Uzasadnienie
Jak wskazał Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, M. S., reprezentowana przez radcę prawnego P. S., wniosła skargę na bezczynność Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w [...]. Pełnomocnik skarżącej zarzucił organowi, że nie przekazał organowi administracyjnemu II instancji odwołania skarżącej wraz z aktami sprawy, czym naruszył przepis art. 133 k.p.a.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej podaje, że pismem z dnia 13 stycznia 2006r. skarżąca zwróciła się do Powiatowego Urzędu Pracy w [...] z wnioskiem o umorzenie pożyczki. W odpowiedzi na pismo skarżącej Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w [...] odmówił umorzenia pożyczki. Od tegoż pisma, które w ocenie pełnomocnika skarżącej, nosi cechy decyzji administracyjnej, skarżąca wniosła odwołanie do Wojewody [...], za pośrednictwem Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w [...]. Organ I instancji udzielił skarżącej pisemnej odpowiedzi, jednakże nie przekazał odwołania wraz z aktami sprawy organowi II instancji.
Wobec powyższego, powołując się na treść art. 3 § 2 w zw. z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., pełnomocnik skarżącej wniósł o zobowiązanie strony przeciwnej do przekazania odwołania wraz z aktami sprawy Wojewodzie [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucając skargę zważył, iż zgodnie z treścią art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Stosownie do treści art. 221 p.p.s.a. pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania, albo odrzuca bez wezwania do uiszczenia opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.
W § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2003r. Nr 221 poz. 2193) określono, że wpis od skargi na bezczynność organu administracyjnego wynosi 100 zł. A zatem wpis sądowy od skargi na bezczynność organu administracyjnego jest opłatą w wysokości stałej. Ponieważ skarga zarzuca bezczynność organu, nadto wniesiona została przez radcę prawnego, dlatego opłata, w niniejszej sprawie, winna być uiszczona bez wezwania do jej uiszczenia. Pełnomocnik skarżącej, który jest radcą prawnym, wnosząc skargę nie uiścił wpisu sądowego, dlatego w oparciu o przytoczone wyżej przepisy prawa, skarga podlega odrzuceniu.
Na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 26 czerwca 2006 r. M. S. złożyła skargę kasacyjną, zarzucając mu:
- 1) naruszenie art. 239 pkt. 1 lit. b w zw. z art. 241 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zwana dalej "ppsa") poprzez niezastosowanie ww. przepisów w sytuacji gdy skarżąca wniosła skargą w sprawie dotyczącej "innych należności i uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej", co mogło mieć wpływ na wynika sprawy bowiem skarżąca z mocy ustawy zwolniona byłaby z obowiązku uiszczenia wpis od skargi, w konsekwencji nie doszłoby do jej odrzucenia na podstawie art. 221 ppsa, a w dalszej kolejności doszłoby do uwzględnienia skargi w związku z naruszeniami wskazanymi w pkt. 2,
- 2) naruszenie art.149 ppsa poprzez nie stwierdzenie naruszenia przez organ administracji publicznej art. 133 kpa, z którego wynika obowiązek przekazania odwołania w terminie 7 dni od chwili jego otrzymania, co mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy, bowiem w przypadku prawidłowego zastosowania ww. przepisów doszłoby do uwzględnienia skargi, w tym zobowiązania organu do przesłania odwołania wraz z aktami sprawy, naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt. 2 ppsa):
- - art. 18 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 4 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu poprzez błędne niezastosowanie ww. przepisów w istniejącym stanie faktycznym tj. udzieleniu skarżącej pożyczki z Funduszu Pracy (inne należności osób bezrobotnych) oraz złożeniu przez skarżącą wniosku o umorzenie udzielonej pożyczki (uprawnienie osoby bezrobotnej)
W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przed WSA w Gorzowie Wlkp. albo uchylenie w całości zaskarżonego postanowienie i rozpoznanie skargi
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 239 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należy uznać za uzasadniony. Jak bowiem słusznie podniesiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej ustawa dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514, ze zm.) udzielenie pożyczki z Funduszu Pracy na podjęcie działalności gospodarczej wiązała bezpośrednio ze statusem osoby bezrobotnej i było to swego rodzaju szczególne uprawnienie dla takiej osoby. Zgodnie zaś z art. 239 pkt 1 lit b w/w ustawy nie mają obowiązku uiszczania kosztów sądowych strona skarżąca bezczynność organu w sprawach dotyczących statusu bezrobotnego, zasiłków oraz innych należności i uprawnień przysługującej osobie bezrobotnej. Zatem w sprawie niniejszej należy uznać, że skarżąca nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi.
Skarga kasacyjna nie może zostać jednak uwzględniona a zaskarżone postanowienie uchylone, gdyż orzeczenie to pomimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu (art. 184 cyt. ustawy).
W myśl bowiem art. 52 § 1 w/w ustawy - skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia. W sprawie niniejszej strona powinna była zatem przed wniesieniem skargi złożyć zażalenie na bezczynność Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w [...] w trybie art. 37 k.p.a. do organu wyższego stopnia, którym w sprawach dotyczących osób bezrobotnych jest wojewoda. Z akt sprawy nie wynika tymczasem, że taki środek odwoławczy został złożony. Za zażalenie wniesionego w trybie art. 37 k.p.a. nie można natomiast uznać wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 7 kwietnia 2006 r. skierowanego do Powiatowego Urzędu Pracy. Z powyższego względu skarga M. S. podlegała odrzuceniu niezależnie od kwestii braku obowiązku uiszczenia wpisu.
Odnośnie zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 4 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu należy wskazać, iż skarga kasacyjna jest nieuzasadniona. Sad I instancji nie stosował bowiem tych przepisów. Odrzucenie skargi nastąpiło wyłącznie z przyczyn formalnych na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z tego względu na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną M. S. należało oddalić.