Uzasadnienie
Decyzją z [...] października 2013 r. nr [...] Starosta Poznański w pkt pierwszym ustalił na rzecz T. z siedzibą w P. odszkodowanie w kwocie 1.521.968,00 zł za nieruchomości wydzielone pod drogi publiczne, położone w Poznaniu, oznaczone w ewidencji gruntów: obręb [...], arkusz mapy 23, działki nr [...] o pow. 0,0067ha, [...] o pow. 0,0043ha i [...] o pow. 0,0053ha zapisane w księdze wieczystej nr [...] oraz obręb [...], arkusz mapy 2, działki nr 798/13 o pow. 0,0443ha i 794/2 o pow. 0,2960ha, zapisane w księdze wieczystej nr [...]. W pkt drugim decyzji organ ustalił na rzecz A. z siedzibą w P. odszkodowanie w kwocie 1.289.690,00 zł za nieruchomość wydzieloną pod drogi publiczne, położoną w Poznaniu, oznaczoną w ewidencji gruntów: obręb [...], działka nr [...] o pow. 0,2629ha z ark. mapy 2 i działka nr [...] o pow. 0,0426ha z ark. mapy 23 zapisane w księdze wieczystej nr [...]. W punkcie trzecim natomiast Starosta orzekł, że ustalone w pkt I odszkodowanie wypłacone zostanie na rzecz T. w Poznaniu, natomiast ustalone w pkt II odszkodowanie wypłacone zostanie na rzecz A. z siedzibą w P. przez Miasto Poznań jednorazowo w terminie 14 dni, od dnia, w którym decyzja o ustaleniu odszkodowanie stanie się ostateczna.
Wojewoda Wielkopolski decyzją z [...] czerwca 2014 r. nr [...] uchylił ww. decyzję Starosty w pkt III i w tym zakresie orzekł o zobowiązaniu Prezydenta Miasta Poznania reprezentowanego przez Zarząd Dróg Miejskich do jednorazowej zapłaty odszkodowania, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, w ten sposób, że:
- - na rzecz T. kwoty 1.456.246,00 zł za nieruchomość stanowiącą działki gruntu o nr 798/13 oraz 794/2
- - na rzecz T. kwoty 65.257,00 zł za nieruchomość stanowiącą działki gruntu nr 1/15, 1/17 i 1/17
- - na rzecz A. kwoty 978.676,00 zł za nieruchomość stanowiącą część działki gruntu [...]
- - na rzecz A. kwoty 307.469,00 zł za nieruchomość stanowiącą pozostał część działki gruntu nr [...] oraz działkę gruntu nr [...].
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na ww. decyzję Wojewody wniosły: Miasto Poznań, T. i A., P. i W..
Wyrokiem z 12 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargi.
Skargi kasacyjne od wyroku z 12 lutego 2015 r. wniosły: W., P., T., A. W skardze kasacyjnej W. zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, ponieważ wypłata odszkodowania na jej podstawie może spowodować znaczną szkodę w majątku skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
W. podnosi w toku postępowania, że w jego ocenie zaskarżona decyzja jest błędna, a skarżący również powinien otrzymać odszkodowanie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego szkoda, na którą skarżący jest – w swojej ocenie – narażony, nie stanowi "znacznej szkody" w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Termin ten odnosi się bowiem do takiej szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie miałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie. Sprawa ta dotyczy bowiem świadczeń pieniężnych i ma związek z hipoteką, a więc z natury swojej wykonanie decyzji nie doprowadzi do szkody, która nie będzie mogła zostać bankowi wynagrodzona.
Co więcej, należy mieć na uwadze, że z zgodnie z art. 76 ust. 1 i 2 ustawy o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2013, poz. 707 z późn. zm.), w razie podziału nieruchomości hipoteka obciążająca nieruchomość obciąża wszystkie nieruchomości utworzone przez podział i w takiej sytuacji wierzyciel, któremu przysługuje hipoteka łączna, może według swego uznania żądać zaspokojenia w całości lub w części z każdej nieruchomości z osobna, z niektórych z nich lub ze wszystkich łącznie. Może również według swego uznania dokonać jej podziału pomiędzy poszczególne nieruchomości.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.