Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 3288/13 po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. G. w przedmiocie wymierzenia Ministrowi Infrastruktury grzywny w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1942/09, wymierzył Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju grzywnę w wysokości 2000 (dwa tysiące) złotych płatną w terminie jednego miesiąca od daty uprawomocnienia się wyroku.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Wyrokiem z 24 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1942/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzje Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2009 r. i z dnia [...] września 2009 r., wydane w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z [...] listopada 1963 r. utrzymującej w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej W. z [...] września 1963 r.
Następnie, wyrokiem z 14 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 2122/11 Sąd ten wymierzył Ministrowi Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej grzywnę w wysokości 2.000 zł w związku z niewykonaniem w/w wyroku z dnia 24 kwietnia 2010 r.
Rozpoznając sprawę w trybie instancji kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1593/12 uchylił wyrok z dnia 14 marca 2012 r. i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.
Ponownie rozpoznając sprawę i wymierzając wyrokiem z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 2178/12 organowi grzywnę w wysokości 2000 zł, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga była uzasadniona. Sąd przedstawił czynności, które Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej podejmował po dniu 19 maja 2010 r. aż do momentu wydania decyzji z dnia [...] października 2011 r., nr [...]. Ustalając wysokość grzywny Sąd podkreślił, że ponieważ w dacie wyrokowania była już wydana decyzja merytoryczna w sprawie, to - z tego powodu - wymierzona grzywna wynosiła 2000 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, wyrokiem z dnia 19 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 1430/13 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 2178/12 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
Sąd drugiej instancji uznał za trafne zarzuty kasacyjne naruszenia art. 154 § 1 w zw. z art. 141 § 1 p.p.s.a. Stwierdził bowiem, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając skargę na niewykonanie wyroku tegoż Sądu z dnia 24 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1942/09, obowiązany był dokonać oceny, czy w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z [...] listopada 1963 r. utrzymującej w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej W. z [...] września 1963 r., organ pozostawał w bezczynności lub prowadził postępowanie w sposób przewlekły. Tymczasem jedynymi okolicznościami, które przy orzekaniu Sąd wziął pod uwagę, był fakt i data wydania przez organ decyzji merytorycznej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku brak jest jakiejkolwiek analizy, przedstawionych w nim toku czynności, które w postępowaniu nadzorczym podejmował Minister. Nie ulega przy tym wątpliwości, że pojęcia "analizy" nie można ograniczać tylko do samego przytoczenia faktów. Wojewódzki Sąd Administracyjny powinien był zatem zbadać, czy podejmowane przez organ - po dniu 19 maja 2010 r. - działania organu były uzasadnione - w świetle wytycznych, zawartych w uzasadnieniu tego wyroku. Rozpatrując zatem po raz kolejny sprawę, Sąd Wojewódzki powinien nie tylko przedstawić chronologiczny tok czynności, podejmowanych po dniu 19 maja 2010 r., ale przeanalizować je, zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1593/12.
Należy zatem odnieść się do argumentów, podnoszonych przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w toku postępowania, to znaczy ocenić zasadność uzupełnienia przez organ materiału dowodowego i podejmowania dodatkowych czynności, w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1383/10, dotyczącym obowiązywania planu zagospodarowania przestrzennego z 1961 r., a także ustalić, czy poinformowanie przez uczestniczkę postępowania organu o śmierci innej strony, po upływie pięciu miesięcy od daty jej zgonu, mogło mieć wpływ na termin zakończenia postępowania. Dopiero, więc po dokonaniu w/w analizy, Sąd Wojewódzki oceni zasadność przedmiotowej skargi na niewykonanie wyroku.
Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, powołując się na treść art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uznał, że skarga jest uzasadniona, co skutkowało wymierzeniem Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju grzywny.
Sąd wskazał, że w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 lutego 2010 r., sygn. akt
I SA/Wa 1942/09 zwrócono uwagę na konieczność ustalenia, jaki plan zagospodarowania obowiązywał w dacie wydania kontrolowanych w postępowaniu nadzorczym decyzji i czy istniała możliwość zabudowy spornej nieruchomości na podstawie Ogólnego Planu Zabudowania m.st. Warszawy z 1931 r., a także czy przeznaczenie nieruchomości w planie da się pogodzić z korzystaniem z niej przez dotychczasowego właściciela. Wskazano także na konieczność zbadania, kiedy gmina objęła nieruchomości w posiadanie, a wobec tego, czy wniosek dekretowy był złożony w terminie.
Sąd stwierdził, że bezsporne jest, iż Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej otrzymał akta administracyjne wraz z prawomocnym wyrokiem w dniu 19 maja 2010 r. Od tego zatem dnia rozpoczął bieg termin na załatwienie przedmiotowej sprawy. I tak, po wpłynięciu do organu akt administracyjnych sprawy, Minister pismem z 27 maja 2010 r., działając w trybie art. 10 § 1 kpa, poinformował strony o możliwości zapoznania się z aktami i w trybie art. 36 § 2 kpa o przewidywanym terminie załatwienia sprawy do 31 października 2010 r. Jednak kolejne pismo zostało wystosowane dopiero 5 października 2010 r. Minister zwrócił się wtedy do Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa o wydanie zaświadczenia z działu IV księgi wieczystej oraz do Urzędu m.st. Warszawy Biura Geodezji i Katastru Delegatury P. o nadesłanie mapy z oznaczeniem granic nieruchomości oraz informacji z rejestru gruntów. Pierwsze czynności merytoryczne w sprawie organ nadzoru podjął zatem po upływie ponad 5 miesięcy od wpływu do organu odpisu prawomocnego wyroku.
Pomimo, że już w maju organ określił termin załatwienia sprawy na 31 października 2010 r., to podjęcie czynności dopiero 5 października 2010 r. przy ponad 5-miesięcznej całkowitej bezczynności dawało wszelkie prawdopodobieństwo niemożności wywiązania się przez organ z wyznaczonego przez siebie dodatkowego terminu załatwienia sprawy. W dniu 2 listopada 2010 r. Minister poinformował strony o nowym terminie rozstrzygnięcia sprawy – do 31 stycznia 2011 r. W tej samej dacie do organu wpłynęło pismo Sądu Rejonowego Wydziału XV Ksiąg Wieczystych z zaświadczeniem dotyczącym księgi hipotecznej spornej nieruchomości oraz sporządzona została notatka przez geodetę K. P. dotycząca objęcia gruntów w posiadanie przez gminę. W dniu 19 listopada 2010 r. do organu nadzoru wpłynęły dokumenty żądane z Biura Geodezji i Katastru Delegatury P.. Z uwagi na powyższe, pismem z 23 listopada 2010 r. organ ponownie, w trybie art. 10 § 1 kpa, powiadomił strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i możliwości składania wniosków.
Jednak mimo to przez następne miesiące Minister nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie i nie podejmował żadnych czynności merytorycznych. Dnia 17 marca 2011 r. wpłynęło do organu pismo pełnomocnika stron z 14 marca 2011 r., w którym ten poinformował organ o zgonie (12 października 2010 r.) uczestniczki Z.G.. Przy piśmie pełnomocnik załączył akt poświadczenia dziedziczenia, z którego wynika, że spadkobiercami po zmarłej są osoby będące stronami postępowania.
Z akt sprawy nie wynika, w ocenie Sądu, aby organ – pomimo wskazania spadkobierców (którzy od początku brali udział w sprawie) od marca 2011 r. podejmował czynności w sprawie.
Dalej Sąd wskazał, że pismem z 13 lipca 2011 r., które wpłynęło do organu 18 lipca 2011 r. pełnomocnik stron wezwał organ do wykonania wyroku z 24 lutego 2010 r. w sprawie sygn. akt I SA/Wa 1942/09. Mimo to Minister nie podejmował żadnych czynności i nie wskazał nowego terminu załatwienia sprawy. Ostatnio wskazanym terminem był 31 stycznia 2011 r.
Następnie w dniu 28 września 2011 r. A. G. złożyła – za pośrednictwem organu – skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, żądając ukarania Ministra grzywną w związku z niewykonaniem wyroku Sądu z 24 lutego 2010 r. Dopiero po złożeniu skargi organ podjął czynności zbadania dokumentów geodezyjnych, skutkiem czego było wydanie opinii geodezyjnej z 10 października 2011 r. przez geodetę E. R.. Co istotne, opinia ta opatrzona jest datą 10 października 2011 r. (również ta data widnieje na załączniku do opinii - kopii planu wraz z naniesieniami).
Natomiast wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 sierpnia 2011 r. w sprawie I OSK 1383/10, na który powołuje się organ wskazując, że skutkował on podjęciem dodatkowych czynności, w tym sporządzenia uzupełniającej opinii, wpłynął do organu 17 października 2011 r. Skoro opinia geodety E.R. i mapa załączona do opinii noszą datę 10 października 2011 r., to nie sposób przyjąć, zdaniem Sądu, aby nadesłany 17 października 2011 r. odpis wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego miał wpływ na treść opinii geodety. Również wniosku takiego nie można wysunąć z treści samej opinii.
Z akt sprawy nie wynika ponadto, aby po nadesłaniu do organu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie sygn. I OSK 1383/10, Minister podejmował czynności merytoryczne. Dopiero w dniu [...] października 2011 r. Minister wydał decyzję nr [...], którą odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z [...] listopada 1963 r.
W ocenie Sądu I instancji, w oparciu o tak ustalony stan faktyczny sprawy, organ po nadesłaniu mu prawomocnego wyroku z dnia 24 lutego 2010 r., podejmował czynności bardzo opieszale, pozostając przez długie miesiące w bezczynności. Przy czym śmierć uczestniczki postępowania i powiadomienie o tym organu dopiero po pięciu miesiącach nie miało wpływu na tok postępowania, ponieważ organ od listopada 2010 r. do października 2011 r. (do czasu złożenia opinii przez geodetę) nie podejmował czynności w sprawie. Działania nie zostały podjęte również po wskazaniu spadkobierców zmarłej strony (pismo z 14 marca 2011 r.), jak również po wezwaniu do wykonania wyroku (pismo z 13 lipca 2011 r.). Dopiero złożenie skargi o ukaranie grzywną zmotywowało organ do zlecenia opinii geodecie.
Reasumując Sąd stwierdził, że wprawdzie czynności podejmowane przez Ministra były uzasadnione w kontekście wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1942/09, to jednak z uwagi na zbyt długie okresy bezczynności oraz pomimo, że organ wydał decyzję po wniesieniu skargi, z przyczyn wyżej omówionych wniosek o wymierzenie grzywny – w ocenie Sądu – jest uzasadniony.
Sąd ocenił, że w realiach niniejszej sprawy wystarczająco represyjną, jak też dyscyplinującą funkcję spełni grzywna w wysokości 2000 zł, która to kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. i jest adekwatna z punktu widzenia okoliczności niniejszej sprawy.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Minister Infrastruktury i Rozwoju, zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1. art. 190 p.p.s.a. poprzez dokonanie interpretacji przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sposób odmienny od wiążącej wykładni dokonanej w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny i przez to przyjęcie, że organ pozostawał w bezczynności uzasadniającej wymierzenie organowi grzywny
- 2. art. 154 § 1 i 3 p.p.s.a. poprzez uznanie, że wniesienie skargi w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. obliguje sąd do wymierzenia organowi grzywny, a wydanie przez organ decyzji po wniesieniu skargi powoduje jedynie konieczność ustalenia przez sąd wysokości wymierzanej grzywny, bez dokonywania oceny dalszego pozostawania przez organ w bezczynności lub przewlekłości
- 3. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w sposób lakoniczny traktujące przesłanki stanowiące o zasadności ukarania organu grzywną.
Wobec powyższego skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Minister podniósł, że w dniu 12 października 2010 r. zmarła uczestniczka postępowania Z.G., a informację o tym fakcie przedstawiono organowi dopiero w dniu 17 marca 2011 r. Oznacza to, że wydanie decyzji w sprawie wniosku A. G. i skierowanie jej do Z.G. obarczone byłoby wadą rażącego naruszenia prawa, o czym wielokrotnie w takich sytuacjach orzekał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Nie można zatem czynić zarzutu organowi, że nie wydanie decyzji do tej daty miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, bowiem gdyby organ wydał tę decyzję, to ta decyzja byłaby wydana z rażącym naruszeniem prawa. Tymczasem Sąd stwierdził, że okoliczność ta nie ma wpływu na tok postępowania.
Minister wskazał ponadto, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 sierpnia 2011 r. dotyczył kluczowej w niniejszej sprawie kwestii, tj. ustalenia, jaki plan obowiązywał w dniu wydania decyzji dekretowych: z dnia [...] września 1963 r. i z dnia [...] listopada 1963 r. Dopiero przesądzenie, przez Naczelny Sąd Administracyjny kwestii obowiązywania planu z dnia 31 stycznia 1961 r. pozwoliło organowi nadzoru w kontekście zapadłego w sprawie wyroku z dnia 24 lutego 2010 r., na ustalenia prawidłowego stanu sprawy i zlecenie geodecie sporządzenie opinii. W tym też kontekście należy upatrywać doręczenie organowi w dniu 17 października 2011 r. pisemnego uzasadnienia w/w wyroku z dnia 3 sierpnia 2011 r. i dołączenie do materiału dowodowego sprawy opinii geodety sporządzonej w dniu 10 października 2011 r. a następnie bezzwłoczne wydanie decyzji w dniu [...] października 2011 r. Za chybiony zatem, w ocenie Ministra, należy uznać zarzut Sądu, jakoby organ zlecił wydanie opinii geodezyjnej na skutek złożenia skargi na bezczynność. Ta okoliczność nie miała na to wpływu. Przesądzające było jednak zajęcie się kwestią planu z 1961 r. przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Zdaniem organu, gdyby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zgodnie z zaleceniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ocenił działania organu ukierunkowane innymi okolicznościami, a w szczególności brakiem przekazania przez strony informacji o śmierci jednej z nich oraz koniecznością uzupełnienia kluczowego w sprawie materiału dowodowego nie doszedłby do uznania, że działania organu miały znamiona rażącego naruszenia prawa a tym samym że zasadne jest nałożenie grzywny na organ. W sytuacji uznania braku rażącego naruszenia prawa przy rozpatrywaniu sprawy bezzasadne byłoby nałożenie grzywny, czego nie dostrzegł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
W złożonej w niniejszej sprawie skardze kasacyjnej wskazano wyłącznie podstawę naruszenia przepisów postępowania, formułując wspólną w zasadzie przyczynę ich niewłaściwego zastosowania sprowadzającą się do wadliwego przyjęcia niewykonania wyroku sądu przez organ, w wyniku czego błędnie doszło do uwzględnienia skargi. Autor skargi kasacyjnej zarzucił również Sądowi I instancji naruszenie art.190 p.p.s.a. przez dokonanie interpretacji przepisów ustawy p.p.s.a. w sposób odmienny od wiążącej wykładni dokonanej w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 listopada 2013 r., sygn. I OSK 1430/13.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia art.190 p.p.s.a. stwierdzić należy, że jest on nietrafny. Z uzasadnienia wyżej wymienionego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2013 r. wynika, że powodem uchylenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. I SA/Wa 2178/12 było niewykonanie zaleceń zawartych w poprzednio wydanym w niniejszej sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2012 r., sygn. I OSK 1593/12. Sąd Wojewódzki wziął bowiem pod uwagę datę wydania decyzji merytorycznej w sprawie, a nie dokonał jakiejkolwiek analizy czynności, które w postępowaniu nadzorczym przeprowadził organ nadzoru. Naczelny Sąd Administracyjny zalecił, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Wojewódzki nie tylko przedstawił chronologiczny tok czynności, podejmowanych po dniu 19 maja 2010 r. w sprawie, prowadzonej w trybie stwierdzenia nieważności postępowania decyzji dotyczącej gruntu warszawskiego, ale przeanalizował je, zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2012 r. (sygn. akt I OSK 1593/12).
Naczelny Sąd Administracyjny zalecił Sądowi I instancji odnieść się do argumentów, podnoszonych przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w toku postępowania, to znaczy ocenić zasadność uzupełnienia przez organ materiału dowodowego i podejmowania dodatkowych czynności, w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 sierpnia 2011 r. (sygn. akt I OSK 1383/10), dotyczącym obowiązywania planu zagospodarowania przestrzennego z 1961 r., a także ustalić, czy poinformowanie przez uczestniczkę postępowania organu o śmierci innej strony, po upływie pięciu miesięcy od daty jej zgonu, mogło mieć wpływ na termin zakończenia postępowania.
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd Wojewódzki wywiązał się z tego obowiązku, gdyż odniósł się zarówno do wpływu na tok postępowania powiadomienia organu o zgonie uczestniczki po upływie pięciu miesięcy od daty jej śmierci, jak również ocenił zasadność uzupełnienia przez organ materiału dowodowego i dokonał szczegółowej analizy czynności podejmowanych przez organ po dniu 19 maja 2010 r. (data zwrotu akt do organu z prawomocnym wyrokiem z dnia 24 lutego 2010 r., sygn. I SA/Wa 1942/09).
Odnośnie do zarzutu naruszenia art.154 §1 i § 3 p.p.s.a. organ nadzoru upatruje jego naruszenia w uznaniu przez Sąd I instancji, że wydanie decyzji merytorycznej w sprawie po wniesieniu skargi na bezczynność powoduje konieczność wymierzenia grzywny bez dokonywania oceny dalszego pozostawania przez organ w bezczynności lub przewlekłości. Zarzut ten jest chybiony, bowiem z uzasadnienia zaskarżonego wyroku jasno wynika, że Sąd I instancji szczegółowo analizował czynności organu i doszedł do wniosku, że wprawdzie czynności podejmowane przez Ministra były uzasadnione w kontekście wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1942/09, to jednak z uwagi na zbyt długie okresy bezczynności oraz pomimo, że organ wydał decyzję po wniesieniu skargi, wniosek o wymierzenie grzywny jest uzasadniony. Tę ocenę podziela Naczelny Sąd Administracyjny.
Z akt sprawy wynika bowiem, że po otrzymaniu w dniu 19 maja 2010 r. akt administracyjnych sprawy, Minister pismem z dnia 27 maja 2010 r., działając w trybie art. 10 § 1 k.p.a., poinformował strony o możliwości zapoznania się z aktami i w trybie art. 36 § 2 k.p.a. o przewidywanym terminie załatwienia sprawy do dnia 31 października 2010 r. Kolejne pismo zostało jednak wystosowane dopiero 5 października 2010 r., a zatem od maja do października 2010 r. organ nadzoru nie podejmował żadnych czynności. Następnie w okresie od dnia 17 marca 2011 r. do wydania opinii przez biegłą w październiku 2011 r. Minister też niepodejmował czynności w sprawie. W tych okolicznościach nie sposób uznać, że nie doszło do bezczynności organu po wydaniu wyroku merytorycznego w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny nie dokonywał oceny zaskarżonego wyroku w aspekcie wysokości wymierzonej grzywny, gdyż stosowny zarzut (art.154 § 6 p.p.s.a.) nie został zgłoszony w skardze kasacyjnej.
Nietrafny jest również zarzut naruszenia art.141 § 4 p.p.s.a., gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie wymogi wskazanego przepisu, w sposób wyczerpujący wyjaśnia zarówno podstawę rozstrzygnięcia i spełnienie przesłanek określonych w art.154 §1 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.184 p.p.s.a. orzekł, jak w wyroku.