Uzasadnienie
Przedmiotem skarg kasacyjnych, wniesionych do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez Ministra Administracji i Cyfryzacji oraz Skarb Państwa – Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe, Nadleśnictwo C., jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 2111/14, którym uwzględniono skargę Gminy Miasta J. na postanowienie skarżącego kasacyjnie organu z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], wydane w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego.
Wyrok wydany został w następujących, ustalonych przez Sąd I instancji, okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Wojewoda Mazowiecki, działając na podstawie art. 18 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. nr 32, poz. 191 z późn. zm.), decyzją z dnia [...] lipca 2005 r., nr [...], stwierdził nieodpłatne nabycie przez Gminę Miasto J. własności nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], z obrębu nr [...], opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...].
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...], odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie nieważności tej decyzji. Następnie decyzją nr [...] z dnia [...] września 2007 r., w wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy powyższą decyzję.
Wyrokiem z dnia 7 marca 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 1841/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił obie te decyzje.
Kolejną decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...], Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji ponownie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2005 r., a w wyniku rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 lutego 2011 r. uchylił obie te decyzje, w wyniku czego Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...], stwierdził nieważność decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2005 r.
W następstwie powyższego Burmistrz Miasta J. wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...].
W wyniku rozpatrzenia tego wniosku Minister Administracji i Cyfryzacji postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak: [...], odmówił wznowienia postępowania administracyjnego.
Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył Burmistrz Miasta J., wskazując, że "treść postanowienia Sądu Powiatowego w O. z dnia [...] września 1960 r. (w szczególności treść uzasadnienia) nie była znana Burmistrzowi Miasta J. w momencie wystąpienia do Wojewody Mazowieckiego z wnioskiem o komunalizację".
Postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...], Minister Administracji i Cyfryzacji utrzymał w mocy postanowienie o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie. W uzasadnieniu wskazał, że wniosek nie zawiera żadnych nowych, istotnych dla sprawy argumentów, ani nie przedstawia nowych okoliczności (popartych dowodami), które mogłyby czynić zasadnym uchylenie postanowienia Ministra z dnia [...] sierpnia 2013 r. i wydanie w sprawie innego rozstrzygnięcia. Dokumentacja w sprawie, przedstawiona organowi nadzoru, wskazuje jednoznacznie, że wnioskodawca uchybił terminowi, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a. Strona może ze skutkiem prawnym złożyć podanie o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w który dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Zachowanie tego terminu musi być udowodnione przez stronę.
Zdaniem organu o istnieniu postanowienia z [...] września 1960 r., a tym samym o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania, wnioskodawca wiedział już znacznie wcześniej niż wskazał to w piśmie z dnia [...] lipca 2012 r. W aktach sprawy komunalizacyjnej znajduje się zaświadczenie Sądu Rejonowego w O. - Wydział Ksiąg Wieczystych z dnia [...] grudnia 2003 r., potwierdzające wydanie przez Sąd Rejonowy w O. postanowienia z dnia [...] września 1960 r., sygn. akt [...]. W ocenie organu, z treści tego zaświadczenia wynika, że do zbioru dokumentów Rep. [...], prowadzonego dla nieruchomości położonej w M., pow. O., ul. K., stanowiącej działkę o pow. 28 a - złożono wypis tego postanowienia, stwierdzającego, że Skarb Państwa nabył przez zasiedzenie własność wyżej opisanej nieruchomości. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że przedmiotowa działka stanowi mienie opuszczone w rozumieniu art. 1 dekretu z dnia 18 grudnia 1946 r. (Dz. U. nr 13, poz.
67) i znajduje się w zarządzie Miejskiego Zarządu Gospodarki Lokalowej i Mieszkaniowej w O. Wskazano w nim ponadto, że w dniu [...] grudnia 1955 r. upłynął 10 letni termin przewidziany w art. 34 dekretu z 6 marca 1946 r., po którym nieruchomość ta przeszła na własność Skarbu Państwa. Do czasu wyeliminowania z obrotu prawnego ww. postanowienia organ administracji jest nim związany.
Skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Burmistrz Miasta J., wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego postanowienia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] sierpnia 2013 r. i o przekazanie sprawy organowi administracji do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a polegające na braku odniesienia się do argumentów strony odnośnie daty powzięcia wiadomości o treści uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] września 1960 r. w zakresie ustalenia faktu sprawowania zarządu przedmiotową nieruchomością przez Miejski Zarząd Gospodarki Lokalowej i Mieszkaniowej w O., co - zdaniem organu - wykluczało możliwość przyjęcia prowadzenia na niej gospodarki leśnej. Wbrew stanowisku zawartemu w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, okoliczność ta nie była znana organowi, a w aktach postępowania nie znajdował się odpis uzasadnienia postanowienia Sądu, lecz jedynie sentencja orzeczenia, stwierdzającego zasiedzenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że organ naruszył art. 149 § 3 K.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 oraz art. 148 § 1 i 2 K.p.a. Dalej omówił zasady i przesłanki wznowienia postępowania obowiązujące w procedurze administracyjnej. Wskazał, że wystąpienie przesłanek wznowieniowych uprawnia organ do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 K.p.a.), natomiast ich brak obliguje organ do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 K.p.a.). Czynności podjęte przez organ z urzędu przed wydaniem takiego postanowienia nie są czynnościami procesowymi, lecz mają charakter wewnętrzny.
Ponadto, w tej fazie organ może się wypowiadać jedynie co do zarzutów, a nie ich podstaw. Burmistrz Miasta J. powołał się na przepis art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. jako przesłankę wznowienia postępowania. Zgodnie tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. We wniosku Burmistrz wskazał na treść uzasadnienia postanowienia Sądu Powiatowego w O. z [...] września 1960 r., sygn. akt: [...], jako na nową okoliczność, rzutującą w sposób istotny na ustalenia faktyczne, będące podstawą wydania decyzji z dnia [...] maja 2012 roku.
W ocenie Sądu I instancji strony nie kwestionują okoliczności, iż treść zaświadczenia Sądu Rejonowego w O. oraz sentencji postanowienia Sądu Powiatowego w O. z [...] września 1960 r. była znana zarówno Burmistrzowi Miasta J. jak i organowi nadzoru od co najmniej 2005 r. Spór zaś w istocie dotyczył tego, czy w dacie wydania decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] czerwca 2011 r., organowi prowadzącemu postępowanie znana była treść uzasadnienia ww. postanowienia Sądu Powiatowego w O., w którym to uzasadnieniu wskazano na fakt sprawowania zarządu przedmiotową nieruchomością przez Miejski Zarząd Gospodarki Lokalowej i Mieszkaniowej w O. Skoro w aktach sprawy nie było odpisu uzasadnienia ww. postanowienia to - zdaniem Sądu - należało podzielić stanowisko skarżącego, iż treść uzasadnienia ww. postanowienia jest nową okolicznością faktyczną, nieznaną Ministrowi Administracji i Cyfryzacji w dacie wydania wskazywanej decyzji.
Uzasadnienie to zostało doręczone Burmistrzowi Miasta J. w dniu [...] czerwca 2012 r., na co wskazuje dołączona do pisma skarżącego z dnia [...] sierpnia 2012 r. uwierzytelniona kopia dowodu potwierdzającego odbiór tego dokumentu. W tej zatem dacie ([...] czerwca 2012 r.) skarżący dowiedział się o treści uzasadnienia powołanego postanowienia, zaś podanie o wznowienie postępowania wpłynęło do Ministra Administracji i Cyfryzacji w dniu [...] lipca 2012 r., co wynika z prezentaty Kancelarii Głównej Ministerstwa, znajdującej się na podaniu. Strona zachowała zatem miesięczny termin, określony w art. 148 § 1 K.p.a., na wniesienie podania o wznowienie postępowania. Organ miał zatem obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania i następnie przeprowadzić postępowanie wznowieniowe zgodne z zasadami określonymi w art. 150 i 151 K.p.a.
W skardze kasacyjnej Ministra Administracji i Cyfryzacji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 141 § 1 pkt 5, 148 § 1 i 149 K.p.a. na skutek błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania oraz naruszenie przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1c 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej zwanej "P.p.s.a." w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 i 148 § 1 K.p.a. przez uwzględnienie skargi, chociaż postępowanie administracyjne nie było dotknięte żadnymi wadami.
W oparciu o powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi lub ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
W uzasadnieniu podkreślono, że błędny jest pogląd Sądu I instancji, że uzasadnienie postanowienia z dnia [...] września 1960 r. ma istotne znaczenie w sprawie. Nie kreuje ono żadnych stosunków prawnych, a jedyny skutek prawny wynikał z jego sentencji, która organowi była znana. Uzasadnienie to nie ma żadnego znaczenia, zarówno dla oceny prawidłowości decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] czerwca 2011 r., ani dla decyzji komunalizacyjnej z dnia [...] lipca 2005 r. Sąd błędnie utożsamił też pojęcie "dowiedzieć się" z pojęciem "otrzymał", gdyż strona dowiedziała się o uzasadnieniu zanim je otrzymała. Pracownik Urzędu Miasta J. zapoznał się z nim w dniu [...] czerwca 2012 r., a dopiero później Burmistrz wystąpił o jego doręczenie. Z dniem [...] czerwca 2012 r. rozpoczął więc bieg miesięcznego terminu z art. 148 § 1 K.p.a. i nie został on przez wnioskującego o wznowienie postępowania dotrzymany.
W skardze kasacyjnej Skarbu Państwa – PGL Lasy Państwowe – Nadleśnictwo C. zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 2, 3 § 1 i 2 pkt 2, 134 § 1, 135, 141 § 4, 145 § 1 pkt 1c, 151, 152 i 188 P.p.s.a., art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) art. 149 § 1 i 3, 145 § 1 pkt 5, 148 § 1 i 2 K.p.a. na skutek błędnego ustalenia, że dokument w postaci uzasadnienia postanowienia z dnia [...] września 1960 r. nie był znany organowi w toku postępowania, w którym wydano decyzję podlegającą wznowieniu, podczas gdy postanowienie było już wtedy znane, a jego uzasadnienie – jako integralna część dokumentu – nie stanowi odrębnego dowodu, który może mieć znaczenie dla wznowienia postępowania.
W oparciu o powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
W uzasadnieniu podniesiono, że Sąd nie dopatrując się tego, że uzasadnienie postanowienia stanowi jego część, doprowadził do wykreowania sztucznej przesłanki wznowienia postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 174 P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 P.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt l OPS 10/09, opubl. w ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1).
W rozpoznawanej sprawie nie można dopatrzeć się okoliczności wskazujących na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, a również skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Jak wynika z treści zarzutów obu skarg kasacyjnych oraz ich uzasadnienia, skarżący nie kwestionują ustaleń faktycznych leżących u podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia, jakie zapadło przed Sądem I instancji i to pomimo podniesienia zarzutu procesowego naruszenia art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a. Zarzut ten powiązano bowiem z zarzutem zastosowania niewłaściwie wyłożonej postawy materialnoprawnej, co w konsekwencji powoduje, że jego uwzględnienie będzie możliwe tylko w przypadku uwzględnienia skargi kasacyjnej w zakresie zarzutu naruszenia prawa materialnego, a w szczególności przepisów art. 148 § 1 i 149 § 1 i 2 K.p.a., które stanowiły materialną podstawę wydania zaskarżonego postanowienia.
Ku temu jednak nie ma usprawiedliwionych przesłanek.
Zgodnie z art. 149 § 1 i 2 K.p.a. "Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia.(§ 1) Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2).
Skarżący kasacyjnie nie dostrzegli wynikającej z tych przepisów dwuetapowości postępowania w razie złożenia przez stronę postępowania wniosku o jego wznowienie, na co w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku trafnie wskazywał Sąd I instancji.
Na pierwszym etapie postępowania Sąd bada wniosek strony domagającej się wznowienia postępowania jedynie od strony formalnej. Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania na podstawie art. 149 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej bada zatem wyłącznie czy wniosek oparty jest na ustawowych przesłankach wznowienia, enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1, 145a § 1 lub 145b § 1 K.p.a., oraz czy podanie zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 K.p.a. W piśmiennictwie podkreśla się, że tylko w przypadku ujawnienia, że podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 K.p.a., bądź niezachowany został termin do jego złożenia przewidziany w art. 148 K.p.a. organ administracji publicznej może - na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. – wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. W pozostałych przypadkach organ ma obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania i przeprowadzić postępowanie zgodnie z zasadami określonymi w art. 150 i 151 K.p.a. Z art. 149 § 2 K.p.a. wynika, że badanie przez organ administracji czy zachodzą wskazane w podaniu podstawy wznowienia jest niedopuszczalne przed wydaniem postanowienia o wszczęciu postępowania (zob. R. Stankiewicz [w:] "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", wyd. C.H. Beck, Warszawa 2014, str. 627).
W sposób wyraźny należy tu odróżnić stwierdzenie czy strona wskazała ustawową przesłankę od badania, od tego czy ta wskazana przesłanka rzeczywiście zachodzi i czy stanowi w przypadku wniosku opartego na przepisie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. nowa istotna okoliczność lub nowy dowód w sprawie. Badanie w tym ostatnim zakresie wchodzi w skład postępowania po wydaniu postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego na podstawie art. 149 § 1 K.p.a.
W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2001 r., sygn. akt I SA 2390/99, publ. w LEX nr 54724 trafnie przyjęto, że "W świetle art. 149 § 2 K.p.a. ocena przyczyn wznowienia przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania jest niedopuszczalna, gdyż ustalenie, czy zachodzą podstawy wznowienia, może nastąpić wyłącznie w toku wznowionego postępowania, także wówczas, kiedy z góry wiadomo, że zarzucane przez skarżącego sfałszowanie dowodu nie ma potwierdzenia w orzeczeniu właściwego organu". Z kolei zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1747/07, LEX nr 484887, tylko gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw wznowienia, wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin jego złożenia nie został zachowany, organ wydaje decyzję (obecnie postanowienie) o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3).
W przeciwnym wypadku musi wznowić postępowanie (art. 149 § 1) i przeprowadzić je zarówno co do rzeczywistego istnienia przyczyn wznowienia, jak i co do pozostałych kwestii dotyczących dopuszczalności wznowienia, a także co do istoty sprawy (art. 149 § 2). Stwierdzenie w tej kolejnej fazie postępowania, że z wnioskiem wystąpił podmiot niebędący w rzeczywistości stroną albo że nie zaistniały przesłanki wznowienia lub termin z art. 148 nie został zachowany, skutkuje - zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 - odmową uchylenia decyzji dotychczasowej. Z kolei w wyroku NSA z dnia 7 maja 2013 r., sygn. akt I OSK 2185/11, LEX nr 1343871, wskazano, że przewidziana dla odmowy wznowienia postępowania forma postanowienia podkreśla formalny charakter tego rozstrzygnięcia, które z przyczyn podmiotowych należy ograniczyć jedynie do przypadków, gdy podmiot żądający wznowienia postępowania nie powołuje się na interes prawny (orzecznictwo te powołano w: M. Jaśkowska, Komentarz LEX do art. 149 K.p.a. teza 4).
W odniesieniu do zarzutów podniesionych w obu skargach kasacyjnych, w których kwestionowana jest wartość dowodowa dokumentu, na który wskazała skarżąca Gmina Miasta J. (imieniem której działa burmistrz) jako na nowy dowód w sprawie, należało stwierdzić, że ocena tego dokumentu, w tym także przymiotu "nowości" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., czy jego znaczenia dla wyniku sprawy, możliwa będzie dopiero na dalszym etapie postępowania wznowieniowego – merytorycznym. Na wstępnym etapie badania wystarczające było stwierdzenie, że Gmina wskazała na dokument, który w jej ocenie był nowym dowodem, czyli wskazała przesłankę wznowieniową.
Tym samym, sformułowany zarzut obu skarg kasacyjnych, zmierzający do podważenia prawdziwości twierdzeń strony o znaczeniu dowodowym tej przesłanki nie może być skuteczny, jeżeli został podniesiony w stosunku do postanowienia wydanego na podstawie art. 149 § 1 K.p.a., którego wydanie poprzedzało jedynie formalne badanie wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z [...] czerwca 2011 r.
Nie jest też usprawiedliwiony podniesiony przez Ministra Administracji i Cyfryzacji zarzut naruszenia przez Sąd I Instancji przepisu art. 149 § 3 K.p.a. na skutek jego niezastosowania w sytuacji, gdy wniosek o wznowienie postępowania został złożony z naruszeniem terminu miesięcznego, wynikającego z art. 148 § 1 K.p.a. Prawidłowo Sąd I instancji ustalił, że skarżąca Gmina dowiedziała się o treści uzasadnienia postanowienia Sądu Powiatowego w O. z [...] września 1960 r. dopiero w dniu [...] czerwca 2012 r., tj. w dacie doręczenia tego dokumentu przez Sąd Powiatowy w O. Wskazuje na to treść załączonych do akt dokumentów.
Zatem złożenie wniosku w dniu [...] lipca 2012 r. mieściło się w terminie, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a. Należy w tym miejscu zauważyć, że strona jako nowy dowód wskazała nie przedmiotowe postanowienie jako pewną całość, ale tylko jego część (uzasadnienie) i to w odniesieniu do powzięcia wiadomości o treści tego uzasadnienia należało podjąć badania pod kątem zachowania terminu do złożenia wniosku. Jak już wyżej wskazano, merytoryczna ocena stanowiska strony także w tym względzie (czy to postanowienie w całości było znane stronie i czy jego treść stanowi nowy istotną nową okoliczność i nowy dowód w sprawie), możliwa będzie dopiero na dalszym etapie postępowania wznowieniowego. Załączony do skargi kasacyjnej organu dokument w postaci kserokopii potwierdzenia bytności pracownika Urzędu Miasta J. w Sądzie Rejonowym w O. nie stanowi wystarczającego dowodu na okoliczność, że pracownik ten rzeczywiście miał dostęp do akt sprawy w której zapadło wspomniane postanowienie i czy zapoznał się z treścią spornego uzasadnienia.
W tym stanie rzeczy obie skargi kasacyjne, na mocy art. 184 P.p.s.a., jako nieoparte na usprawiedliwionych podstawach, należało oddalić.
Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego uzasadnia przepis art. 203 pkt 2 P.p.s.a.