Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 października 2011 r., sygn. akt IV SAB/Gl 57/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę I. C. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Dyrektora Delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w K. w przedmiocie rozpoznania wniosku I. C. o udzielenie informacji.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż pismem z dnia 8 lutego 2011 r. I. C. zwróciła się do Dyrektora Delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w K. o udzielenie informacji, czy podległa mu jednostka prowadzi wobec niej jakiekolwiek czynności lub postępowanie, a jeżeli tak, to o jakie postępowanie chodzi, jaka jest data początkowa tego postępowania oraz przewidywany termin jego zakończenia, a także cel, dla którego postępowanie zostało wszczęte i prowadzone.
Pismem z dnia 12 lipca 2011 r. I. C. wezwała Dyrektora Delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w K. do usunięcia naruszenia prawa.
Dyrektor Delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w K. pismem z dnia 12 sierpnia 2011 r., powołując się na wskazane w tym piśmie przepisy ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2010 r. Nr 29, poz. 154) i ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926, ze zm.), poinformował skarżącą, że nie może uwzględnić wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Następnie, w piśmie z dnia 14 września 2011 r. Z-ca Dyrektora tej Delegatury poinformował skarżącą, że kontrola stosownych rejestrów i baz danych wykazała, że nigdy nie podejmowano wobec skarżącej jakichkolwiek czynności, ani nie prowadzono żadnego postępowania.
W dniu 20 sierpnia 2011 r. I. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na przewlekłe prowadzenie przez Dyrektora Delegatury Agencji Bezpieczeństwa w K. postępowania, zainicjowanego jej wnioskiem z dnia 8 lutego 2011 r.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w K. wniósł o jej odrzucenie ze względu na brak właściwości sądów administracyjnych w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucając skargę stwierdził, że w jego ocenie żądanie skierowane przez I. C., zawarte w piśmie z dnia 8 lutego 2011 r. nie ma charakteru administracyjnoprawnego, a tym samym nie może zostać rozpoznane w trybie przewidzianym w kodeksie postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu, organ dokonał trafnej oceny, że żądanie to nie znajduje się w zakresie innych niż decyzje administracyjne lub postanowienia aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach ze skarg na akty wymienione w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Kwestia zarzucanej przewlekłości w prowadzeniu postępowania, uregulowana w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., dotyczy jedynie aktów lub czynności związanych z realizacją zadań administracyjnych, w formach wymienionych w art. 3 § 2 tej ustawy. W ocenie Sądu pierwszej instancji, poprzedzonej analizą ustawowych zadań Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, żądanie I. C. zawarte w piśmie z dnia 8 lutego 2011 r. nie dotyczy aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., w konsekwencji czego kwestia przewlekłego prowadzenia postępowania przez Dyrektora Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w K., nie podlega kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne.
Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę I. C. na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 października 2011 r. wniosła I. C., zaskarżając postanowienie w całości zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, co prowadzi do odmówienia skarżącej prawa do sądu. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym, w myśl art. 182 § 1 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Nie można podzielić zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 tej ustawy, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia, akty i czynności wymienione w tym przepisie. Sąd administracyjny przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi obowiązany jest m.in. ustalić, czy na dany akt służy skarga do tego Sądu.
W niniejszej sprawie należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że zgłoszone przez I. C. w piśmie z dnia 8 lutego 2011 r. żądanie udzielenia pisemnej odpowiedzi, czy podległa Dyrektorowi Delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w K. jednostka prowadzi wobec I. C. jakiekolwiek czynności nie dotyczyło sprawy, w której organ obowiązany byłby podjąć jakiekolwiek z działań, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po dokonaniu analizy przepisów ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu dotyczących zadań tej Agencji i czynności wykonywanych przez jej funkcjonariuszy słusznie ocenił, że żądanie zawarte w piśmie I. C. nie ma charakteru administracyjnoprawnego i nie może zostać rozpoznane w żadnej z form wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a. Skoro, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wyłącznie w przypadkach określonych w pkt 1-4a, to niewątpliwie słusznie stwierdzono, że nie podlega kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne zarzucona przez skarżącą przewlekłość w udzieleniu odpowiedzi na jej pismo.
Wobec powyższego uznać należy, że postanowienie Sądu pierwszej instancji o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie narusza przepisów obowiązującego prawa. W zaistniałej w sprawie sytuacji Sąd był obowiązany podjąć takie rozstrzygnięcie. Skoro sprawa nie należała do właściwości sądu administracyjnego, to odrzucenie skargi nie mogło naruszyć art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.