Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 24 czerwca 2010 r., sygn. akt III SA/Gd 203/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę P. W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku z dnia [...] lutego 2009 r., Nr [...], w przedmiocie zwolnienia ze służby. W motywach wyroku Sąd powołał się na następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
Rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2009 r., Nr [...], Komendant Powiatowy Policji w K., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277, ze zm.), orzekł o zwolnieniu P. W. ze służby w Policji z dniem [...] stycznia 2009 r. bez prawa do nagrody rocznej. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że w dniu [...] listopada 2008 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia ze służby w Policji mł. asp. P. W., który na mocy rozkazu personalnego z dnia [...] listopada 2008 r. został zawieszony w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, w związku z wszczęciem przeciwko niemu postępowania karnego o popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 Kodeksu karnego, zw. dalej k.k. Wyrokiem z dnia [...] grudnia 2008 r. Sąd Rejonowy w K. uznał, że P. W. dopuścił się zarzuconego mu występku z art. 178a § 1 k.k. i postępowanie karne warunkowo umorzył na okres 2 lat próby, orzekając też zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 lat i nałożył obowiązek uiszczenia świadczenia pieniężnego w kwocie 2300 zł na rzecz Szpitala [...].
Powołując się na treść art. 41 ust. 2 pkt 8 i art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, Komendant Powiatowy doszedł do przekonania, że w omawianym przypadku ze względów etycznych i formalnych dalsze pozostawanie policjanta w służbie jest niemożliwe, wypełnione bowiem zostały przesłanki z art. 41 ust. 2 pkt 8 ww. ustawy. Z zawodem policjanta wiąże się szczególny stopień społecznego zaufania (art. 25 ustawy o Policji). Jest to jedna z koniecznych przesłanek, które musi spełniać osoba będąca policjantem. Utrata warunków kwalifikacyjnych do pełnienia służby w Policji oraz charakter popełnionego czynu i jego społeczny oddźwięk uniemożliwiają dalsze pozostawanie P. W. w służbie w Policji.
Wobec powyższego oraz, jak wskazano w zakończeniu uzasadnienia decyzji, realizując polecenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku, zawarte w piśmie l.dz. [...], postanowiono jak w rozstrzygnięciu.
W odwołaniu od powyższej decyzji P. W. wniósł o jej uchylenie zarzucając, że jest ona bezzasadna i została podjęta z rażącym naruszeniem przepisów prawa, w tym art. 10 § 1, 35 § 3, 77 § 1, 80, 81 i 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.), zw. dalej k.p.a., a w szczególności praw strony określonych w art. 7, 8, 9, 10 § 1, 36 § 1, 79 § 1 i 2, 81, 101 § 1 i 3, 107 § 3 k.p.a. oraz zażądał wyłączenia od udziału w postępowaniu administracyjnym organu orzekającego w II instancji, tj. Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku na zasadzie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. wobec stwierdzenia, że organ ten brał udział w wydaniu decyzji zaskarżonej odwołaniem. Nadto odwołujący się wniósł o przywrócenie do służby w Policji na podstawie art. 42 ust.1 ustawy o Policji.
Zaskarżoną decyzją - rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2009 r., Nr [...] - Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., po rozpatrzeniu ww. odwołania, uchylił w całości rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w K. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...] stycznia 2009 r. organ I instancji wydał zawiadomienie dotyczące podjęcia czynności zmierzających do zakończenia postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia P. W. ze służby w Policji i zawiadomił stronę o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów w terminie 3 dni od dnia doręczenia pisma. Zawiadomienie zostało doręczone stronie w dniu [...] stycznia 2009 r., a już w dniu [...] stycznia 2009 r. wydana została decyzja zaskarżona odwołaniem. Uniemożliwiło to realizację prawa strony a naruszenie tej ważnej gwarancji procesowej stanowi przesłankę uchylenia decyzji organu I instancji.
Niezależnie od powyższego organ odwoławczy zauważył, że jakkolwiek w aktach znajduje się szeroka dokumentacja dotycząca zdarzenia, to organ I instancji zbyt lakonicznie przedstawił analizę materiału dowodowego w uzasadnieniu do decyzji, która - jako decyzja uznaniowa - winna być szeroko i przekonująco uzasadniona, tak aby odpowiadała zasadzie przekonania strony co do jej słuszności. W toku ponownego postępowania należy również zapewnić stronie pełne możliwości czynnego uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym. Organ odwoławczy za niewystarczające uznał uzasadnienie odnośnie nadania rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności. Podkreślił, że zwolnienie policjanta ze służby na powoływanej przez organ I instancji podstawie prawnej wymaga szerokiego i wszechstronnego uzasadnienia stanowiska organu. Pozostałe zarzuty podniesione w odwołaniu, w tym wniosek o wyłączenie od udziału w postępowaniu Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku, organ odwoławczy uznał za nieuzasadnione bądź niemające wpływu na treść rozstrzygnięcia organu niższej instancji.
Powyższą decyzję (rozkaz personalny) zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku P. W., wnosząc o jej uchylenie i wyłączenie od udziału w postępowaniu administracyjnym organu II instancji wobec stwierdzenia, że organ ten brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji (na zasadzie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a.), o co strona skarżąca wnosiła w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie art. 24 § 1 pkt. 5 k.p.a. W uzasadnieniu zarzutów i wniosków skargi podniósł, że rozkaz o zwolnieniu skarżącego z Policji wydano bezzasadnie i z naruszeniem praw strony w postępowaniu administracyjnym. Rozkaz ten został co prawda uchylony skarżonym rozkazem II instancji, a skarżącego przywrócono do służby, jednak w rozkazie II instancji nie odniesiono się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu albo też uznano je za bezzasadne i niemające znaczenia dla sprawy.
W szczególności organ odwoławczy zbagatelizował wniosek skarżącego o wyłączenie od udziału w postępowaniu Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku. Skarżący ponownie przywołał argumenty podnoszone w odwołaniu od decyzji organu I instancji i podkreślił, że w przekonaniu skarżącego organ I instancji, wydając rozkaz o zwolnieniu skarżącego ze służby realizował polecenie organu II instancji, czemu zresztą dano wyraz w uzasadnieniu do decyzji. W jego ocenie wyjaśnianie, że organ I instancji zasięgnął jedynie opinii organu odwoławczego (pomocy prawnej) a ocena ta była niewiążąca, mija się z prawdą. W rzeczywistości skarżący pozostaje w przekonaniu, że organ I instancji zamierzał skarżącego przywrócić do służby, lecz realizując zalecenie organu odwoławczego zgromadził i uwypuklił dowody przemawiające jedynie na niekorzyść skarżącego, a innych nie rozpatrzył i nie wziął pod uwagę przy orzekaniu.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, powołując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. W jego ocenie wydając zaskarżone rozstrzygnięcie wskazał na potrzebę przesłuchania przed organem I instancji świadków z uwzględnieniem art. 79 § 1 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 24 czerwca 2010 r. sygn. akt III SA/Gd 203/10, oddalając skargę wskazał, że zaskarżona decyzja ma charakter kasatoryjny, a takie rozstrzygnięcie organu determinuje sposób rozpoznania sprawy przez Sąd, który w takim przypadku bada jedynie istnienie przesłanek uchylenia decyzji określonych w art. 138 § 2 k.p.a. oraz kontroluje prawidłowość przeprowadzonego postępowania. W ocenie Sądu I instancji, dostrzeżone przez organ odwoławczy braki w przeprowadzonym przez Komendanta Powiatowego postępowaniu wyjaśniającym uzasadniały przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Z tego względu organ odwoławczy trafnie, uwzględniając zarzuty podniesione w odwołaniu, uznał, że organ I instancji naruszył w swoim postępowaniu prawa strony do czynnego w nim udziału.
Ponadto, w ocenie Sądu, zarzuty podnoszone w odwołaniu w znacznej część zostały uwzględnione przez organ II instancji. Z tego względu zarzuty skargi, mające na celu wykazywanie, że mimo uwzględnienia dużej części zarzutów odwołania, organ odwoławczy postąpił niesłusznie postanawiając o potrzebie uzupełnienia i ponownego przeanalizowania materiału dowodowego sprawy przez organ I instancji, Sąd uznał za niesłuszne i nielogiczne. Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego nieuwzględnienia przez organ odwoławczy wniosku o jego wyłączenie od udziału w postępowaniu odwoławczym i przywrócenie skarżącego do służby w Policji, Sąd stwierdził, że nie wyrokuje o zasadności zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, bowiem nie to jest przedmiotem rozpoznania. Co do w kwestii wyłączenia organu Sąd wskazał, że toczyło się odrębne postępowanie, wyniku którego, rozpoznając skargę P. W. w tej sprawie, nie można nie brać pod uwagę.
Ponieważ do wniesionej w tej sprawie skargi dołączona została kopia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., tj. w związku z wydaniem decyzji przez organ podlegający wyłączeniu, które to podanie skierowane zostało, za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku do Komendanta Głównego Policji, Sąd zawiesił postępowanie w sprawie do czasu rozpoznania wniosków skarżącego w przedmiocie wznowienia - art. 56 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zw. dalej p.p.s.a. Sąd I instancji wskazał, że postępowanie w tym przedmiocie zakończyło się prawomocną decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...], odmawiającą wznowienia postępowania, a skarga P. W. na tę decyzję została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1722/09.
Pomijając szersze rozważania w kwestii, czy wznowienie postępowania może dotyczyć decyzji kasatoryjnej (nie rozstrzyga ona bowiem o prawach i obowiązkach adresata, nie jest zatem - w sensie merytorycznym - decyzją ostateczną) Sąd wskazał, że strona skarżąca przeoczyła, iż przepisy k.p.a., odnoszące się do wyłączenia pracownika i organu (art. 24 i 25), wskazują na inne przyczyny wyłączenia pracownika (art. 24), a inne – organu (art. 25). Podnoszone przez skarżącego zarzuty, wskazujące jako podstawę wyłączenia przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., jako ich przyczynę podają "branie przez organ odwoławczy udziału w wydaniu decyzji przez organ I instancji", a zarzut taki, z istoty rzeczy i z mocy przepisów k.p.a. o wyłączeniu, nie może dotyczyć organu odwoławczego. Jako przyczynę wyłączenia organu k.p.a. wskazuje załatwianie sprawy dotyczącej interesów majątkowych wymienionych w przepisie osób, a sprawa niniejsza tego nie dotyczy, jak również strona skarżąca nie podnosiła takiego zarzutu.
Skoro w niniejszej sprawie, w ocenie Sądu Wojewódzkiego, nie było podstaw do "wyłączenia z udziału w postępowaniu administracyjnym organu administracji publicznej stanowiącego II instancję odwoławczą w niniejszej sprawie", o co wnoszono w skardze, a Sąd ten nie stwierdził, by zaskarżona decyzja podjęta została z naruszeniem przepisów art. 138 § 2 k.p.a., lub innych, które mogły mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, skarga P. W. okazała się nieuzasadniona.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku, opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., złożył P. W., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., poprzez błędną wykładnię tego artykułu, polegającą na przyjęciu, iż Komendant Wojewódzki nie podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie na zasadzie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., tylko na zasadzie art. 25 § 1 k.p.a., podczas, gdy skarżący wyraźnie wnosił o wyłączenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku, który jest pracownikiem Komendy Wojewódzkiej Policji w Gdańsku, sprawującym funkcję organu administracji, a więc zgodnie z literą prawa podlega wyłączeniu na zasadzie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Ponadto kasator upatruje naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w niezastosowaniu tego przepisu z uwagi na to, że skarżący wnosił o wyłączenie organu - Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku, a wyłączenie organu dotyczy innego przepisu, podczas gdy skarżący faktycznie wnosił o wyłączenie pracownika sprawującego funkcję organu administracji Komendy - Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku, co wynika również z uzasadniania skargi, skutkiem czego osoba ta podlega wyłączeniu na zasadzie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Ponadto ww. wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie ma istotny wpływ na wynik sprawy - art. 3 § 1, 2 i 3 p.p.s.a. i art. 15 k.p.a., poprzez uznanie, że Komendant Wojewódzki w Gdańsku nie podlega wyłączeniu z niniejszej sprawy na zasadzie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., co sprowadziło przedmiotowe postępowanie administracyjne do I instancji z pogwałceniem zasady dwuinstancyjności wynikającej z art. 15 k.p.a., natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 3 § 1, 2 i 3 p.p.s.a., nie dokonał kontroli legalności decyzji II instancji wydanej z rażącym naruszeniem art. 15 k.p.a., art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., uznając skargę za bezzasadną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zawiera zarzutów usprawiedliwiających uchylenie zaskarżonego wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny, jak stanowi art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli, Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to zatem, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie okoliczności uzasadniających nieważność postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do oceny zarzutów skargi kasacyjnej i uznał, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie mają usprawiedliwionych podstaw.
W świetle art. 174 powołanej ustawy, skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (ust. 1), a nadto przez naruszenie przepisów postępowania, jeśli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (ust. 2).
W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zasadniczo ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść – w granicach określonych w skardze - do ocen o charakterze prawnomaterialnym.
W przypadku jednak sformułowania zarzutów w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nazwanych wprawdzie przez autora zarzutami proceduralnymi, lecz przedstawianymi jako skutek naruszeń prawa materialnego, prowadzący do niesłusznego, zdaniem autora skargi kasacyjnej, oddalenia skargi przez Sąd Wojewódzki, nie ma podstaw do odrębnego rozpoznawania takiego zarzutu przez Naczelny Sąd Administracyjny, gdyż zarzut taki nie dotyczy w istocie naruszenia prawa procesowego przez Sąd Wojewódzki, lecz jest konsekwencją oddalenia skargi, z czym nie zgadza się autor skargi kasacyjnej, prezentujący inny pogląd w sferze prawa materialnego niż ten, który przyjęto za podstawę wyroku.
W świetle powyższego, nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 3 § 1, 2 i 3 p.p.s.a. i art. 15 k.p.a., poprzez uznanie, że Komendant Wojewódzki w Gdańsku nie podlega wyłączeniu z niniejszej sprawy na zasadzie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., co ograniczyło, zdaniem skarżącego, postępowanie administracyjne tylko do I instancji z pogwałceniem zasady dwuinstancyjności wynikającej z art. 15 k.p.a. Po pierwsze, zarzut ten nie znajduje oparcia w materiale sprawy, gdyż uchylenie przez organ II instancji decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, świadczy o prawidłowym rozumieniu i wykonaniu przez organy Policji zasady dwuinstancyjności w tej sprawie, gdyż ze względu na naruszenia proceduralne, sprawa powtórnie będzie rozpoznawana przez dwie instancje administracyjne.
Po drugie, przepis art. 3 p.p.s.a., w istocie nie zawiera samodzielnej treści normatywnej, która ponad wynika z art. 1 p.p.s.a. i art. 1 § 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych. W takim rozumieniu przepis ten należy zaliczyć do przepisów o charakterze ustrojowym. Może on wprawdzie zostać naruszony przez dokonanie niewłaściwej kontroli sprawy administracyjnej przez orzekający Sąd, lecz wówczas sformułowanie zarzutu kasacyjnego winno być powiązane z naruszeniem innych przepisów procesowych zawartych w p.p.s.a. Tymczasem autor skargi kasacyjnej nie wskazał żadnych przepisów p.p.s.a., którym miał uchybić Sąd I instancji w toku sprawowanej kontroli legalności działalności administracji publicznej. Z tych względów omawiany zarzut jest chybiony.
Nie czyni też zadość wymaganiu prawidłowego sformułowania zarzutu skargi kasacyjnej przywołanie § 2 tegoż przepisu. Postanowienia art. 3 § 2 p.p.s.a. wyznaczają zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego wskazując rodzaje aktów i czynności administracyjnych podlegających kontroli sądowej, ujętych w ośmiu punktach. W skardze kasacyjnej nie wymieniono jednak o naruszenie którego z konkretnych jednostek redakcyjnych tego przepisu chodzi. Podstawy kasacyjne muszą być sformułowane precyzyjnie. Należy w nich wskazać wszystkie przepisy, które, zdaniem kasatora, miały być naruszone zaskarżonym wyrokiem. Niedopuszczalna jest bowiem wykładnia nie tylko zakresu, ale i kierunku zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny nie może opierać się na domysłach i przypuszczeniach oraz samodzielnie ustalać naruszenie których przepisów profesjonalny pełnomocnik zamierzał zarzucić Sądowi I instancji.
Dlatego, rozpoznając skargę kasacyjną, NSA może ustosunkować się tylko do tych przepisów, które w skardze kasacyjnej wyraźnie zostały wymienione. Ponieważ nie wskazano, którego konkretnie przepisu dotyczą zarzuty naruszenia przepisów procesowych, należało uznać je za nieusprawiedliwione.
Wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, przywołując art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. jako przepis prawa materialnego, w osnowie skargi kasacyjnej wskazano zaś dwa aspekty naruszenia, tj. poprzez błędną wykładnię tego przepisu polegającą na przyjęciu, iż nie jest możliwe wyłączenie Komendanta Wojewódzkiego Policji jako pracownika organu II instancji, a w konsekwencji przez niezastosowanie tego przepisu i niewyłączenie na wskazanej podstawie ww. osoby.
Zauważyć zatem trzeba, że skoro w treści skargi kasacyjnej i jej uzasadnienia, przepis art. 24 ust. 1 pkt 5 k.p.a. potraktowano jako przepis prawa materialnego, teza ta powinna zostać uzasadniona, ponieważ przepis ten umieszczony jest w przepisach procedury administracyjnej, nie jest to zatem przepis prawa materialnego. Wprawdzie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że w niektórych okolicznościach, przepisy prawa procesowego zawarte w k.p.a., mogą być traktowane jako przepisy prawa materialnego, lecz ma to miejsce wówczas, gdy przepis taki stanowi podstawę i przedmiot ocen w administracyjnym postępowaniu nadzorczym, wówczas to można przyjąć, że naruszenie takiego przepisu procesowego może być traktowane jako naruszenie prawa materialnego. Taka zaś sytuacja nie zachodziła w sprawie kontrolowanej przez Sąd Wojewódzki, w skardze kasacyjnej zaś zabrakło nawet próby wykazania, dlaczego naruszenie przepisu procedury administracyjnej miałoby być traktowane jako obraza prawa materialnego.
Niezależnie od powyższego, tak sformułowany zarzut nie mógł zostać uwzględniony, przede wszystkim z tego powodu, iż Sąd I instancji w żadnej części uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie zaprezentował tezy, która została sformułowana w skardze kasacyjnej. Sąd Wojewódzki odniósł się jedynie do sformułowanego w treści skargi zwykłej zarzutu naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. przez "branie przez organ odwoławczy udziału w wydaniu decyzji przez organ I instancji", stwierdzając, że zarzut taki, z istoty rzeczy i z mocy przepisów k.p.a. o wyłączeniu, nie może dotyczyć organu odwoławczego.
W istocie czym innym jest żądanie wyłączenia organu, a czym innym żądanie wyłączenia pracownika organu II instancji, w tym również piastuna personalnie pełniącego funkcję organu, jak zasadnie zauważono to w skardze kasacyjnej, niemniej przyznano tam również, że w skardze zwykłej zarzut tak właśnie, jak ujął to Sąd Wojewódzki, został sformułowany. Nie można zatem zarzucić skutecznie Sądowi Wojewódzkiemu, że odniósł się w wymieniony sposób do użytego w określony sposób zarzutu skargi zwykłej.
Nie negując też niestosownej formy, w jakiej na piśmie zawierającym stanowisko w przedmiocie oceny dokumentacji sporządzonej przez Z-cę Naczelnika Wydziału Kadr KWP w Gdańsku (K-112) zamieszczono odręczny dopisek wskazujący na podstawę prawną zwolnienia skarżącego ze służby, nie może ujść uwadze, że dyspozycji tej nie wydał Komendant Wojewódzki, którego wyłączenia domagał się skarżący, lecz podpisał ją I Z-ca Komendanta Wojewódzkiego, insp. Z. M. Ta dyspozycja zawarta została następnie w piśmie do Komendanta Powiatowego podpisanego przez Z-cę Naczelnika Wydziału Kadr KWP w Gdańsku (K-123) jako prośba o realizację polecenia Komendanta Wojewódzkiego, na co też powołano się w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. Jeżeli zatem nawet przyjąć, że skarżącemu nie chodziło o wyłączenie organu (Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku), a osoby - pracownika organu II instancji, który miałby brać udział w wydawaniu decyzji organu I instancji, to w żadnym razie nie mogłoby chodzić o osobę piastuna tego organu, czyli Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku nadinsp. K. S., który wydał i podpisał decyzję drugoinstancyjną, a o jego z-cę Z. M., który nie brał udziału w wydaniu tejże decyzji.
Racją prawną art. 24 ust. 1 pkt 5 k.p.a. jest niedopuszczenie do sytuacji, w której pracownik biorący udział w wydaniu zaskarżonej decyzji będzie następnie brał udział w postępowaniu, którego celem jest ocena prawidłowości tej decyzji. Chronioną wartością jest bowiem to, aby zachować w rozstrzyganiu sprawy administracyjnej niezbędną bezstronność, gwarantującą prawidłowość decyzji.
Trafnie zatem Sąd Wojewódzki ocenił, że nie istniał w okolicznościach tej sprawy żaden powód do wyłączenia pracownika organu II instancji na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 5 k.p.a. W tym stanie rzeczy zarzut naruszenia art. 24 ust. 1 pkt 5 k.p.a. nie okazał się usprawiedliwiony.
Z tych wszystkich względów uznając, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.