Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 15 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 1248/11 oddalił skargę M.C. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie z dnia 12 września 2011 r., nr [...]w przedmiocie wymierzenia kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący reprezentowany przez adwokata, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący w skardze kasacyjnej domagał się również zawieszenia postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., do czasu wydania prawomocnego wyroku w sprawie karnej prowadzonej przez Sąd Rejonowy II Wydział Karny w Koszalinie w sprawie o sygn. akt II K 718/11. Wyjaśnił przy tym, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy w sposób oczywisty zależy od wyniku toczącego się postępowania przed sądem powszechnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania nie jest zasadny.
Na wstępie należy wskazać, iż powodem do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego są przeszkody o charakterze przejściowym, które uniemożliwiają jego dalsze prowadzenie w danej sprawie. Przepisy P.p.s.a. przewidują, że postępowanie przed sądem administracyjnym może ulec zawieszeniu z mocy samego prawa, w razie zaprzestania czynności przez sąd na skutek działania siły wyższej (art. 123 P.p.s.a.), może ono również zostać zawieszone przez sąd z urzędu (art. 124 § 1 i art. 125 § 1 P.p.s.a.) lub na zgodny wniosek stron (art. 126 P.p.s.a.). Przesłanki zawieszenia postępowania z urzędu dzielą się na obligatoryjne (art. 124 § 1 P.p.s.a.) i fakultatywne (art. 125 § 1 P.p.s.a.). W przypadku wystąpienia przesłanek obligatoryjnych sąd administracyjny ma obowiązek zawieszenia postępowania, przesłanki fakultatywne natomiast ocenie sądu pozostawiają zasadność zawieszenia postępowania na ich podstawie.
Istotne jest również to, iż zawieszenie postępowania na podstawie ostatnio wymienionych przesłanek następuje z urzędu, nawet jeżeli strona postępowania nie wystąpiłaby z takim wnioskiem. Na podstawie art. 193 P.p.s.a. przepisy powyższe znajdują zastosowanie w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
W przypadku, o którym mowa w pkt 1 art. 125 § 1 P.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania, którego wynik będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie brak jest jednak podstaw do zawieszenia przedmiotowego postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie tego przepisu w związku z toczącym się wobec skarżącego postępowaniem karnym. Podkreślenia wymaga, że przedmiotem badania w toczącym się postępowaniu sądowym jest decyzja wydana na podstawie art. 132, art. 133 i art. 135 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), a więc dotycząca odpowiedzialności dyscyplinarnej i karnej policjanta. Wynik postępowania karnego toczącego się przeciwko funkcjonariuszowi., nie jest niezbędny do zbadania legalności zaskarżonej decyzji i oceny, czy zakwestionowana w skardze decyzja jest zgodna z prawem materialnym oraz czy przed jej wydaniem nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Należy wyjaśnić, że postępowanie dyscyplinarne jest postępowaniem samodzielnym i niezależnym od postępowania administracyjnego oraz postępowania karnego. Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów została kompleksowo uregulowana w rozdziale 10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Przepis art. 135p ust. 1 zdanie pierwsze tej ustawy stanowi, iż w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. Postępowanie dyscyplinarne policjantów, jest także odrębnym postępowaniem w stosunku do postępowania karnego. Istotę postępowania dyscyplinarnego scharakteryzował Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 lutego 2001 r., sygn. K. 22/00 (OTK ZU nr 3/2001, s. 266-268). Wskazał, że "deontologia postępowania dyscyplinarnego jest inna niż postępowania karnego.
Łączy się ona przede wszystkim ze szczególnym charakterem niektórych zawodów oraz zasadami funkcjonowania konkretnych korporacji zawodowych. Ukształtowane w ich ramach reguły deontologiczne ukierunkowane są przede wszystkim na obronę honoru i dobra zawodu. Stąd też odpowiedzialność dyscyplinarna związana może być z czynami, które nie podlegają odpowiedzialności karnej. Odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania karnego nie oznacza, że postępowanie dyscyplinarne staje się postępowaniem karnym".
Abstrahując od okoliczności niniejszej sprawy, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ ma prawo do wymierzenia kary dyscyplinarnej za czyn, łączący w sobie zarówno znamiona przewinienia dyscyplinarnego, jak i znamiona przestępstwa karnego i to niezależnie od postępowania karnego. Ustalona sądowa wykładnia art. 132 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji jednoznacznie wskazuje, że postępowanie karne i dyscyplinarne są odrębnymi postępowaniami i można niezależnie od odpowiedzialności karnej ukarać karą dyscyplinarną policjanta.
Ta dwutorowość obu postępowań oznacza np., że w toku każdego z nich konieczne jest czynienie własnych ustaleń oraz ich własnej oceny. Niedopuszczalne jest ograniczenie postępowania dowodowego prowadzonego przez organ administracji publicznej do dowodów zgromadzonych w innym, odrębnym postępowaniu (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2004 r., II SA 1561/03, LEX nr 150843).
Nie można zatem przyjąć, że rozstrzygnięcie postępowania toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zależy od wyniku postępowania karnego toczącego się przeciwko skarżącemu.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 193 P.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu wniosku.