Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 7 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 818/16, po rozpoznaniu skargi A. N., uchylił decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego we Wrocławiu z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków.
Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:
W dniu 19 grudnia 2012 r. A. N. wniósł o zmianę w operacie ewidencji gruntów i budynków dotyczącą działki stanowiącej jego własność "polegającej na wykreśleniu dotychczasowych użytków: Bi o powierzchni [...]ha oznaczającego inne tereny zabudowane i wpisaniu (tak jak przed 20 kwietnia 2004 r.) B-R IIIb grunty rolne zabudowane o powierzchni [...]ha i B-R IVa grunty rolne zabudowane o powierzchni [...]ha".
Pismem z dnia 22 stycznia 2013 r. Prezydent Miasta Wałbrzycha zawiadomił skarżącego, że jego wniosek o przywrócenie użytków gruntowych i klas gleboznawczych o pierwotnym oznaczeniu, nie może zostać uwzględniony. Poprzednie symbole odnosiły się do gruntów rolnych zabudowanych. Według rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016 r., poz. 1034), grunty takie powinny być zajęte pod budynek lub urządzenia służące produkcji rolniczej. Tymczasem działka skarżącego według informacji w rejestrze ewidencji zabudowana jest budynkami o funkcji handlowo-usługowej, transportu i łączności i innym niemieszkalnym.
Skarżący zwrócił się o wyjaśnienie, jakie warunki musiałby spełnić, aby grunt mógłby być sklasyfikowany tak jak przed 20 kwietnia 2004 r.
Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. Prezydent Miasta Wałbrzycha odmówił dokonania zmiany w operacie. W uzasadnieniu podał, że w 2004 r. na wniosek prezydenta miasta wykreślono dotychczasowe użytki gruntowe i wpisano w ich miejsce użytek Bi, co nastąpiło zgodnie z rozporządzeniem w sprawie ewidencji gruntów i budynków w związku z wejściem z dniem 1 stycznia 2003 r. w życie ustaw podatkowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 200, poz. 1680, 1682 i 1683). W 2005 r. założono ewidencję budynków. Rodzaj i charakter zabudowy działki oraz sposób jej zagospodarowania nie pozwala na zaliczenie jej do gruntów rolnych zabudowanych.
Decyzją z dnia [...] września 2014 r. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego we Wrocławiu uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W dniu 4 grudnia 2014 r. Prezydent Miasta Wałbrzycha zawiadomił o wszczęciu postępowania dotyczącego zmiany użytku gruntowego Bi na symbol B/R IIIb i B/ R IVa, co nastąpiło na podstawie decyzji odwoławczej.
W dniu 3 lutego 2015 r. organ ten wydał kolejną decyzję odmowną.
W uzupełnieniu dotychczasowych ustaleń wskazano, że skarżący jest właścicielem niezabudowanego gruntu rolnego o powierzchni [...]ha w H. Nie oznacza to, że działka objęta postępowaniem stanowi siedlisko, gdyż obie nieruchomości dzieli odległość 119 - 142km.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego we Wrocławiu uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdyż organ I instancji nie dokonał zalecanego uzupełnienia materiału dowodowego.
W dniu 16 listopada 2015 r. Prezydent Miasta Wałbrzycha ponownie zawiadomił o wszczęciu postępowania, tym razem na wniosek skarżącego z dnia 19 grudnia 2012 r., wskazujący jako podstawę rozpatrzenia stan sprzed 20 kwietnia 2004 r.
Takie samo zawiadomienie sporządził w dniu 4 kwietnia 2016 r.
Decyzją z dnia [...] maja 2016 r., nr 1/2016 Prezydent Miasta Wałbrzycha, powołując art. 24 ust. 2c ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (P.g.i.k.) ponownie odmówił dokonania wnioskowanej zmiany, polegającej na wpisaniu użytków istniejących przed dniem 20 kwietnia 2004 r. i wykreśleniu użytku Bi.
W uzasadnieniu organ przedstawił treść zaświadczenia o zmianie w operacie ewidencji gruntów i budynków z dnia 20 kwietnia 2004 r., polegającej na wykreśleniu dotychczasowych użytków gruntowych B/R IIIb i B/R IVa oraz wpisaniu w to miejsce użytku gruntownego Bi. Podstawą prawną zmiany było rozporządzenie w sprawie ewidencji gruntów i budynków w związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2003 r. ustaw podatkowych. Przytoczył dalsze dotychczasowe ustalenia (założenie ewidencji budynków w 2005 r. i treść Arkusza danych ewidencyjnych budynków, budynki oznaczone kodami funkcji użytkowej t, h oraz i, czyli nie g - budynki dla rolnictwa). Według dołączonej dokumentacji, działka stanowiąca teren niezabudowany o użytkach rolnych została w 1974 r. oddana w użytkowanie przedsiębiorstwa państwowego pod budowę zaplecza dla kierownictwa grupy robót w Wałbrzychu. Zabudowa została zrealizowana w latach 1977-1988.
Przedsiębiorstwo w 1992 r. zostało uwłaszczone i przekształcone w spółkę akcyjną. Po dokonaniu podziału powstała działka w użytkowaniu wieczystym zabudowana wiatą magazynową, budynkiem administracyjno-socjalnym, portiernią, magazynami i rampą. Przedsiębiorstwo nie prowadziło działalności rolniczej. Skarżący nabył działkę w 2002 r. Prowadził wówczas działalność gospodarczą. W wyniku oględzin w 2016 r. ustalono, że działka zabudowana jest domem jednorodzinnym, trzema budynkami handlowo-usługowymi, dwoma garażami i budynkiem niemieszkalnymi. Posiada ciąg komunikacyjny w formie pętli o nawierzchni asfaltowej. W środku pętli rosną drzewa owocowe, tak samo na terenie działki. Urządzony jest na niej ogródek warzywny. Według skarżącego jedynie trzy działki służą działalności gospodarczej. Jest to młode gospodarstwo w fazie rozwoju. Organ powołał treść § 68 ust. 6 rozporządzenia i art. 2 ust. 1 ustawy o podatku rolnym (Dz. U. z 2016 r., poz.617).
Działka ma powierzchnię poniżej 1ha i nie może stanowić gospodarstwa rolnego. Nie stanowi gruntu rolnego zabudowanego mogącego tworzyć gospodarstwo rolne wraz z nieruchomością rolną w H. Nie stanowią one zorganizowanej całości gospodarczej (art. 553 k.c.). Działka nigdy nie powinna być oznaczona symbolem działki siedliskowej, więc wniosek o przywrócenie pierwotnych użytków gruntowych był bezzasadny.
W odwołaniu skarżący wskazał, że grunt rolny nie musi stanowić gospodarstwa rolnego w rozumieniu ustaw podatkowych. Działka jest wykorzystywana na cele rolne, skarżący jest producentem rolnym. Budynki na działce służą do przechowywania płodów rolnych pochodzących z nieruchomości rolnej w H. oraz sprzętu rolniczego. Tylko budynki nr 3,6 i 7 mają przeznaczenie nierolne.
Decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...] Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego we Wrocławiu utrzymał powyższą decyzję w mocy.
W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył ustalenia faktyczne dotyczące stanu nieruchomości, wskazując że skarżący kwestionuje zapisy w ewidencji dotyczące użytku gruntowego. W ocenie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego we Wrocławiu o przynależności gruntu do gruntów rolnych zabudowanych decyduje przeznaczenie budynków znajdujących się na działce siedliskowej. Kategorie budynków określa organ administracji budowlanej w drodze decyzji. W sprawie nie ma dokumentacji architektoniczno-budowlanej. W umowie sprzedaży z 2002 r. i kartotece budynków z 2005 r. ujęto funkcje budynków jako nieprzeznaczonych do produkcji rolniczej.
Skarżący tego nie kwestionował. Nie są to budynki spełniające kryteria zawarte w załączniku nr 6 lp. 5 do rozporządzenia. Zmiana ich przeznaczenia mogłaby zostać zaewidencjonowana w oparciu o decyzję w sprawie zmiany sposobu użytkowania. Przepis art. 12 ust. 1 ustawy o podatku rolnym nie był stosowany i jego powołanie w decyzji pierwszej instancji nie miało wpływu na rozstrzygnięcie. Wnioski dowodowe skarżącego były nieuzasadnione. Zmiana funkcji jednego z budynków na mieszkalny nie uzasadniała uwzględnienia wniosku. Ograniczenie wniosku w instancji odwoławczej nie miało znaczenia. Skarżący może skierować do prezydenta miasta nowy wniosek.
W skardze do sądu administracyjnego skarżący powtórzył zarzuty odwołania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylając zaskarżoną decyzję uznał, że zaskarżona decyzja nie zawiera uzasadnienia faktycznego. W ocenie Sądu przytoczenie treści wszystkich dowodów nie stanowi uzasadnienia faktycznego decyzji. Z uzasadnienia decyzji wynika, że zdaniem organu skarżący w 2012 r. postanowił zmienić zawarte w ewidencji oznaczenie użytku, lecz aktualnie nie ma do tej zmiany podstaw. Tymczasem z treści wypowiedzi skarżącego wynika, że w 2004 r. bezpodstawnie zmieniono w ewidencji dotychczasowe oznaczenie użytku. Nie został zawiadomiony o zmianie. Uważa, że należy wykreślić ten nieprawidłowy zapis, tym bardziej że sposób użytkowania nieruchomości rolnej był i jest zgodny z pierwotnym oznaczeniem. Zadaniem organu powinna być zatem ocena legalności zmiany dokonanej w 2004 r. i wyjaśnienie na jakiej podstawie ustawowej i faktycznej została dokonana.
Sąd zwrócił również uwagę, że nie ma powinności posiadania wiadomości specjalnych z zakresu geodezji i tym bardziej organ w uzasadnieniu decyzji powinien w sposób przystępny, zrozumiały wytłumaczyć, dlaczego wydał określone rozstrzygnięcia. Sądy administracyjne, powołując art. 24 ust. 2a p.g. i k. niejednokrotnie omawiają jedną z form aktualizacji ewidencji, która polega na wykryciu i skorygowaniu błędnie dokonanego zapisu. Nie jest zatem wykluczone, że organy w rzeczywistości prowadzą postępowanie w sprawie aktualizacji wszczęte z urzędu w przedmiocie wpisu dokonanego wadliwie w 2004 r. W tym sensie nazwa "aktualizacja" może być myląca, o ile odnosi się nie do wniosku o nowy wpis do ewidencji, lecz do korygowania z urzędu zapisu dawnego. Ustawy i orzecznictwo dostrzegają odmienną zależność pomiędzy ewidencją a opodatkowaniem, niż to przyjęto w 2004 r., zaś ustawy podatkowe nie zawierały podstawy prawnej do zmiany ewidencji dokonanej w 2004 r., więc organ powinien w sposób jasny i przekonujący wytłumaczyć, jakie były podstawy ustawowe zmiany dokonanej w 2004 r. lub jakie nowe wytworzone przed 2004 r. dokumenty uzasadniły ten wpis. Jeżeli wpis z 2004 r. był błędny, lecz stał się aktualny po 2004 r., to również ta okoliczność wymaga klarownego wyjaśnienia i omówienia w decyzji.
Ponadto, organ powinien określić, czy prowadzone jest postępowanie z urzędu czy na wniosek oraz w jakiej sprawie. Jeżeli na wniosek, to organ powinien wymagać od skarżącego doprecyzowania jego treści. O ile okaże się, że wniosek skarżącego był jedynie impulsem do sprawdzenia z urzędu prawidłowości z urzędu wpisu z 2004 r., to postępowanie należy kontynuować w tym kierunku. Nie powinno być natomiast mieszania elementów obu spraw w jednym postępowaniu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1) art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) poprzez nieprzeprowadzenie kontroli uchylonej decyzji pod względem zgodności z prawem powszechnie obowiązującym, a konkretnie przepisami prawa geodezyjnego - załącznikiem nr 6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016 r., poz. 1034 ze zm.);
- 2) art. 1 § 1 i 2, art. 3 oraz 141 § 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez wadliwe ustalenie dokonane przez Sąd jakoby z uzasadnienia uchylonej decyzji nie wynikały przesłanki podjętego rozstrzygnięcia, czyli że doszło do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 81 k.p.a.;
- 3) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 7 Konstytucji RP, art. 24 ust. 2a-2c ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 44 pkt 2 i § 45 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez ich niezastosowanie.
W uzasadnieniu wskazano, że zaniechanie merytorycznego rozpoznania sprawy przez Sąd z powodu "braku konieczności posiadania specjalistycznych wiadomości z dziedziny geodezji" oznacza de facto i de iure, że Sąd postanowił nie zastosować żadnych przepisów prawa materialnego z dziedziny geodezji, a w szczególności wskazanych postanowień rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
Ponadto, w ocenie skarżącego kasacyjnie, uchylona decyzja spełnia wszystkie wymagania, a w szczególności art. 107 § 3 k.p.a. Nie doszło również do naruszenia art. 80 k.p.a.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Jednocześnie Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego oświadczył, że zrzeka się rozprawy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. N. wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Prawidłowo sporządzona skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie (art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przytoczenie podstaw kasacyjnych to wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w ocenie skarżącego zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji, oraz precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało niewłaściwe zastosowanie lub błędna wykładnia prawa materialnego, bądź wykazanie możliwego istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd pierwszej instancji. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.
Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Przechodząc do zarzutów skargi kasacyjnej to w pierwszej kolejności należy się odnieść do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, tj. sformułowanego w pkt 1 naruszenia art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych poprzez nieprzeprowadzenie kontroli uchylonej decyzji pod względem zgodności z prawem powszechnie obowiązującym a konkretnie załącznikiem nr 6 do rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, zaś w pkt 2 wskazano na naruszenie art. 1 § 1 i § 2, art. 3, art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe przyjęcie, że doszło do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 81 k.p.a. Zarzuty te są niezasadne. Przede wszystkim zarzut sformułowany w pkt 1 w rzeczywistości nawiązuje do naruszenia prawa materialnego, a nie przepisów postępowania. Powołany załącznik nr 6 do rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków określa zasady zaliczania gruntów do poszczególnych użytków gruntowych, zasady te zostały sprecyzowane i szczegółowo zdefiniowane w 26 punktach, a regulacja ta niewątpliwie ma charakter materialnoprawny, tym samym do naruszenia jej mogłoby dojść – zgodnie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. – tylko poprzez bledną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.
Jeśli zaś chodzi o zarzut sformułowany w pkt 2, to przede wszystkim wskazać należy, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. to przepis, który określa składowe uzasadnienia. Zatem odnosi się do formalnej poprawności uzasadnienia, czyli wprost do tego, jak ma być zbudowane uzasadnienie, a nie do tego, czy jest ono trafne i zgodne z prawem materialnym i procesowym. Jeżeli treść uzasadnienia narusza w warstwie merytorycznej przepisy prawa, to taką wadę należy zwalczać poprzez stawianie zarzutów naruszenia przepisów materialnych lub procesowych, a nie obrazę treści art. 141 § 4 p.p.s.a. Fakt, że strona nie podziela poglądu sądu, nie oznacza, że pisemne motywy rozstrzygnięcia uchybiają wymogom uzasadnienia określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. i to w sposób określony art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
Odnosząc się zaś do zarzutu dotyczącego naruszenia prawa materialnego, tj. art. 7 Konstytucji RP oraz art. 24 ust. 2a-2c ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 44 pkt 2 i § 45 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, należy w pierwszej kolejności przypomnieć art. 7 Konstytucji RP, zgodnie z którym, organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej naruszenia zasady legalizmu skarżący kasacyjnie upatruje w stanowisku Sądu polegającym na nakazaniu organowi rozważenia, czy przedmiotem żądania strony było dokonanie aktualnego wpisu do ewidencji gruntów, czy weryfikacja wadliwego (zdaniem strony) wpisu z 2004 r., podczas gdy przepisy prawa geodezyjnego i kartograficznego nie przewidują odrębnej procedury weryfikacji wpisów w ewidencji dokonanej czynnością materialno-techniczną. Zarzut dotyczący naruszenia art. 7 Konstytucji RP w powiązaniu z wskazanymi przepisami ewidencyjnymi jest niezasadny, a sformułowanie tego zarzutu jest wynikiem z jednej strony nieprawidłowego "odczytania" uzasadnienia wyroku, a z drugiej strony niezbyt precyzyjnie sformułowania tej części uzasadnienia przez Sąd I instancji.
Jest rzeczą bezsporną, że przepisy dotyczące ewidencji gruntów i budynków nie zawierają odrębnego trybu weryfikowania wadliwych wpisów w ewidencji gruntów, funkcjonującego obok aktualizacji operatu ewidencyjnego. Podobnie jak bezsporną rzeczą jest, że aktualizacja operatu ewidencyjnego ma na celu zarówno zastąpienie danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym, lub obowiązującymi standardami technicznymi, ujawnienie nowych danych ewidencyjnych, jak również wyeliminowanie danych błędnych. Powołany w zarzucie art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. d ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne stanowi, że informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji: 1) z urzędu, jeżeli zmiany tych informacji wynikają z: d) wykrycia błędnych informacji;
2) na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, lub władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania. Zaś § 45 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków określa, że aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu: wyeliminowania danych błędnych. Jednym słowem aktualizacja operatu ewidencyjnego dokonywana jest nie tylko w celu ujawnienia nowych danych ewidencyjnych, ale aktualizacja może również mieć miejsce w przypadku wykrycia błędnych informacji, wówczas celem aktualizacji jest wyeliminowanie danych błędnych. Stąd też w zależności od tego czy celem aktualizacji operatu ewidencyjnego jest wprowadzenie nowych danych, czy też wyeliminowanie danych błędnych, organ powinien przeprowadzić stosowne postępowanie. W niniejszej sprawie organ prowadził postępowanie w sprawie aktualizacji operatu, które zakończyło się decyzją o odmowie wprowadzenia zmiany wydaną na podstawie art. 24 ust 2c ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, jednak z całokształtu okoliczności sprawy wynika, że istnieją wątpliwości, czy celem tego postępowania było wprowadzenie nowych danych co do oznaczenia użytku gruntowego, czy też wyeliminowanie danych wprowadzonych w 2004 r., które wnioskodawca uważał za błędne. Prawidłowe ustalenie przedmiotu postępowania w sprawie aktualizacji operatu ewidencyjnego ma istotne znaczenie, albowiem ustalenia te będą dotyczyć różnych okresów czasowych, w czasie których nie obowiązywały te same zasady zaliczania gruntów do poszczególnych użytków gruntowych. Mianowicie zasady zaliczania gruntów do poszczególnych użytków gruntowych określone w załączniku nr 6 do rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków w brzmieniu obecnie obowiązującym określone zostały w rozporządzeniu Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 listopada 2013 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2013 r., poz. 1551). Tym samym określone w załączniku nr 6 zasady zaliczania gruntów do poszczególnych użytków gruntowych obowiązujące w 2004 r. nie są tożsame z zasadami aktualnie obowiązującymi. Powyższe sprawia, że jednoznaczne ustalenie przedmiotu i celu prowadzonego postępowania aktualizacyjnego jest niezbędne, dla jego prawidłowego zakończenia. Mając powyższe na uwadze, podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego jest niezasadny.
Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że sformułowane zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne i na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.