Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 grudnia 2015 r. sygn. akt I SAB/Wa 510/15 oddalił skargę T. G. na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosków z dnia [...],[...] i [...] grudnia 2014 r.
Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
T. G., pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania jej wniosków z dnia [...],[...] i [...] grudnia 2014 r., zarzucając m.in., że organ nie wydał jej korespondencji dotyczącej w/w wniosków oraz że nie zajął stanowiska co do całości zawartych w nich żądań.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie lub odrzucenie wskazując, że wniosek T. G. z dnia [...] grudnia 2014 r. o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej został rozstrzygnięty odmownymi decyzjami wydanymi w dniu [...] stycznia 2015 r., na podstawie przepisów ustawy o pomocy społecznej.
Odnośnie wniosku z dnia [...] grudnia Prezydent m.st. Warszawy wskazał, że zostało wydane w dniu [...] grudnia 2014 r. postanowienie nr [...], a w dniu [...] stycznia 2015 r. postanowienie nr [...].
Odnośnie wniosku z dnia [...] grudnia 2014 r., który wpłynął do Centrum w dniu [...] grudnia 2014 r. organ wyjaśnił, że pismem z dnia [...] stycznia 2015 r., skarżąca została poinformowana, który z pracowników socjalnych prowadzi postępowania administracyjne toczące się w jej sprawach oraz wskazano terminy dyżurów pracownika. T. G. odebrała pismo osobiście w dniu [...] stycznia 2015 r.
Prezydent m.st. Warszawy wskazał ponadto, że odnośnie wniosków skarżącej o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej, po przeprowadzonym ze skarżącą w dniu [...] stycznia 2015 r. wywiadzie środowiskowym, w dniu [...] stycznia 2015 r. zostały wydane cztery decyzje administracyjne, które zostały skutecznie doręczone T. G. w dniu [...] lutego 2015 r.
Organ zaznaczył również, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] uznało za nieuzasadnione zażalenie strony na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w zakresie wniosków z dnia [...],[...] i [...] grudnia 2014 r.
Prezydent m.st. Warszawy wskazał ponadto, że T. G. od dnia [...] maja 2013 r. zastrzega dla Centrum Pomocy Społecznej adres do korespondencji. Dla innych instytucji i urzędów podaje adres: ul. [...]. W wyniku przeprowadzonego w dniu [...] stycznia 2014 r. pierwszego rodzinnego wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania skarżącej, tj. przy ul. [...] ustalono, że adresem do korespondencji z zainteresowaną jest adres miejsca zamieszkania. Organ podkreślił, że T. G. nie odbiera korespondencji kierowanej na adres miejsca zamieszkania. Przesłana korespondencja awizowana dwukrotnie była i nadal jest zwracana do Centrum Pomocy Społecznej i gromadzona jest w aktach sprawy.
Zdaniem organu nie można zgodzić się zatem z tezą strony, że Dyrektor Centrum Pomocy Społecznej działając z upoważnienia Prezydenta m.st. Warszawy pozostaje w bezczynności wobec jej wniosków, tym bardziej, że korespondencja kierowana do skarżącej jest jej skutecznie doręczana. Skarga jest więc bezzasadna.
Powołanym na wstępie wyrokiem z dnia 1 grudnia 2015 r., sygn. akt I SAB/Wa 510/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.
Sąd I instancji wskazał, że jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wnioski skarżącej z dnia [...],[...] i [...] grudnia 2014 r. zostały przez organ załatwione. Analiza akt wskazuje, że stosownymi decyzjami z dnia [...] stycznia 2015 r. organ rozpoznał żądania skarżącej zawarte we wniosku z dnia [...] grudnia 2014 r. o przyznanie określonych świadczeń z pomocy społecznej. Decyzją nr [...] odmówiono skarżącej przyznania paczki żywnościowej z okazji Świąt, decyzją nr [...] odmówiono przyznania pomocy na zakup leków, żywności, mebli kuchennych oraz asortymentu do gotowania.
Następnie decyzją nr [...] został rozstrzygnięty wniosek o przyznanie pomocy w formie posiłku. Decyzją nr [...] rozstrzygnięto z kolei wniosek o przyznanie zasiłku celowego na zdjęcia do dowodu osobistego, a decyzją nr [...] wniosek o przyznanie zasiłku na zakup zamka do skrzynki pocztowej. Sąd podkreślił, że przedmiotowe decyzje zostały doręczone T. G. w trybie art. 44 k.p.a., co jednoznacznie wynika z analizy poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii zwrotnego potwierdzenia odbioru, znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy.
Sąd wskazał, ponadto, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż stosownymi postanowieniami z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] i z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] Prezydent m.st. Warszawy rozpoznał wniosek skarżącej z dnia [...] grudnia 2014 r., w którym żądała ona wydania zaświadczenia dotyczącego potwierdzenia programu wychodzenia z bezdomności oraz zaświadczenia potwierdzającego przyznanie i odmowę przyznania świadczeń z pomocy społecznej w 2013 i 2014 r. Przedmiotowe postanowienia również doręczono stronie skutecznie w trybie art. 44 k.p.a.
Dalej Sąd I instancji podał, że jak wynika również z akt sprawy, pismem z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] skarżąca została poinformowana, który z pracowników socjalnych prowadzi postępowania toczące się w jej sprawach oraz wskazano terminy dyżurów pracownika. Pismo to zostało odebrane przez skarżącą w dniu [...] stycznia 2015 r.
W ocenie Sądu I instancji z powyższego jednoznacznie wynika, że wnioski skarżącej z dnia [...],[...] i [...] grudnia 2014 r. zostały przez Prezydenta m.st. Warszawy załatwione. Sąd zaznaczył, że rozpoznając przedmiotowe wnioski organ nie przekroczył terminów załatwienia sprawy określonych w art. 35 k.p.a. Nie ulega więc wątpliwości, że skarga na bezczynność tego organu jest bezzasadna i brak jest podstaw do jej uwzględnienia.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyła skarżąca, reprezentowana przez adwokata z urzędu, zaskarżając wyrok w całości. W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 42 § 1 oraz art. 63 § 2 k.p.a., poprzez niezastosowanie tych przepisów (a także błędne zastosowanie art. 151 p.p.s.a.) i oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżącej nie doręczono skutecznie decyzji organu prowadzącego postępowania administracyjne na wskazany przez nią adres, a zatem organ ten pozostawał w bezczynności co do obowiązku doręczenia, a skarga była zasadna, które to naruszenie nie tylko mogło mieć, ale z pewnością miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w wyniku błędnej wykładni przepisów art. 42 § 1 oraz art. 63 § 2 k.p.a. Sąd I instancji uznał, że doręczenie zostało dokonane prawidłowo.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że skarżącej nie doręczono decyzji administracyjnych na wskazany przez nią adres, a fakt wysłania ich na inny adres nie ma żadnego znaczenia,. Podkreślono, że skarga na bezczynność dotyczyła właśnie braku doręczenia decyzji, a nie braku ich wydania. Na rozprawie pełnomocnik skarżącej wniósł też o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
Na wstępie należy przede wszystkim zauważyć, że przedmiotem zaskarżenia w sprawie rozpoznawanej przez Sąd I instancji była bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosków z dnia [...],[...] i [...] grudnia 2014 r. Tak też wniesiona w sprawie skarga została zarejestrowana przez Przewodniczącego Wydziału w repertorium SAB. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismem z dnia 8 czerwca 2015 r. skarżąca zarzucała bowiem bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania jej wniosków z dnia [...],[...] i [...] grudnia 2014 r. i podnosiła, że organ nie wydał jej korespondencji dotyczącej w/w wniosków oraz, że nie zajął stanowiska co do całości zawartych w nich żądań. Ustalenia Sądu I instancji w tym względzie są prawidłowe, znajdują oparcie w aktach sprawy i nie zostały skutecznie podważone przez skarżącą kasacyjnie. W tej sytuacji podnoszenie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej na obecnym etapie postępowania, że skarga na bezczynność wniesiona w niniejszej sprawie nie dotyczyła braku wydania decyzji, lecz braku ich doręczenia, należy uznać za chybione.
W skardze kasacyjnej, podnosząc zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 42 § 1 oraz art. 63 § 2 k.p.a., poprzez niezastosowanie tych przepisów (a także błędne zastosowanie art. 151 p.p.s.a.), skarżąca kasacyjnie podnosi, że organ pozostawał w bezczynności w zakresie doręczenia decyzji na wskazany przez skarżącą adres.
Z prawidłowych i niezakwestionowanych skutecznie ustaleń poczynionych w sprawie, które to ustalenia znajdują pełne oparcie w aktach sprawy wynika, że wnioski skarżącej z dnia [...],[...] i [...] grudnia 2014 r. zostały przez organ załatwione.
Decyzjami z dnia [...] stycznia 2015 r. organ rozpoznał żądania skarżącej zawarte we wniosku z dnia [...] grudnia 2014 r. o przyznanie określonych świadczeń z pomocy społecznej. Decyzją nr [...]odmówiono skarżącej przyznania paczki żywnościowej z okazji Świąt, decyzją nr [...] odmówiono przyznania pomocy na zakup leków, żywności, mebli kuchennych oraz asortymentu do gotowania. Następnie decyzją nr [...] został rozstrzygnięty wniosek o przyznanie pomocy w formie posiłku. Decyzją nr [...] rozstrzygnięto wniosek o przyznanie zasiłku celowego na zdjęcia do dowodu osobistego, a decyzją nr [...]wniosek o przyznanie zasiłku na zakup zamka do skrzynki pocztowej. W/w decyzje zostały doręczone skarżącej w trybie art. 44 k.p.a., co jednoznacznie wynika z analizy poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii zwrotnego potwierdzenia odbioru, znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy.
Postanowieniami z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...]i z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] Prezydent m.st. Warszawy rozpoznał wniosek skarżącej z dnia [...] grudnia 2014 r., w którym żądała ona wydania zaświadczenia dotyczącego potwierdzenia programu wychodzenia z bezdomności oraz zaświadczenia potwierdzającego przyznanie i odmowę przyznania świadczeń z pomocy społecznej w 2013 i 2014 r. Przedmiotowe postanowienia również doręczono skarżącej skutecznie w trybie art. 44 k.p.a.
Natomiast w odpowiedzi na wniosek skarżącej z dnia [...] grudnia 2014 r. organ pismem z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] poinformował skarżącą, który z pracowników socjalnych prowadzi postępowania toczące się w jej sprawach oraz wskazał terminy dyżurów pracownika. Pismo to zostało odebrane przez skarżącą osobiście w dniu [...] stycznia 2015 r.
Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej, że organ nie doręczył wydanych decyzji na podany przez skarżącą adres wskazać należy, że jak wynika z akt sprawy, skarżąca kasacyjnie od dnia [...] maja 2013 r. zastrzega dla Centrum Pomocy Społecznej adres do korespondencji. Dla innych instytucji i urzędów podaje adres: ul. [...]. W wyniku przeprowadzonego w dniu [...] stycznia 2014 r. pierwszego rodzinnego wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania skarżącej, tj. przy ul. [...] ustalono, że adresem do korespondencji z zainteresowaną jest adres miejsca zamieszkania. Skarżąca nie odbiera jednak korespondencji kierowanej na adres miejsca zamieszkania. Przesłana korespondencja awizowana dwukrotnie była i nadal jest zwracana do Centrum Pomocy Społecznej i gromadzona jest w aktach sprawy.
W tej sytuacji podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 42 § 1 oraz art. 63 § 2 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie, a także błędne zastosowanie art. 151 p.p.s.a. uznać należy za nietrafny. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że podnosząc zarzut nieprawidłowego doręczenia decyzji wydanych w sprawie, skarżąca kasacyjnie nie wykazała, które z wydanych decyzji zostały nieprawidłowo doręczone i na czym owa nieprawidłowość polegała. Rozpoznając skargę kasacyjna Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się intencji autora skargi kasacyjnej, czy samodzielnie precyzować jej zarzutów.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
Odnosząc się do zgłoszonego na rozprawie żądania dotyczącego zasądzenia kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu wskazać należy, że zgodnie z art. 254 § 1 p.p.s.a, wniosek o przyznanie prawa pomocy oraz wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej składa się do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Z tego też względu wniosek pełnomocnika z urzędu o przyznanie wynagrodzenia za czynności w postępowaniu kasacyjnym Naczelny Sąd Administracyjny pozostawił do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.