyzji, niż decyzja odmawiająca przyjęcia na studia w roku akademickim 2008/2009.
Wobec tego, że zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nieskuteczne, skarga jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.