Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1638/11 oddalił skargę R. M. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lipca 2011 r. w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty.
Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
R. M. działając w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik rodzeństwa F. M., R. S., K. M. wystąpił o potwierdzenia prawa do rekompensaty za mienie pozostawione w miejscowości T., dawne woj. [...], w związku z wojną rozpoczętą w 1939r., wskazując, że właścicielami nieruchomości byli ich rodzice – M. M. i A. M. W dniu [...] czerwca 2010 r. Wojewoda Zachodniopomorski wydał postanowienie, którym ustalił spełnianie przez R. M. wymogów do uzyskania w udziale do 1/4 części prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia mienia przez A. i M. małżonków M. We wskazanym postanowieniu organ wezwał wnioskodawcę w terminie 6 miesięcy do wskazania jednej z przewidzianych przez ustawę form realizacji prawa do rekompensaty, jak również do dołączenia do wniosku operatów szacunkowych wskazujących wartość pozostawionej nieruchomości oraz nieruchomości otrzymanej tytułem rekompensaty przez jego rodziców.
W dniu 15 listopada 2010 r. wnioskodawca przesłał do organu szereg dokumentów, w tym wycenę szacunkową wartości nieruchomości wykonaną przez rzeczoznawcę majątkowego w maju 1998 r.
Następnie pismem z dnia 20 grudnia 2010 r. Wojewoda Zachodniopomorski poinformował R. M. o obowiązku przedłożenia dwóch operatów szacunkowych stwierdzających wartość nieruchomości pozostawionej za granicą oraz otrzymanej w ramach rekompensaty.
Kolejnym pismem z 1 kwietnia 2011 r. wnioskodawca ponownie został wezwany do złożenia operatów pod rygorem wydania decyzji o odmowie potwierdzenia prawa do rekompensaty.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. Wojewoda Zachodniopomorski odmówił potwierdzenia prawa do rekompensaty, z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, w miejscowości T., powiat [...], woj. [...] przez M. M. i A. M. w zakresie wniosku R. M. obejmującego udziały: jako spadkobiercy A. M. (udział do 3/20) i M. M. (udział do 1/4) oraz w zakresie udziałów R. S. i K. M. (spadkobierców A. M. do 3/20 i M. M. do 1/4 części), którzy wskazali wnioskodawcę jako osobę uprawnioną do przedmiotowej rekompensaty.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł R. M. Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Minister Skarbu Państwa utrzymał w mocy decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] czerwca 2011 r.
Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty wojewoda po wszczęciu postępowania dokonuje oceny spełniania wymogów, o których mowa w art. 2, art. 3 i art. 5 ust. 1 i 2 ustawy, na podstawie dowodów o których mowa w art.
6. Pozytywna ocena następuje w drodze postanowienia. Na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty w przypadku niespełnienia wymogów o których mowa w art. 2, art. 3 i art. 5 ust. 1 i 2 organ wydaje decyzję o odmowie potwierdzenia prawa do rekompensaty.
Minister Skarbu Państwa stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie został spełniony przez wnioskodawcę wymóg art. 7 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty poprzez niewykonanie nałożonego obowiązku dołączenia operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego, w którym zostałaby określona wartość nieruchomości pozostawionych poza granicami Rzeczypospolitej oraz wartość nieruchomości otrzymanych w Polsce w ramach rekompensaty.
Organ uznał, że faktycznie M. i A. małżonkowie M. pozostawili poza granicami kraju w miejscowości T. nieruchomość o powierzchni [...]ha gruntów, w tym [...]ha łąki, [...]ha ziemi ornej oraz zbudowania. Dokumentem potwierdzającym bezspornie o rodzaju i powierzchni pozostawionej nieruchomości było orzeczenie Powiatowego Urzędu Repatriacyjnego z dnia [...] października 1945 r. nr [...].
Organ wskazywał, że właścicielom pozostawionej nieruchomości przysługuje prawo do rekompensaty bowiem spełnione zostały przez nich wymogi art. 2 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty, tj. na dzień 1 września 1939 r. byli obywatelami polskimi, zamieszkiwali w tym dniu na byłym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do maja 1944 r. Przedmiotowa nieruchomość została opuszczona przez właścicieli w związku z wojną rozpoczętą w 1939 r. Nadto M. i A. małżonkowie M. po przybyciu na obecne terytorium RP zamieszkali w miejscowości C., gmina [...], gdzie w dniu 5 maja 1944 r. zostali zameldowani.
Mając powyższe na uwadze Minister Skarbu Państwa zauważył, że Wojewoda Zachodniopomorski prawidłowo potwierdził spełnianie przez R. M. wymogów do uzyskania w udziale do 1/4 części prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości, jako spadkobiercy po swoich rodzicach.
Organ uznał, że ojciec wnioskodawcy zrealizował swoje prawo do rekompensaty bowiem otrzymał na mocy dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej na własność, nieodpłatnie nieruchomość Skarbu Państwa położoną w miejscowości D., obejmującą grunt o pow. [...]ha oraz dom mieszkalny i dwa budynki gospodarcze.
Organ uznał również, iż wnioskodawca nie przedłożył wymaganych dwóch operatów szacunkowych określających wartość nieruchomości pozostawionej przez jego rodziców w miejscowości T., woj. [...] oraz wartości nieruchomości, która została przyznana rodzicom jako repatriantom w miejscowości D. Organ odwoławczy zgodził się z Wojewodą Zachodniopomorskim, iż załączony operat szacunkowy nie może stanowić dowodu w sprawie, z uwagi na fakt, iż dostarczony przez wnioskodawcę operat został wykonany w maju 1998 r., w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lipca 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad wyceny nieruchomości oraz zasad i trybu sporządzania operatu szacunkowego, które to przepisy zostały uchylone z dniem 8 stycznia 2003 r.
W zakresie przekazanych uprawnień prawa do rekompensaty na rzecz wnioskodawcy przez rodzeństwo R. S. i K. M. -spadkobierców po rodzicach M. i A. małżonkach M., organ wskazał, iż nie wykazał on aby R. S. i K. M. posiadali w dacie skłania oświadczeń obywatelstwo polskie.
Organ podnosił, że wnioskodawca był wielokrotnie wzywany do przedłożenia dowodów potwierdzających obywatelstwo polskie rodzeństwa jednakże działania organu z urzędu w tym zakresie również nie przyniosły pozytywnego rezultatu.
W konsekwencji nie udokumentowania przez wnioskodawcę posiadania obywatelstwa polskiego przez R. S. i K. M., organ nie mógł potwierdzić ich prawa do rekompensaty, a zatem prawo to nie mogło zostać skutecznie przekazane przez nich na rzecz brata R. M. W zakresie wniosku F. M. o potwierdzenie prawa do rekompensaty organ zwrócił uwagę, że Wojewoda Zachodniopomorski postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008 r. zawiesił postępowanie administracyjne.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł R. M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę stwierdził, że brak aktualnych operatów szacunkowych nie pozwala organowi wydać decyzji, w której zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty winna być określona zarówno wartość nieruchomości pozostawionej poza granicami, jak i wartość nieruchomości, która rekompensatę za utracone nieruchomości.
Sąd I instancji zwrócił przy tym uwagę, iż przedłożone przez skarżącego dokumenty, tj. wycena szacunkowa - wartość rynkowa nieruchomości zabudowanej pozostawionej w T., woj. [...], na dzień 5 maja 1998 r. oraz akt notarialny z 23 grudnia 1964 r. - umowa kupna - sprzedaży gospodarstwa rolnego otrzymanego od Skarbu Państwa przez rodziców skarżącego nie mogą zostać uznane jako wykonanie obowiązków nałożonych na niego.
Przedłożony przez skarżącego operat szacunkowy określał wartość nieruchomości na dzień 5 maja 1998 r., a podstawą określenia wartości były przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lipca 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad wyceny nieruchomości oraz zasad i trybu sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U Nr 98, poz. 612), które to przepisy zostały uchylone z dniem 8 stycznia 2003 r.
Przepis art. 11 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty określa, że wartość nieruchomości pozostawionej poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej określa się na podstawie nieruchomości podobnych, położonych na obszarach porównywalnych rynków lokalnych funkcjonujących obecnie w Rzeczypospolitej Polskiej. Co prawda przepis art. 10 ust. 2 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty mówi, iż w przypadku operatów szacunkowych, o których mowa w ust.1 nie stosuje się przepisów art. 156 ust. 3 i 4 oraz art. 158 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, ale wykładnia tego przepisu musi być powiązana z treścią przepisu art. 8 i art. 11 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty. Złożony operat szacunkowy winien uwzględniać aktualną wartość nieruchomości, a sposób jej obliczania winien mieć na uwadze uwarunkowania przepisu art. 11 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty.
Nadto skarżący nie złożył operatu szacunkowego co do wartości nieruchomości gospodarstwa rolnego, które zostało przyznane nieodpłatnie od Skarbu Państwa na rzecz rodziców skarżącego, jako repatriantów. Przedłożenie aktu notarialnego z roku 1964 r. z umową sprzedaży tego gospodarstwa również nie stanowi realizacji zobowiązania przedłożenia operatu. W świetle tych ustaleń organ nie dysponował materiałem dowodowym, który pozwolił by mu ustalić wysokość rekompensaty.
Za prawidłowe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał ustalenia dokonane przez organ odwoławczy co do odmowy prawa do rekompensaty dla skarżącego z tytułu udziałów, które zostały mu przekazane przez jego rodzeństwo –R. S. i K. M. Ustawa o prawie do realizacji rekompensaty w stosunku do właściciela nieruchomości pozostawionej poza granicami RP w art. 2 pkt 2, jak i do spadkobierców właściciela takiej nieruchomości w art. 3 ust.2 akcentuje posiadanie obywatelstwa polskiego przez te osoby. Wymóg posiadania obywatelstwa odnosi się do wszystkich spadkobierców - zarówno tych którym ma być przyznane prawo do rekompensaty, jak i tych którzy wskazują komu spośród nich ma rekompensata przysługiwać.
Skarżący nie zaprezentował dowodów potwierdzających, iż jego rodzeństwo R. S. i K. M. w datach składania oświadczeń o zrzeczeniu się praw do spadku po rodzicach, które zostało potraktowane jako wskazanie osoby uprawnionej do rekompensaty posiadali obywatelstwo polskie.
Za nietrafne uznano zarzuty skarżącego, iż w aktach znajdują się dokumenty wystawione przez konsula RP w Australii potwierdzające obywatelstwo polskie wskazanych osób. W aktach znajdują się tylko potwierdzenia zgodności przedłożonych dokumentów z prawem miejsca wystawienia sygnowane przez Konsula Generalnego RP w Sydney.
Wskazano także, że samo wydanie decyzji niekorzystnej dla strony nie może być utożsamiane ze złamaniem przepisów Konstytucji RP i przepisów umów międzynarodowych.
Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł R. M., domagając się:
- 1) uchylenia zaskarżonego wyroku w całości oraz decyzji organu I i II instancji i wydania potwierdzenia prawa do rekompensaty za utracone mienie; ewentualnie
- 2) przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji; a także
- 3) zasądzenia kosztów postępowania za wszystkie instancje według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
- 1) przepisów art. 2 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, w ten sposób, że organ wydając przedmiotową decyzję pogwałcił zasadę demokratycznego państwa prawnego i zasadę sprawiedliwości społecznej;
- 2) przepisów art. 10, art. 15, art. 19 ust. 1 i 2, art. 24 pkt 3, art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 13 lutego 1984 r. o funkcjach konsulów RP w ten sposób, że Sąd I instancji całkowicie zignorował dokumenty wystawione przez Konsula RP w Australii potwierdzające obywatelstwo polskie R. S. i K. M. i nie uznał ich prawa do spadku po rodzicach oraz nie uznał ich cesji praw na rzecz skarżącego;
- 3) przepisu art. 10 ust. 2 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty, w brzmieniu art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o zmianie ustawy o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP oraz niektórych innych ustaw w ten sposób, że mimo doręczenia dwóch operatów szacunkowych i umowy notarialnej oraz mimo ich aktualności Sąd I instancji uznał, że dokumenty te nie mogą stanowić podstawy do ustalenia przedmiotowego odszkodowania;
- 4) przepisu art. 87 ust. 1 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP oraz przepisów umowy wzajemnej o ewakuacji obywateli polskich z terytorium U.S.R.R i ludności ukraińskiej z terytorium Polski z dnia 9 września 1944 r. pomiędzy P.K.W.N a rządem U.S.R.R, a to ten sposób, że pomimo istnienia międzypaństwowych gwarancji prawnych w przedmiocie zaboru nieruchomości stanowiących własność A. i M. M. - rodziców skarżącego oraz gwarancji odszkodowania, Sąd I instancji zignorował fundamentalne prawo własności chronione przez prawo polskie (art. 21 i art. 23 Konstytucji RP) oraz art. 140 k.c. oraz art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych wolności, którą RP ratyfikowała;
- 5) przepisu art. 509 i nast. k.c. w ten sposób, że mimo dokonania skutecznej zmiany wierzyciela - przez dokonanie przelewu praw R. S., K. M. i F. M. na rzecz skarżącego w formie prawem przepisanej w przedmiocie przekazania udziałów spadkowych na rzecz R. M. Sąd I instancji odmówił uznania dokonanych cesji; przepisów art. 35 i art. 12 k.p.a. w ten sposób, że mimo faktu złożenia przez skarżącego dwóch wniosków o odszkodowanie (rekompensat) - w dniach 23 listopada i 15 grudnia 1992 r. (w imieniu R. S.), a nie jak błędnie twierdzi organ, a za nim Sąd I instancji, w 1996 i 2005 r., co stanowi rażące naruszenie przepisów art. 6 i art. 7 k.p.a. jako podstawowej zasady praworządności (art. 2 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP) oraz poprzez nie załatwienie sprawy przez dziewiętnaście lat, co w świetle normy art. 35 k.p.a. nie znajduje żadnego usprawiedliwienia i stanowi nadużycie prawa i realizacji przesłanki odpowiedzialności karnej (art. 231 k.k.), cywilnej (art. 417 k.c.) oraz administracyjnej (art. 38 k.p.a.).
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Skarbu Państwa wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, ewentualnie oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych, podzielając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. Oznacza to, że jeśli w sprawie nie zachodzą przyczyny nieważności Sąd ten rozpoznaje sprawę w ramach przytoczonych zarzutów. W niniejszej sprawie nie zachodzą podstawy nieważności, a wobec tego można było przystąpić do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art.10 ust.2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.), przypomnieć należy, że postępowanie o potwierdzenie prawa do rekompensaty wszczynane jest na wniosek, o którym mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z 8 lipca 2005 r., przy czym wniosek ten dotyczy również osób, o których mowa w art. 6 ust.
3. Musi być on też uzupełniony o operaty szacunkowe określające zarówno wartość nieruchomości pozostawionej, jak i wartość praw już otrzymanych na poczet obecnego prawa do rekompensaty (art. 7 ust. 1 pkt 3 i 4). Nie dołączenie w terminie wyznaczonym przez organ żądanych operatów szacunkowych należy, zdaniem sądu, traktować jako braki wniosku wszczynającego postępowanie o potwierdzenie prawa do rekompensaty. I choć wymagania dotyczące wniosku składanego w trybie art. 5 ust. 1 i 2 ustawy organ ocenia przed wydaniem postanowienia, o jakim mowa w art. 7 ust. 1, to braki wniosku dotyczące operatów szacunkowych należy traktować właśnie jako braki następcze, powstałe dopiero na skutek wydania postanowienia, o jakim mowa w art. 7 ust. 1, którym co do zasady organ jest związany.
Skoro w ostateczności organ na skutek braku operatów szacunkowych, których sporządzenie jest obowiązkiem strony, nie może dokonać potwierdzenia prawa do rekompensaty, a przyczyną tego są następcze wobec wydanego postanowienia braki wniosku, który strona ma obowiązek uzupełnić (art. 7 ust. 1 pkt 3 i 4), to uznać należy, że zaistniały podstawy do odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty w oparciu o art. 7 ust. 2 ustawy z 8 lipca 2005 r., z powodu niespełnienia wymogów, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2.
Skarżący kasacyjnie wskazuje, że wypełniając wezwanie wojewody złożył operat szacunkowy określający wartość nieruchomości na dzień 5 maja 1998r. a także akt notarialny umowy kupna sprzedaży nieruchomości położonej w D., którą to nieruchomość otrzymał na własność ojciec skarżącego na podstawie dekretu z dnia 6 września 1944r. o przeprowadzeniu reformy rolnej jako realizację prawa do rekompensaty.
Artykuł 10 ust.2, którego naruszenia przez sąd upatruje się skarżący wyłącza stosowanie przepisu art.156 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 21 sierpnia o gospodarce nieruchomościami. Z brzmienia ust.3 art. 156 ustawy wynika, że "operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony, przez okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia, chyba że wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154."
Zgodnie z ust 4. art. 156 cytowanej ustawy operat szacunkowy może być wykorzystywany po upływie okresu, o którym mowa w ust. 3, po potwierdzeniu jego aktualności przez rzeczoznawcę majątkowego. Potwierdzenie aktualności operatu następuje przez umieszczenie stosownej klauzuli w operacie szacunkowym przez rzeczoznawcę, który go sporządził.
Wobec treści przytoczonych przepisów stwierdzić należy, że złożony przez skarżącego operat szacunkowy nie mógł stanowić podstawy do wyliczenia wysokości rekompensaty z uwagi na zmianę stanu prawnego, co stanowi przesłankę negatywną wymienioną w ust.2 art.156 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Operat ten został sporządzony w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z 7 lipca1998r. które to przepisy zostały uchylone z dniem 8 stycznia 2003r.
Drugi ze złożonych dokumentów, akt notarialny sprzedaży nieruchomości w D., również nie mógł być uznany za spełniający wymóg ustawowy, bowiem akt notarialny, w którym wymieniona jest cena sprzedaży umówiona przez strony tego aktu, nie może zastąpić operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego według kryteriów wynikających z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207 poz. 2109).
Mając powyższe na uwadze zarzut naruszenia art.10 ust.2 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej uznać należy za nietrafny.
Za nieuzasadniony uznać należy zarzut naruszenia przepisów art. 10, art. 15, art. 19 ust. 1 i 2, art. 24 pkt 3, art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 13 lutego 1984 r. o funkcjach konsulów RP. W materiale aktowym znajdują się dokumenty, w których Konsul Generalny RP w Australii poświadczył autentyczność podpisu R. S. i K. M. Fakt potwierdzenia autentyczności podpisu nie jest równoznaczny z potwierdzeniem obywatelstwa. Z art. 19 ust.1 ustawy o funkcjach konsulów RP wynika, że konsul wykonuje czynności notarialne, a w szczególności (..) poświadcza własnoręczność podpisów i znaków ręcznych na dokumentach (..)
Z treści ust.2 art.19 wynika, że czynności, o których mowa w ust. 1, konsul wykonuje na wniosek obywateli polskich lub właściwych organów Rzeczypospolitej Polskiej jednakże konsul może wykonywać czynności, o których mowa w ust. 1, również na wniosek jakiejkolwiek osoby, jeżeli mają one wywrzeć skutek prawny na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skoro ustawa pozwala konsulom poświadczyć dokumenty osób innych niż obywatele polscy to zasadnie Sąd I instancji zaakceptował stanowisko organów, że dokumenty poświadczające autentyczność podpisu R. S. i K. M. nie mogą być uznane za dokumenty potwierdzające obywatelstwo polskie tych osób. Potwierdzenie obywatelstwa polskiego wymienionych wyżej osób jest istotne, gdyż prawo do rekompensaty przysługuje jedynie obywatelom polskim (art. 2 ust.2). Tego wymogu skarżący nie spełnił.
Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji nie wynika by sąd ten zajął stanowisko w kwestii prawa R. S. i K. M. do spadku po rodzicach oraz nie uznał ich cesji praw na rzecz skarżącego. Z tego powodu zarzut ten uznać należy za nieuzasadniony.
Nietrafny jest też zarzut naruszenia art. 87 ust. 1 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP oraz przepisów umowy wzajemnej o ewakuacji obywateli polskich z terytorium U.S.R.R i ludności ukraińskiej z terytorium Polski z dnia 9 września 1944 r. pomiędzy P.K.W.N a rządem U.S.R.R. bowiem odmowa potwierdzenia prawa do rekompensaty nastąpiła z przyczyn formalnych wobec nie uzupełnienia wniosku przez skarżącego.
Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 2 Konstytucji "Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej". Konstytucyjna zasada demokratycznego państwa prawnego jest podstawą do wyprowadzenia zasady prawa do procesu. Prawo do procesu to prawo do obrony na drodze regulowanej przepisami prawa procesowego. Prawa tego nie pozbawiły skarżącego ani organy administracji ani wojewódzki sąd administracyjny.
Wyrażona w art. 8 ust. 2 zasada bezpośredniego stosowania Konstytucji RP nie w każdym przypadku oznacza uprawnienie sądu administracyjnego do kontroli przepisów ustawy, gdyż do tego powołany jest co do zasady Trybunał Konstytucyjny. Sąd administracyjny nie powinien orzekać o odmowie zastosowania przepisu ustawy, choćby nawet był przekonany o jego niekonstytucyjności. Przepis nie wyeliminowany z obrotu prawnego orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego, podlega bowiem stosowaniu.
Zarzut naruszenia art. 6, 7 i 35 k.p.a. nie może odnieść zamierzonego skutku gdyż przewlekłość postępowania stanowi odrębną sprawę, której przedmiotem jest bezczynność organu. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykazał czy naruszenie tych przepisów miało wpływ na wynik sprawy a tylko akie uchybienie może być podstawą skargi kasacyjnej.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznając zarzuty skargi kasacyjnej za nieuprawnione oddalił skargę kasacyjną na podstawie art.184 p.p.s.a.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.