Uzasadnienie
J. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...], w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 października 2014 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 3 odpisów skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 3 listopada 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 3029/14, odrzucił skargę z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi. Sąd wskazał, że siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął w dniu 10 listopada 2014 r. W wyznaczonym terminie skarżąca nie nadesłała przedmiotowych odpisów skargi. W tej sytuacji Sąd uznał, że skargę należało odrzucić zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła J. M. zarzucając nieważność postępowania z art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a., poprzez pozbawienie możliwości obrony swych praw. Podniosła, że nigdy nie zostało jej doręczone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 3029/14. Wskazała, że widniejące na pocztowym potwierdzeniu odbioru podpisy nie zostały złożone przez skarżącą i nie są jej podpisami. Podniesiono ponadto, że skoro z adnotacji na potwierdzeniu odbioru wynika że "adresata nie zastałam" i przesyłka została umieszczona pod adresem M., ul. F. 1 w dniu 3 listopada 2014 r., to w tym dniu skarżąca nie mogła wiedzieć o tej przesyłce, gdyż nie została zawiadomiona o możliwości jej odebrania, a tym bardziej nie mogła jej odebrać. Wobec tego skarżąca stwierdziła, ze została pozbawiona możliwości obrony swych praw, co skutkuje nieważnością postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (§ 3).
Wskazać w tym miejscu należy na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. I OPS 13/13, w której to uchwale przesądzono, że niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd.
Jak wynika ze stanu faktycznego niniejszej sprawy Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ustalił, że do skargi nie została dołączona odpowiednia liczba jej odpisów. Tym samym – na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a – konieczne stało się wezwanie skarżącej do uzupełnienia stwierdzonych braków w ustalonym do tego terminie pod rygorem z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a, tj. odrzucenia skargi. Skarżąca nie wykonała wezwania Sądu.
Analizując zarzuty skargi kasacyjnej zauważyć należy, że w jej uzasadnieniu skarżąca podniosła, iż nigdy nie zostało jej doręczone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 3029/14. Jednak dalsze argumenty i wywody uzasadnienia skargi kasacyjnej wskazują, że skarżącej chodziło o zasadność doręczenia wezwania Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 października 2014 r. do uzupełnienia braków formalnych skargi i pod takim też kątem Naczelny Sąd Administracyjny będzie rozpoznawać niniejszą skargę kasacyjną.
Stwierdzić należy, że z akt sprawy wynika, iż wezwanie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 października 2014 r. wzywające skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 3 odpisów skargi zostało doręczone skarżącej w dniu 3 listopada 2014 r. Świadczy o tym podpis skarżącej na zwrotnym poświadczeniu odbioru. W istocie, na odwrocie tegoż potwierdzenia widnieje adnotacja "adresata nie zastałam" opatrzona datą 3 listopada 2014 r. Widnieje również adnotacja, że przesyłka została umieszczona pod adresem M., ul. F. 1, na które to okoliczności wskazano w skardze kasacyjnej. Okoliczności te nie wskazują jednak na to, że skarżąca nie mogła otrzymać w tym dniu korespondencji z Sądu. Wręcz przeciwnie, świadczą o tym, że osobiście w placówce pocztowej w dniu 3 listopada 2014 r. odebrała wezwanie z Sądu, co potwierdziła własnoręcznym podpisem.
Nie jest także zasadny argument skargi kasacyjnej, że podpis widniejący na zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie jest podpisem skarżącej. Tożsame bowiem podpisy znajdują się na dokumentach i pismach sporządzanych przez skarżącą, które to dokumenty znajdują się w aktach niniejszej sprawy, między innymi na skardze oraz pełnomocnictwie udzielonym adwokatowi do sporządzenia skargi kasacyjnej.
Podkreślenia także wymaga, iż ze zwrotnego poświadczenia odbioru z dnia 24 października 2014 r. (k.
9) wynika, iż przesyłka adresowana do skarżącej zawierała zarządzenie do uiszczenia wpisu sądowego oraz wezwanie do uzupełnienia braków formalnych poprzez nadesłanie 3 odpisów skargi. Wskazać należy, iż w dniu 14 listopada 2014 r. skarżąca uiściła wymagany wpis od skargi, zatem argument, iż nie odebrała powyższej przesyłki jest niewiarygodny.
Wobec tego, w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd I instancji nie miał podstaw faktycznych i prawnych, by wydać orzeczenie innej treści niż zaskarżone postanowienie o odrzuceniu skargi z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych w wyznaczonym do tego terminie. Tym samym należy stwierdzić, że orzeczenie to odpowiada prawu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.