Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 14 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 1188/16 oddalił skargę A. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia [...] września 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rozgraniczenia nieruchomości.
Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:
Wnioskiem z dnia 1 marca 2013 r. A. T. (posługująca się wówczas nazwiskiem "T.") zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Chełmie, w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy Fajsławice z dnia [...] września 2007 r., nr [...], orzekającej o rozgraniczeniu należącej do skarżącej działki nr [...] z sąsiednimi działkami o numerach: [...], [...], [...], [...], położonymi w miejscowości S., gmina Fajsławice. Podstawę ustalenia granic stanowił operat ewidencji gruntów z pomiarów sporządzonych w 1974 r. dla potrzeb postępowania uwłaszczeniowego, oraz w przypadku dwóch odcinków granic złożone do protokołu granicznego z dnia 18 lipca 2007 r. zgodne oświadczenia stron.
Skarżąca we wspomnianym wniosku podniosła między innymi, że organ z rażącym naruszeniem przepisu art. 33 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. nr 193, poz. 1287 ze zm.) nie dokonał oceny prawidłowości ustalenia przebiegu granic przez geodetę, nie zwrócił mu do poprawy i uzupełnienia dokumentacji geodezyjnej oraz pominął fakt, że protokół graniczny podpisały tylko dwie osoby, zaś pozostałe nie. Geodeta nie uwzględnił przebiegu granic na podstawie dostępnych dowodów (dokumentów), w tym operatu uwłaszczeniowego z 1974 r., rejestru i mapy ewidencyjnej w skali 1:5000. Tym samym naruszył on art. 31 ustawy oraz przepisy rozporządzenia, gdyż w tej sytuacji niedopuszczalne było ustalenie granic przez geodetę na podstawie oświadczeń stron.
Decyzją z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Chełmie odmówiło stwierdzenia nieważności powyższej decyzji o rozgraniczeniu.
Kolegium stwierdziło, że protokół graniczny w niniejszej sprawie podpisany został przez T. T. i D. J., wyrażające wolę skorygowania granicy ustalonej podczas uwłaszczenia, zaś dokumentacja sporządzona przez geodetę została zbadana przez organ, czego dowodzi protokół z dnia 30 lipca 2007 r.
W ocenie Kolegium w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie może być weryfikowane postępowanie, które poprzedzało jej wydanie. Wbrew twierdzeniom strony, działka nr ewid. [...] posiada dostęp do drogi publicznej, gdyż graniczy bezpośrednio z działką stanowiącą pas drogowy.
Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Chełmie decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję własną, podtrzymując zawartą w tej decyzji argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 572/13, oddalił skargę złożoną przez skarżącą na ww. decyzję z dnia [...] lipca 2013 r.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 1327/14, uchylił powyższy wyrok oraz zaskarżoną decyzję SKO w Chełmie, wskazując organowi na konieczność wnikliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy.
Decyzją z dnia [...] października 2015 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Chełmie po raz kolejny odmówiło stwierdzenia nieważności opisanej decyzji Wójta Gminy Fajsławice z dnia [...] września 2007 r.
Organ wskazał, że wydając to rozstrzygnięcie oparł się na dodatkowo uzyskanej od Starosty Krasnostawskiego dokumentacji geodezyjnej dotyczącej przedmiotu omawianego rozgraniczenia, przekazanej pismem z dnia 18 września 2015 r. (operat rozgraniczeniowy, kopia mapy ewidencyjnej z 1964 r., szkic i obliczenia z uwłaszczenia rozgraniczanych działek z 1976 r.). Kolegium zebrało też pisemnie wypowiedzi i odniesienia się stron do składanych w trakcie postępowania rozgraniczeniowego oświadczeń uczestników rozgraniczenia (właścicieli działek sąsiednich) – D. J., M. i T. małż. O. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżąca zarzuciła naruszenie:
- - art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.); dalej "p.p.s.a.";
- - art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a.;
- - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy i w związku z § 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości (Dz. U. Nr 45, poz. 453).
Decyzją z dnia [...] września 2016 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] października 2015 r.
Zdaniem organu ustalenia dokonane przez SKO w Chełmie potwierdzają, że zebrane dokumenty i dowody w trakcie postępowania rozgraniczeniowego przez geodetę i poddane ocenie przez Wójta Gminy Fajsławice zezwalały na wydanie kwestionowanej decyzji rozgraniczeniowej. Brak jest więc podstaw prawnych do uznania, że wspomniana decyzja z dnia [...] września 2007 r. rażąco narusza prawo bądź zawiera inne wady prawne skutkujące jej nieważnością.
W skardze na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu, skarżąca powtórzyła zarzuty podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalając skargę wskazał, że był związany stanowiskiem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 1327/14.
W uzasadnieniu tego wyroku NSA stwierdził, że organ nie ustalił należycie, czy geodeta dysponował wystarczającą dokumentacją do prawidłowego przeprowadzenia rozgraniczenia, a to oznacza, że WSA w Lublinie niezasadnie zaakceptował przedwczesną ocenę prawną przyjętą w zaskarżonej decyzji przez SKO w Chełmie. Zdaniem NSA, gdyby faktycznie geodeta dysponował taką dokumentacją, rażącym naruszeniem art. 31 ust 2 i 3 ustawy oraz § 12 i 13 rozporządzenia byłoby oparcie się przez organ orzekający o rozgraniczeniu, na zgodnych oświadczeniach stron. W razie powzięcia jakichkolwiek wątpliwości co do prawidłowości przeprowadzenia czynności przez geodetę, wójt winien zwrócić mu dokumentację do ewentualnej poprawy i uzupełnienia w trybie art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy, czego w niniejszej sprawie nie uczynił.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej NSA podkreślił, że przedmiotem zaskarżonej decyzji była odmowa stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rozgraniczenia nieruchomości. To znaczy, że Sąd rozpoznając tę sprawę ma zatem dokonać oceny zgodności z prawem materialnym i formalnym decyzji wydanej w trybie nadzwyczajnym, a nie decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości. Tymczasem argumentacja przywołana w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, a odnosząca się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, domagała się merytorycznego dokonania przez organ odwoławczy i Sąd I instancji kontroli ostatecznej decyzji Wójta Gminy Fajsławice. Zaznaczyć zatem należy, że nie taki jest cel postępowania o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, jaka - w zakresie rozstrzygnięć indywidualnych - stanowi część porządku prawnego, którego podstawową cechą jest trwałość leżąca u podstaw pewności obrotu prawnego.
Przeto tylko w kontekście ewentualnych rażących wad tej decyzji może być ona przedmiotem kontroli. W postępowaniu nadzwyczajnym nie rozstrzyga się bowiem merytorycznie o przedmiocie sprawy dotychczasowej. [...] Miał także Sąd ten podstawę do przyjęcia dokonania przez Wójta akceptacji czynności geodety, o czym świadczy pismo z dnia 30 lipca 2007 r.
W związku z tym NSA, zobowiązał SKO w Chełmie do tego, by ustalił on istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, "w tym zwłaszcza czy istniejące i użyte w postępowaniu rozgraniczeniowym dokumenty wystarczały dla dokonania rozgraniczenia, a jeśli tak to, czy odmienny sposób jego przeprowadzenia nosi znamiona rażącego naruszenia prawa".
Uwzględniając ocenę prawną wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie doszedł do wniosku, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw.
Sąd podkreślił, że materialnoprawną podstawę decyzji Wójta Gminy Fajsławice z dnia [...] września 2007 r. o rozgraniczeniu stanowił przepis art. 33 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy następuje na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron, wójt wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości. Wydanie decyzji poprzedza dokonanie przez organ oceny prawidłowości wykonania przez upoważnionego geodetę czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości, a także zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami (art. 33 ust. 2 pkt 1) oraz włączenie dokumentacji technicznej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.
Niekwestionowane w sprawie jest, że postępowanie rozgraniczeniowe w sprawie zakończonej decyzją Wójta Gminy Fajsławice z dnia [...] września 2007 r. wszczęte zostało na wniosek skarżącej. Czynności związane z ustaleniem przebiegu granic działek dokonał uprawniony geodeta. Przebieg granic ilustruje sporządzony przez niego protokół graniczny z dnia 18 lipca 2007 r. podpisany przez T. T. – pełnomocnika skarżącej oraz D. J. Oczywiste jest przy tym, że operat techniczny, w tym powyższy protokół graniczny, podlegał merytorycznej ocenie organu, co wynika wyraźnie ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy protokołu z dnia 30 lipca 2007 r. W protokole tym znajduje się bowiem stwierdzenie, że dokumentację wykonano zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz prawidłowo ustalono granice rozgraniczanych działek.
Ponadto Sąd wskazał, że z akt sprawy wynika, że ponownie orzekając w sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Chełmie wystąpiło do Starosty Krasnostawskiego o przesłanie do wykorzystania służbowego dokumentacji geodezyjnej. Starosta Krasnostawski w piśmie z dnia 18 września 2015 r. przesłał operat z rozgraniczenia nr ewid. [...], kopię mapy ewidencyjnej z 1964 r., szkic i obliczenia z uwłaszczenia rozgraniczanych działek z 1976 r. Jednocześnie Starosta poinformował, że w powiatowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym nie ma rejestru do mapy z 1964 r.
W toku postępowania administracyjnego, w piśmie z dnia 12 października 2015 r. wypowiedziała się także w sprawie D. J., zaś w piśmie z dnia 18 października 2015 r. wypowiedzieli się M. i T. małż. O. D. J. wskazała, że kwestionowana decyzja rozgraniczeniowa została wykonana, zaś na ustalonej i zastabilizowanej granicy pobudowała ona ogrodzenie trwałe. Od czasu rozgraniczenia granica ta istnieje i w istocie nie jest sporna. Natomiast M. i T. małż. O. zwrócili uwagę na treść protokołu granicznego, w którym geodeta wyraźnie wskazał, że mapy jakimi dysponował nie były precyzyjne.
W ocenie Sądu, mając na uwadze powyższe ustalenia, organy orzekające w sprawie oceniły w sposób należyty, to jest zgodnie z art. 7, 77 § 1, 80 i 136 k.p.a., że kwestionowana decyzja organu pierwszej instancji nie jest dotknięta kwalifikowaną wadą powodującą stwierdzenie nieważności tej decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że po przeprowadzeniu postępowania przez mgr inż. L. J. – geodetę upoważnionego przez Wójta Gminy Fajsławice do podejmowania czynności ustalania przebiegu granic w postępowaniu rozgraniczeniowym, zakończonym kwestionowaną decyzją, ustalono granice – zasadniczo – na podstawie ewidencji gruntów według pomiaru uwłaszczeniowego z 1974 r., a w przypadku dwóch odcinków – w oparciu o oświadczenia stron. Z treści protokołu granicznego z dnia 18 lipca 2007 r. wynika, że dokumentami tymi były to: rejestr i mapa ewidencyjna gruntów w skali 1:5000 opracowana jako fotomapa dla celów ewidencji gruntów z lat 1960-tych, zaktualizowana podczas uwłaszczenia z 1974 r. oraz operat "uwłaszczeniowy" nr ewid. [...], zawierający dane do wszystkich rozgraniczanych działek. Niekwestionowane jest przy tym – co ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy – że "zarówno pomiary z lat 1960-tych jak i z 1974 r. nie były dowiązane do punktów osnowy geodezyjnej".
Dlatego też wskazany wyżej geodeta stwierdził, że "odtworzenie tych pomiarów jest możliwe przez "wpasowanie" w zachowane, na gruncie, inne granice, a dokładność takiego odtworzenia, w niniejszym przypadku oceniam na ok. 0,20m".
Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że prawidłowo ustalono granice pomiędzy wskazanymi działkami w oparciu o oświadczenia stron, co dopuszcza § 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości. Przepis ten wskazuje, że w razie gdy ustalenia przebiegu granicy nie można wykonać na podstawie zebranych dowodów, geodeta przyjmuje oświadczenia stron dotyczące przebiegu granicy (ust. 1). Jeżeli strony w zgodnych oświadczeniach wskazują przebieg granicy lub strona nie składająca oświadczenia nie kwestionuje jej przebiegu, geodeta wykonuje czynności, o których mowa w § 11 pkt 2-4 rozporządzenia (ust. 2). Nie budzi wątpliwości, że w sytuacji, gdy opisane wyżej dokumenty geodezyjne opracowano na podstawie pomiarów, które nie były dowiązane do punktów osnowy geodezyjnej, należało przyjąć, że dokumenty te nie były miarodajne dla ustalenia wspomnianej części spornej granicy pomiędzy działkami.
To oznacza, że określenie granic nieruchomości z uwzględnieniem oświadczeń stron – w okolicznościach sprawy niniejszej – należy uznać za prawidłowe. Żaden przepis ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne ani powołanego rozporządzenia nie nakazuje, by wszystkie odcinki granicy pomiędzy nieruchomościami ustalone były w oparciu o te same kryteria.
W ocenie Sądu, niewątpliwie zachodziły przesłanki do stwierdzenia, że ustalenia przebiegu granicy nie można wykonać na podstawie zebranych dowodów, co dawało podstawę do wyznaczenia przebiegu granicy przez geodetę w oparciu o oświadczenia stron. W treści protokołu granicznego geodeta ten jednoznacznie stwierdził, że mapy, którymi dysponował, nie były precyzyjne. Ponadto, co wyjaśniły organy, nie zachował się do chwili obecnej rejestr do mapy z 1964 r.
Podkreślono także, że nie może być uznany za podstawę do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji rozgraniczeniowej zarzut skarżącej dotyczący niepodpisania protokołu granicznego przez wszystkie strony. Ze spójnych, logicznie uzasadnionych oraz kompletnych wyjaśnień M. i T. O. wynika, że brali oni udział i byli obecni podczas czynności geodety, uwidocznionych w protokole granicznym, składali zgodne oświadczenia woli, akceptując granicę określoną w punkcie 11.1, a więc również na odcinku pkt 149-170.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła A. T., zarzucając naruszenie:
- 1) przepisów postępowania w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazane przepisy zostały naruszone wskutek nie uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. pomimo, że zaskarżona decyzja naruszała z art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a., gdyż organ nie podjął wszelkich kroków w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie zebrał w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, przekroczył granice swobodnej oceny dowodów. Skutkiem wskazanych naruszeń organ, a za nim Sąd I instancji przyjęły za podstawę rozstrzygnięcia merytorycznie błędne ustalenia, że geodeta L. J. dokonujący w 2007 r. rozgraniczenia wyżej wymienionych działek gruntu nie dysponował wystarczającymi danymi z dokumentów, znaków i śladów granicznych, a zatem, że miał podstawę do ustalenia przebiegu granic na podstawie oświadczenia stron oraz, że Wójt Gminy Fajsławice nie miał w związku z tym podstaw do kwestionowania prawidłowości czynności geodety;
- 2) prawa materialnego w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 33 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (dalej jako "p.g.k.") w zw. z art. 31 ust. 2 i 3 p.g.k. i w związku z § 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości poprzez niewłaściwe ich zastosowanie oparte na uznaniu, że ustalenie przebiegu granic i dokonanie rozgraniczenia w oparciu o oświadczenia stron nie stanowiło rażącego naruszenia prawa w sytuacji, w której można było dokonać tego ustalenia i rozgraniczenia na podstawie dokumentów, znaków i śladów granicznych;
- 3) prawa materialnego w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 34 ust. 1 i 2 p.g.k. wskutek niezastosowania tych przepisów w sytuacji, gdy właściciele działki [...] wskazywali, że ich działka nie kończy się w punkcie 149 - uwidocznionym w protokole granicznym z dnia 18 lipca 2007 r. - tylko sięga kilka metrów dalej, a w związku z tym, że nie zawarto ugody co do przebiegu granicy na tym odcinku, tj. od punktu 149 do wskazania końca dział przez właścicieli - należało zastosować art. 34 ust. 1 i 2 p.g.k. i w konsekwencji tego przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o:
- 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie;
- 2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. O. wniosła o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Te zaś uzasadniały przyjęcie stanowiska, iż skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.
Przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej należy przypomnieć, że skarżąca kasacyjnie wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy Fajsławice z dnia [...] września 2007 r. w sprawie rozgraniczenia będącej jej własnością działki o nr ewidencyjnym [...] z nieruchomościami sąsiednimi. Postępowanie rozgraniczeniowe zostało wszczęte na wniosek skarżącej kasacyjnie, w którym była reprezentowana przez pełnomocnika matkę T. T., która brała czynny udział w postępowaniu, podpisała protokół graniczny, a wydana decyzja rozgraniczeniowa nie była kwestionowana przez żadną ze stron. Decyzja rozgraniczeniowa zawierała prawidłowe pouczenie, że strona niezadowolona z decyzji może żądać w terminie 14 dni przekazania sprawy do sądu. Z tej możliwości skarżąca kasacyjnie nie skorzystała.
Następnie należy wyraźnie podkreślić, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem w nowej sprawie, w której organ administracji nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w wadliwej decyzji. W sprawie tej organ rozstrzyga wyłącznie co do nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem, na podstawie przepisów prawa obowiązujących w chwili jej wydania. Inne kwestie dotyczące istoty sprawy rozstrzygniętej kontrolowaną w tym nadzwyczajnym trybie decyzją pozostają poza zakresem orzekania.
Nadto należy zwrócić uwagę, że w przedmiotowej sprawie wypowiadał się już Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 1327/14, na co wskazywał między innymi Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, podkreślając że jest związany stanowiskiem wyrażonym w powołanym wyroku. Zgodnie bowiem z art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Powyższe okoliczności miały bezpośredni wpływ na zakres kontroli zaskarżonej decyzji dokonanej przez Sąd I instancji.
Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że są one niezasadne. Przede wszystkim należy zauważyć, że skarga kasacyjna nie zawiera zarzutu dotyczącego naruszenia art. 190 p.p.s.a. Natomiast w skardze kasacyjnej podniesione zostały zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania a to: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., albowiem zdaniem skarżącej organ nie podjął wszelkich kroków w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie zebrał w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, przekroczył granice swobodnej oceny dowodów, przyjmując za organami za podstawę rozstrzygnięcia, błędne ustalenia, iż geodeta dokonujący rozgraniczenia w 2007 r. nie dysponował wystarczającymi danymi z dokumentów. Sformułowany również został zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego a to: art. 156 § 2 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 33 ust. 2 w zw. z art. 31 ust. 2 i 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w związku z § 12 rozporządzenia w sprawie rozgraniczenia poprzez niewłaściwe zastosowanie oparte na uznaniu, że ustalenie przebiegu granic dokonane w oparciu o oświadczenie stron nie stanowiło rażącego naruszenia prawa, w sytuacji gdy można było tego dokonać na podstawie dokumentów, a także naruszeniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 34 ust. 1 i 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez niezastosowanie tych przepisów, w sytuacji gdy właściciele działki [...] wskazywali, że ich działka nie kończy się w punkcie 149, należało zastosować powołany przepis i w konsekwencji przekazać sprawę sądowi.
Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, Naczelny Sad Administracyjny stwierdza, że są one niezasadne. Przede wszystkim przypomnieć należy, że w powołanym wyroku NSA z dnia 13 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 1327/14 wskazano jakie istotne w tej sprawie i okoliczności należy wyjaśnić, Sąd I instancji kontrolując zaskarżoną decyzję w uzasadnieniu wyroku wyraźnie odnosi się do stanowiska prawnego sformułowanego w powołanym wyroku NSA i stwierdził, że w prowadzonym ponownie postępowaniu, organ zebrał dodatkowe dowody, prawidłowo wyjaśnił i ustalił wszelkie okoliczności sprawy, tym samym spełnione zostały zalecenia i uwagi wskazane zawarte w wyroku NSA, a w konsekwencji nie doszło do naruszenia art. 190 p.p.s.a. Natomiast nie formułując w skardze kasacyjnej zarzutu dotyczącego naruszenia art. 190 p.p.s.a. nie można ponownie podnosić tych samych zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania w tym przepisów kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących postępowania dowodowego. W konsekwencji ustalony w sprawie stan faktyczny sprawy nie został skutecznie podważony.
Niezasadne są również zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego, a w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, tym bardziej nie można zgodzić się z stwierdzeniem, że miało miejsce rażące naruszenie prawa. Powyższe zarzuty były rozważane przez Sąd I instancji, który w uzasadnieniu wyroku wskazał, że w postępowaniu rozgraniczeniowym zasadniczo granice zostały ustalone na podstawie dokumentów według pomiaru uwłaszczeniowego z 1974 r., a w przypadku dwóch odcinków w oparciu o oświadczenia stron.
Sąd podkreślił, że z treści protokołu granicznego z dnia 18 lipca 2007 r. wynika, że dokumentami tymi były to: rejestr i mapa ewidencyjna gruntów w skali 1:5000 opracowana jako fotomapa dla celów ewidencji gruntów z lat 1960-tych, zaktualizowana podczas uwłaszczenia z 1974 r. oraz operat "uwłaszczeniowy" nr ewid. [...], zawierający dane do wszystkich rozgraniczanych działek. Niekwestionowane jest przy tym – co ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy – że "zarówno pomiary z lat 1960-tych jak i z 1974 r. nie były dowiązane do punktów osnowy geodezyjnej". To oznacza, że określenie granic nieruchomości z uwzględnieniem oświadczeń stron – w okolicznościach sprawy niniejszej – należy uznać za prawidłowe. Żaden przepis ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne ani powołanego rozporządzenia nie nakazuje, by wszystkie odcinki granicy pomiędzy nieruchomościami ustalone były w oparciu o te same kryteria.
W ocenie Sądu, niewątpliwie zachodziły przesłanki do stwierdzenia, że ustalenia przebiegu granicy nie można wykonać na podstawie zebranych dowodów, co dawało podstawę do wyznaczenia przebiegu granicy przez geodetę w oparciu o oświadczenia stron. W treści protokołu granicznego geodeta ten jednoznacznie stwierdził, że mapy, którymi dysponował, nie były precyzyjne, a ponadto nie zachował się rejestr do mapy z 1964 r. Stąd też zarzut dotyczący rażącego naruszenia wskazanych przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne jest niezasadny.
Nadto nie zasługuje na uwzględnienie sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut podnoszący, że skoro właściciele działki nr [...] wskazywali, że ich działka nie kończy się w punkcie 149, to należało zastosować art. 34 ust. 2 p.g.k. i przekazać sprawę z urzędu do sądu. Przede wszystkim należy zauważyć, że postępowanie rozgraniczeniowe, które było prowadzone w 2007 r. na wniosek skarżącej kasacyjnej dotyczyło granic będącej jej własnością działki nr [...], w tym granicy z działką nr [...]. Jak wynika z dokumentów punkt 149 jest ostatnim wspólnym punktem granicznym pomiędzy działką nr [...] a działką nr [...]. Wskazywanie przez właścicieli działki nr [...], że ich działka nie kończy się w pkt 149 nie miało prawnego znaczenia w prowadzonym postępowaniu rozgraniczeniowym, albowiem celem tego postępowania było ustalenie wspólnej granicy działki nr [...] z działką nr [...], a ta kończyła się w punkcie 149, a nie całej granicy działki nr [...], która po przekroczeniu pkt 149 nie graniczyła już z działką skarżącej kasacyjnej.
Stąd też kwestia dalszego, przebiegu granicy działki nr [...], tj. po pkt 149, który jest ostatnim wspólnym punktem granicznym z działką nr [...] nie miała prawnego znaczenia dla ustalenia granicy działki nr [...]. Prowadzone postępowanie rozgraniczeniowe dotyczyło bowiem granic działki nr [...], w tym z działką nr [...], ale tylko w tej części, w której działka nr [...] graniczy z działką nr [...], a nie całej granicy działki nr [...].
Mając powyższe na uwadze, zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne, dlatego też Naczelny Sad Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.