Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 8 marca 2006 r. I SA/Wa 2102/05, oddalił skargę I. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] Nr [...], którą odmówiono skarżącej przyznania zasiłku celowego w wysokości 2000 zł, na pokrycie kosztów 14-dniowego wyjazdu wakacyjnego nad morze jej syna wraz z nią.
Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, wyjaśniając, ze zasiłek celowy jest świadczeniem uznaniowym, a skarżącej proponowano pobyt jej dziecka na koloniach letnich organizowanych przez pomoc społeczną, zarazem dochód na osobę w rodzinie skarżącej (tj. 473,07 zł) przekracza kryterium dochodowe określone w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.), tj. 316 zł, nie przysługuje jej więc prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, w tym do zasiłku celowego, chyba, że na podstawie art. 40 ust. 1 i 2 tej ustawy, tj. niezależnie od dochodu i bez obowiązku zwrotu, jednak tylko w razie poniesienia strat w wyniku zdarzenia losowego, czy też klęski żywiołowej lub ekologicznej.
Wnosząc skargę kasacyjną I. M., reprezentowana przez adwokata ustanowionego z urzędu, jako jej podstawy przytoczyła:
" 1. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niezastosowania art. 41 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej,
2. naruszenie przepisów postępowania mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, tj. naruszenia art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono przede wszystkim, że – nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi – sąd powinien był uwzględnić art. 41 ustawy o pomocy społecznej, pozwalający przyznać świadczenie również osobom o dochodach przekraczających kryterium dochodowe, który nie został zastosowany przez orzekające w sprawie organy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna ma usprawiedliwiona podstawę, kiedy zarzuca naruszenie art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż trafnie podnosi, że w granicach tej sprawy mieści się również zagadnienie, czy orzekające w sprawie organy w ogóle, lub przynajmniej dostatecznie wnikliwie, rozpatrzyły możliwości zastosowania art. 41 ustawy o pomocy społecznej.
Jak o tym mowa w art. 8 ust. 1, prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje pod warunkiem zachowania kryterium dochodowego, jednak z zastrzeżeniem m.in. art. 40 i 41, natomiast sąd odniósł się tylko do art. 40, pominął zaś art. 41, chociaż skarżąca nie występowała o pomoc w związku ze zdarzeniem losowym lub klęską, lecz potrzebę zapewnienia synowi wypoczynku nad morzem przedstawiała względami zdrowotnymi.
Stosownie do art. 41, w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany: specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi (pkt 1), albo zasiłek celowy, pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku (pkt 2).
Wprawdzie organ pierwszej instancji powołał w swej decyzji "art. 41 ust. 2" (tj. art. 41 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej), lecz z jej treści nie wynika, czy uznał, że nie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek w rozumieniu tego przepisu, czy też, że skarżąca oczekuje tylko pomocy bezzwrotnej, natomiast organ odwoławczy już nie zajmował się tym zagadnieniem, podobnie jak sąd, który z kolei rozważał zastosowanie art. 40 ustawy, podczas gdy powinien ocenić wydane w sprawie decyzje z uwzględnieniem art. 41.
Wobec powyższego, orzeczono jak w sentencji na mocy art. 185 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O kosztach udzielonej z urzędu pomocy prawnej nie orzeczono, gdyż pełnomocnik nie złożył oświadczenia, że nie zostały opłacone.