Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Po 60/12 oddalił skargę P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.
W uzasadnieniu wyroku podano, że decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) Starosta Ostrowski cofnął P. W. uprawnienia do kierowania pojazdami według kategorii "A, B" prawa jazdy nr [...] wydanego dnia [...] lipca 2002 r. przez Starostę Ostrowskiego.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że postępowanie w sprawie skierowania P. W. na badania lekarskie zostało wszczęte na skutek zawiadomienia Prokuratury Rejonowej w Ostrowie Wlkp., że P. W. posiada schorzenie epilepsji, upośledzenia umysłowego oraz wady wzroku stwierdzone przez Rejonową Komisję Lekarską WKU w Ostrowie Wlkp. W dniu [...] września 2008 r. Starosta Ostrowski wydał decyzję o skierowaniu P. W. na badanie lekarskie na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Dnia 3 listopada 2008 r. do Starostwa wpłynęło orzeczenie lekarskie Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy Ośrodek w Kaliszu nr [...], w którym stwierdzono istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi. Od powyższego orzeczenia P. W. złożył odwołanie do Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi. W dniu 26 marca 2009 r. wpłynęło orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi nr [...] z dnia [...] marca 2009 r., w którym stwierdzono istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W związku z powyższym Starosta stwierdził, że została spełniona przesłanka cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami przewidziana w art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym.
Na skutek odwołania P. W. od powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Powołując treść art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym organ odwoławczy przedstawił czynności podjęte w sprawie i stwierdził, że orzeczenie Starosty o cofnięciu P. W. prawa jazdy kat. A, B wydane zostało zgodnie z obowiązującymi przepisami.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu skargi P. W. na powyższą decyzję, wyrokiem z dnia 25 lutego 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 685/09 uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu.
W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo oceniło, iż decyzja Starosty z dnia [...] maja 2009 r. cofająca uprawnienia P. W. do kierowania pojazdami kat. AB wydana została na podstawie orzeczeń lekarskich zgodnie z obowiązującymi przepisami w tym zakresie. Zgodnie z § 10 ust. 1 i 4 oraz § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badania lekarskiego kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. Nr 2, poz.
15) oraz zał. nr 5 do tego rozporządzenia orzeczenia lekarskie nie muszą zawierać uzasadnienia. Sąd uznał za bezzasadny zarzut naruszenia przez organ art. 51 ust. 1 i art. 68 Konstytucji RP wskazując, że przepisy rozporządzenia zapewniają ochronę praw strony w postępowaniu poprzez zapewnienie możliwości osobie badanej wniesienia odwołania od treści orzeczenia do podmiotu odwoławczego (§ 12 ust. 1). Dodatkowo osoba badana ma wgląd do prowadzonej przez uprawnionego lekarza dokumentacji medycznej, może też domagać się wydania jej kopii, odpisów lub wyciągów z tej dokumentacji oraz ma zagwarantowane prawo do informacji o swoim stanie zdrowia. Sąd podkreślił, że orzeczenie lekarskie, o jakim mowa w § 10 ust. 1 i 4 oraz § 13 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia nie ma cech opinii biegłego w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a., lecz stanowi środek dowodowy, o którym mowa w art. 76 § 2 k.p.a., który podlega ocenie organu jak każdy środek dowodowy.
W rozpatrywanej sprawie skarżący przedstawił dowody w postaci zaświadczeń lekarskich lekarzy specjalistów neurologów: H. P. z dnia [...] października 2008 r. i M. G. z dnia [...] listopada 2008 r. oraz powołał się na akta sprawy o sygn. [...] toczącej się przed Sądem Rejonowym w Kaliszu w postaci opinii biegłych lekarzy – psychologa i psychiatry, sporządzonej na okoliczność jego poczytalności. Załączone zaświadczenia lekarskie zostały wydane w tym samym okresie co orzeczenie Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu Ośrodek w Kaliszu i stwierdzają, że nie istnieją przeciwwskazania neurologiczne do prowadzenia pojazdów mechanicznych przez P. W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaniechało skonfrontowania orzeczeń lekarskich wydanych przez Wielkopolskie Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu Ośrodek w Kaliszu i Instytut Medycyny Pracy w Łodzi z zaświadczeniami lekarzy specjalistów – neurologów, które załączył do akt sprawy skarżący.
Organ nie próbował wyjaśnić zaistniałych rozbieżności, nie odniósł się do wszystkich dokumentów zebranych w sprawie. W związku z powyższym Sąd stwierdził, że organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego (art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.) mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd polecił rozważyć czy przedłożone przez skarżącego zaświadczenia lekarskie mogą zostać uznane za skuteczny dowód podważający w istotny sposób wiarygodność orzeczeń lekarskich wydanych przez jednostki wskazane w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, ocenić charakter zaświadczeń lekarskich składanych w toku postępowania administracyjnego przez skarżącego w zakresie braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi oraz dokonać ustaleń faktycznych na podstawie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego.
Wobec powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Następnie Starosta Ostrowski decyzją z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] cofnął P. W. uprawnienia do kierowania pojazdami wg kategorii "A, B" prawa jazdy nr [...] wydanego dnia [...] lipca 2002 r. przez Starostę Ostrowskiego. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Następnie wskazał, że biorąc pod uwagę wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku WSA w Poznaniu z dnia 25 lutego 2010 r. poddał szczegółowej analizie dowody w postaci zaświadczeń lekarskich neurologów: M. G. oraz H. P. wydane w tym samym czasie co orzeczenie lekarskie Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu Ośrodek w Kaliszu. Organ wyjaśnił, że badania lekarskie osób uprawnionych do kierowania pojazdami zgodnie z § 3 ust. 1 w związku z § 14 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami przeprowadza uprawniony do tego lekarz posiadający dodatkowe kwalifikacje.
Posiadanie przez lekarza dodatkowych kwalifikacji potwierdza wojewoda poprzez wydanie zaświadczenia zgodnego z załącznikiem nr 7 do rozporządzenia. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia w ramach badania lekarskiego uprawniony lekarz ocenia u osoby badanej ogólny stan zdrowia, a w szczególności stan układu krążenia, układu oddechowego, układu nerwowego, sprawność narządów ruchu i stanu psychicznego. W wyniku badania lekarskiego uprawniony lekarz ocenia u osoby badanej istnienie lub brak wymienionych w § 4 ust. 2 rozporządzenia chorób. W przypadku stwierdzenia istotnych odchyleń od prawidłowego stanu zdrowia uprawniony lekarz może zlecić przeprowadzenie konsultacji specjalistycznych lub badań pomocniczych. Przedłożone przez stronę zaświadczania lekarskie potwierdzają jedynie fakt braku przeciwwskazań neurologicznych do kierowania pojazdami, i zostały wystawione przez lekarzy nieposiadających uprawnień do badań kierowców.
Takie zaświadczenia winny być przedstawione przez stronę podczas badania w Wielkopolskim Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu Ośrodek w Kaliszu lub w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego przed lekarzami Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi, gdyż mogłoby to mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia lekarskiego. W ocenie organu orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami wydane przez IMP w Łodzi ma większą moc dowodową, aniżeli zaświadczenie lekarskie specjalisty neurologa, gdyż nie odzwierciedla ono ogólnego stanu zdrowia strony, a jedynie odnosi się do chorób układu nerwowego.
W odwołaniu od powyższej decyzji P. W. podniósł, że stosownie do § 4 ust. 3 ww. rozporządzenia jeżeli uprawniony lekarz stwierdzi istotne odchylenia od prawidłowego stanu zdrowia, zleca (obligatoryjnie) osobie badanej odpowiednie badania pomocnicze i konsultacje specjalistyczne. Skoro więc odwołujący nie otrzymał takiego zlecenia, należy jego zdaniem wnioskować, że w zakresie ogólnego stanu zdrowia nie zachodzą u niego istotne odchylenia od norm medycznych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy, podzielając ustalenia faktyczne i ich ocenę prawną poczynione przez organ I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że pomiędzy orzeczeniami lekarskimi właściwych ośrodków medycyny pracy a przedłożonymi przez odwołującego zaświadczeniami lekarzy neurologów istnieje zasadnicza rozbieżność. W tej sytuacji organ uznał za miarodajne w sprawie dowody orzeczenie Wielkopolskiego Ośrodka Medycyny Pracy w Poznaniu Ośrodek w Kaliszu wydane na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy – Prawo o ruchu drogowym przez lekarza uprawnionego do badań lekarskich osób kierujących pojazdami utrzymane przez Instytut Medycyny Pracy w Łodzi orzeczeniem z dnia [...] marca 2009 r. nr [...]. Zaświadczenie lekarskie specjalisty neurologa H. P. zawężone jest do kwestii neurologicznych (nie istnieją przeciwwskazania neurologiczne do prowadzenia pojazdów mechanicznych). Neurolog Małgorzata Gross w zaświadczeniu stwierdza: "zdolny do prowadzenia pojazdów mechanicznych". Oczywistym wydaje się, że zaświadczenie to również ogranicza się do neurologicznej strony zdrowia pacjenta.
Powyższe zaświadczenia nie odnoszą się zatem do oceny innych stron stanu zdrowia kierowcy, która może być dokonana tylko przez lekarza uprawnionego, tym samym nie mogą one prowadzić do obalenia treści orzeczenia lekarskiego Wielkopolskiego Ośrodka Medycyny Pracy w Poznaniu Ośrodek w Kaliszu wydanego na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy – Prawo o ruchu drogowym przez lekarza uprawnionego do badań lekarskich osób kierujących pojazdami stwierdzającego przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii A i B, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy i utrzymanego następnie przez Instytut Medycyny Pracy w Łodzi.
W skardze na powyższą decyzję P. W. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie § 10 ust. 1 i § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz art. 51 ust. 4, art. 7, art. 68 ust. 1 Konstytucji RP, a także art. 80 k.p.a.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 7 marca 2012 r. pełnomocnik skarżącego, w całości podtrzymując skargę, podniósł dodatkowo, że z dniem 15 kwietnia 2011 r. zmienione zostało rozporządzenie Ministra Zdrowia z 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców (...) i według załącznika nr 4 tego rozporządzenia w przypadku stwierdzenia padaczki cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami dotyczy wyłącznie kierowców zawodowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podał, że stosownie do wytycznych zawartych w wiążącym organy, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 lutego 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 685/09 orzekające w sprawie organy zobowiązane były do dokonania swobodnej oceny całego materiału dowodowego i rozważenie, czy przedłożone przez skarżącego zaświadczenia lekarskie mogą zostać uznane za skuteczny dowód podważający w istotny sposób wiarygodność orzeczeń lekarskich wydanych przez jednostki wskazane w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami.
W ocenie Sądu I instancji organy obu instancji zastosowały się do powyższych wskazań i dokonały wszechstronnej analizy materiału dowodowego w sprawie zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. W wyniku tejże analizy dokonały prawidłowej oceny poszczególnych dowodów, trafnie wskazując, że w zakresie uprawnień do kierowania pojazdami miarodajne są orzeczenia właściwych ośrodków medycyny pracy. Zostały one bowiem wydane w następstwie badań lekarskich osób uprawnionych do kierowania pojazdami, na które skarżący został skierowany na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Badania te zostały przeprowadzone – zgodnie z § 3 ust. 1 w zw. z § 14 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami przez uprawnionych do tego lekarzy posiadających dodatkowe kwalifikacje uprawniające do wykonywania badań lekarskich, a mianowicie specjalizację w dziedzinie medycyny transportu.
W ramach tych badań został oceniony ogólny stań zdrowia skarżącego stosownie do § 4 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia. W związku z powyższym uprawnione jest stwierdzenie, że orzeczenia wydane przez właściwe ośrodki medycyny pracy zostały poprzedzone koniecznymi badaniami lekarskimi w pełnym zakresie istotnym z punktu widzenia zdolności do kierowania pojazdami. Natomiast przedłożone przez skarżącego zaświadczenia lekarskie wydane przez lekarzy neurologów oraz opinie psychologa i psychiatry zostały wydane na inne potrzeby i wyłącznie w zakresie specjalności poszczególnych lekarzy, nie posiadających uprawnień do badań kierowców, a tym samym nie mogą być miarodajne w zakresie zdolności do kierowania pojazdami.
Sąd I instancji podkreślił także, że procedura przeprowadzania badań lekarskich na potrzeby postępowania w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami jest dwustopniowa. Zgodnie bowiem z § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia osoba badana lub podmiot kierujący na badania może w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia lekarskiego wydanego w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy wnieść odwołanie od jego treści wraz z uzasadnieniem, z którego to uprawnienia skarżący w niniejszej sprawie skorzystał. Na tym etapie skarżący mógł więc zgłaszać wszelkie zastrzeżenia dotyczące wydanego orzeczenia oraz okoliczności dotyczące stanu jego zdrowia istotne z punktu widzenia uprawnień do kierowania pojazdami, w tym wszelką posiadaną dokumentację medyczną.
W świetle powyższego jako bezzasadny ocenił Sąd I instancji zarzut dotyczący naruszenia art. 51 ust. 4, art. 7 i art. 68 ust. 1 Konstytucji RP, co zresztą – jak zaznaczono - przesądził już Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 lutego 2010 r. wskazując, że przepisy rozporządzenia zapewniają ochronę praw strony w postępowaniu poprzez zapewnienie możliwości osobie badanej wniesienia odwołania od treści orzeczenia do podmiotu odwoławczego (§ 12 ust. 1 ww. rozporządzenia). Dodatkowo osoba badana ma wgląd do prowadzonej przez uprawnionego lekarza dokumentacji medycznej, może też domagać się wydania jej kopii, odpisów lub wyciągów z tej dokumentacji oraz ma zagwarantowane prawo do informacji o swoim stanie zdrowia. Zaznaczono też, że przewidziana w art. 122 ust. 8 ustawy – Prawo o ruchu drogowym kontrola sprawowana przez marszałka województwa nie jest kontrolą instancyjną i ewentualne zastrzeżenia odnośnie przeprowadzonych badań lekarskich i wydanych orzeczeń przez właściwe ośrodki medycyny pracy mógł zgłosić skarżący, jeżeli jego zdaniem wystąpiły nieprawidłowości, których nie dostrzegły organy.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł P. W. reprezentowany przez adwokata. Zaskarżając wyrok Sądu I instancji w całości zarzucił naruszenie (błędną wykładnię) następujących przepisów: § 10 ust. 1 i § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. Nr 2, poz. 15), art. 51 ust. 4, art. 7, art. 68 ust. 1 Konstytucji RP, art. 80 k.p.a. oraz niezastosowania postanowień zał. nr 4 do rozporządzenia Ministra Zdrowia zmieniającego rozporządzenie w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami z dnia 15 kwietnia 2011 r. (Dz.U. Nr 88, poz. 503).
W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że skarżący w całości podtrzymuje zarzuty, twierdzenia i wnioski zawarte w uzasadnieniu skargi. Ponadto zarzucono, że Starosta Ostrowski, cytując § 4 ust. 1, 2 i 3 i rozporządzenia z dnia 7 stycznia 2004 r. zmienił treść ust. 3 w rezultacie pominął tę okoliczność, że skarżący jako "osoba badana" nie otrzymał od uprawnionego lekarza żadnego zlecenia przeprowadzenia konsultacji specjalistycznych lub badań pomocniczych, co jest równoznaczne z wnioskiem, że jeżeli chodzi o ogólny stan zdrowia, nie zachodzą u niego istotne odchylenia od obowiązujących norm medycznych, a w szczególności nie występują choroby, zaburzenia, objawy itp., o których mowa w ust.
- 2. W ten sposób organ naruszył art. 7 Konstytucji RP i ten sam przepis naruszył Sąd, nie uwzględniając aktualnej treści rozporządzenia.
Zdaniem skarżącego przez zaniechanie poddania sprzecznych orzeczeń lekarskich kontroli przez marszałka województwa organy naruszyły art. 80 k.p.a. oraz art. 68 ust. 1 Konstytucji RP.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził, by w sprawie wystąpiła nieważność postępowania, dlatego w myśl art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obowiązany był rozważyć sprawę w postępowaniu kasacyjnym w granicach zakreślonych przez zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej. Zarzuty te nie zostały prawidłowo sformułowane. W skardze kasacyjnej nie wskazano właściwie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, jak tego wymaga art. 176 p.p.s.a., jednakże z uwagi na treść uchwały pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2003 r., sygn. akt I OPS 10/09, mimo stwierdzonej wadliwości, należało odnieść się do wszystkich zarzutów podanych w podstawach kasacyjnych.
Zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej były już podniesione w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu rozważył te zarzuty w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i uznając, że nie są one uzasadnione, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, oddalił skargę. Naczelny Sąd Administracyjny ocenę tę podziela.
Przechodząc do rozważań dotyczących poszczególnych zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej zauważyć trzeba, że zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzenie, że skarżący w całości podtrzymuje zarzuty, twierdzenia i wnioski zawarte w uzasadnieniu skargi nie stanowi właściwego uzasadnienia skargi kasacyjnej. W skardze tej należy bowiem wskazać jakie przepisy i w jaki sposób oraz z jakim skutkiem dla istoty sprawy naruszył Sąd I instancji wydając zaskarżone rozstrzygniecie.
Zdaniem skarżącego, w wyroku dokonano błędnej wykładni § 10 ust. 1 i § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami. W myśl § 10 ust. 1 uprawniony lekarz na podstawie badania lekarskiego wydaje orzeczenie lekarskie stwierdzające brak lub istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zwane dalej "orzeczeniem lekarskim", natomiast § 13 ust. 1 reguluje kwestie związane z wydaniem orzeczenia lekarskiego przez uprawnionego lekarza podmiotu odwoławczego. Zarzuty dotyczące błędnej wykładni tych przepisów nie zostały w skardze kasacyjnej sprecyzowane. Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej "fałszywa jest teza, że (...) orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami wydane przez IMP w Łodzi ma większą wartość dowodową, niż zaświadczenie lekarskie specjalisty neurologa, gdyż nie odzwierciedla ono ogólnego stanu zdrowia strony, a jedynie odnosi się do chorób układu nerwowego".
Zarzut ten wiąże się także z zarzutem pominięcia przez Sąd aktualnego brzmienia przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i niezastosowaniem zał. nr 4 do rozporządzenia w nowym brzmieniu.
Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 15 kwietnia 2011 r. zmieniające powołane wyżej rozporządzenie z dnia 7 stycznia 2004 r., zgodnie z § 2 weszło w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia. Skoro ogłoszenie rozporządzenia nastąpiło w dniu 28 kwietnia 2011 r. (Dz.U. Nr 88, poz. 503), to weszło ono w życie z dniem 29 czerwca 2011 r. Zaskarżona do Sądu decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu została wydana w dniu [...] maja 2011 r., a więc oczywistym jest w świetle powyższych okoliczności, że do oceny zgodności z prawem tego rozstrzygnięcia nie mogło mieć zastosowania znowelizowane rozporządzenie.
Zarzuty dotyczące niewłaściwej oceny zgromadzonej w sprawie dokumentacji lekarskiej pomijają istotną w sprawie kwestię wynikającą ze związania na mocy art. 153 p.p.s.a. zarówno organów, jak i Sądu, wydanym w tej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 25 lutego 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 685/09. Z wyroku tego wynikało wskazanie, by oceniając swobodnie cały materiał dowodowy rozważyć, czy przedłożone przez skarżącego dwa zaświadczenia lekarskie mogą być uznane za skuteczny dowód podważający w istotny sposób wiarygodność orzeczeń lekarskich wydanych przez jednostki wskazane w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. Kwestionując dokonaną w tym względzie przez organy ocenę, którą zaakceptował Sąd I instancji, skarżący nie przedstawił argumentacji wykazującej jej nieprawidłowość. Szczegółowe rozważania co do oceny dowodów przedstawionych przez skarżącego w postaci zaświadczeń wydanych przez lekarzy nieposiadających uprawnień określonych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. i braku możliwości podważenia orzeczeń wydanych przez właściwe ośrodki medycyny pracy, jakie przedstawiono w kwestionowanych decyzjach i w zaskarżonym wyroku w pełni zasługują na akceptację.
Organy nie naruszyły w rozpoznawanej sprawie art. 80 k.p.a. wszechstronnie i zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku z dnia 25 lutego 2010 r. rozważyły całokształt materiału dowodowego. Sąd I instancji w sposób przekonujący uzasadnił stanowisko co do nieskuteczności w sprawie niniejszej zarzutu dotyczącego naruszenia art. 122 ust. 8 ustawy – Prawo o ruchu drogowym.
Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej Sąd I instancji nie cytował w zaskarżonym wyroku treści § 4 ust. 3 rozporządzenia z dnia 7 stycznia 2004 r., nie mógł więc "zmienić treści przepisu obowiązującego prawa" i naruszyć w ten sposób art. 7 Konstytucji RP. Skarżący nie podał na czym miało polegać zarzucone w skardze kasacyjnej naruszenie art. 51 ust. 4 Konstytucji RP, co uniemożliwiało ustosunkowanie się do tego zarzutu.
W sprawie nie został w żaden sposób naruszony art. 68 ust. 1 Konstytucji RP, który stanowi: "Każdy ma prawo do ochrony zdrowia", również więc ten zarzut był bezskuteczny.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.