Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 14 listopada 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 698/13, po rozpatrzeniu skargi A.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 5 kwietnia 2013 r. nr SKO.PS.SR.4040.T.2410.2012 w przedmiocie zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku rodzinnego, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy [...] z dnia 30 października 2012 r. nr OPS.8250.190.2012.
W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:
Burmistrz Gminy [...] decyzją z dnia 30 października 2012 r. odmówił przyznania A.O. zasiłku rodzinnego oraz dodatków do tego zasiłku na 3 jego dzieci. W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji stwierdził, że na podstawie oświadczeń i dokumentów ustalił, że wnioskodawca nie spełnia niezbędnych warunków określonych w przepisach ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992, ze zm.), ponieważ dochód w rodzinie wnioskodawcy wynosi 719,09 zł na osobę, natomiast kryterium dochodowe wynosi 623 zł. Z tych też powodów, wobec przekroczenia kryterium uprawniającego do zasiłku rodzinnego brak było podstaw do przyznania żądanych świadczeń w okresie zasiłkowym od 1 listopada 2012 r. do 31 października 2013 r.
Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem A.O. złożył odwołanie, w którym zakwestionował sposób obliczenia dochodu i wniósł o zmianę decyzji i przyznanie zasiłku rodzinnego oraz żądanych dodatków.
Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu stwierdziło, że nie może ono zostać uwzględnione. W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ odwoławczy w sposób precyzyjny opisał żądania wnioskodawcy, przeprowadził wywód, w którym dokonał wyliczeń jego dochodu i ustalił, że faktyczny dochód wnioskodawcy wynosi 711,10 zł i przekracza kryterium dochodowe wynoszące 623 zł o kwotę 88,10 zł. Organ II instancji wskazał również, że kwota różnicy pomiędzy dochodem na osobę w rodzinie a ustawowym kryterium dochodowym przekracza 77 zł, tj. kwotę najniższego zasiłku rodzinnego, co wyklucza możliwość przyznania zasiłku na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zdaniem organu odwoławczego wykazany brak uprawnień do zasiłku rodzinnego skutkuje również brakiem uprawnień do dodatków, które mają charakter pochodny. Kolegium wskazało także, że ustalenia na etapie postępowania odwoławczego odbiegają od przyjętych przez organ I instancji, który wyliczył kwotę dochodu uzyskanego niezgodnie z art. 5 ust. 4a ustawy o świadczeniach rodzinnych.
Nadto w aktach organu I instancji brak jest dokumentu pozwalającego na uznanie dochodu z tytułu zatrudnienia w A. Sp. z o.o. za utracony, a zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów wynikających z art. 107 § 1 i 3 kpa. Ostatecznie jednak organ odwoławczy stwierdził, że wskazane uchybienia nie mają wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie, stąd utrzymał decyzję pierwszoinstancyjną w mocy.
Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 kwietnia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w złożył A.O. w dalszym ciągu kwestionując wysokość ustalonego przez organy dochodu. Skarżący żądał poprawnie naliczonego dochodu i przyznania wnioskowanych świadczeń. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 14 listopada 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 698/13 uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji wyjaśnił, że kontrolując niniejszą sprawę uznał, że w istocie to decyzja pierwszoinstancyjna przede wszystkim narusza prawo, natomiast decyzja organu odwoławczego czyni to dlatego, iż utrzymuje decyzję pierwszoinstancyjną w mocy. Zdaniem Sądu I instancji organ I instancji uchybił przepisom art. 107 § 3 kpa. Nadto forma i treść decyzji organu I instancji w kontrolowanej sprawie uchybia również zasadom ogólnym Kodeksu postępowania administracyjnego wyrażonym w art. 9 i art. 11 zdanie pierwsze. W decyzji tej nie tylko nie określono żądania wnioskodawcy ale odmawiając wnioskodawcy przyznania żądanych świadczeń nie uzasadniono i nie wskazano, na jakiej podstawie wyliczono dochód wnioskodawcy, nie omówiono podstaw prawnych rozstrzygnięcia i nie wskazano treści przepisów, które legły u podstaw rozstrzygnięcia, nie uzupełniono dokumentów, które pozwoliłyby na wyjaśnienie stronie pojęć dochodu uzyskanego i utraconego.
Sąd Wojewódzki wyjaśnił również, że ustawa o świadczeniach rodzinnych, przyznająca uprawnienia osobom i rodzinom zmuszonym z uwagi na sytuację materialną i rodzinną do korzystania z pomocy Państwa, nie należy do aktów prawnych prostych i czytelnych. Wielokrotnie nowelizowana, poddawana kontroli Trybunału Konstytucyjnego, wymaga nie tylko starannego stosowania, ale i wyjaśnienia treści niektórych definicji w sposób, który umożliwia wnioskodawcy zrozumienie jej uregulowań. Brak zrozumienia przepisu stosowanego w rozstrzyganej sprawie jest wyraźny, skoro skarżący wbrew własnym interesom i regulacji ustawowej usiłuje zwalczać pojęcie dochodu "utraconego", które to pojęcie mające zastosowanie w konkretnej sytuacji jest dla niego korzystne, bowiem dochód utracony zwiększa szanse na uzyskanie świadczeń. W ocenie Sądu lakoniczność decyzji pierwszoinstancyjnej uniemożliwia jakąkolwiek kontrolę i prześledzenie ustaleń faktycznych i prawnych poczynionych przez organ I instancji.
Sąd I instancji przywołał także treść art. 138 § 2 kpa i uznał, że w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy nie ograniczył się wyłącznie do kontroli decyzji pierwszoinstancyjnej, ale usiłował rozpoznać sprawę merytorycznie, bowiem określił zakres żądań wnioskodawcy, obliczył dochód na jednego członka rodziny wnioskodawcy, wskazał na błędy organu I instancji. Jednakże w ocenie Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając złożone odwołanie winno w rozpatrywanej sprawie skorzystać z art. 138 § 2 kpa, czego jednak nie uczyniło. Sąd podkreślił, że w aktach sprawy w dalszym ciągu brak jest dokumentu pozwalającego na uznanie dochodu z tytułu zatrudnienia w A. Spółka z o.o. za utracony. Nie wyjaśniono również wnioskodawcy pojęcia dochód utracony czy uzyskany w myśl przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych.
Sąd I instancji stanął na stanowisku, że jeżeli nawet organ odwoławczy uznał, że co do zasady wnioskodawca nie spełnia warunków do przyznania żądanych świadczeń, to rozstrzygnięcie nie powinno się opierać na domniemaniach, ale na dokładnym wyliczeniu dochodu, zacytowaniu przepisów i ich wyjaśnieniu. Ubocznie Sąd I instancji wskazał, że pozostawienie w obrocie prawnym tak wyjątkowo ułomnej decyzji organu I instancji, powoduje, że organ pierwszoinstancyjny uzna, że jego sposób orzekania pozostaje w zgodności z prawem.
W tej sytuacji Sąd I instancji zalecił, by przy ponownym orzekaniu w sprawie organ administracji w sposób jednoznaczny i pełny ustalił w decyzji stan faktyczny sprawy i przywołał obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa, z zachowaniem zasad ogólnych kodeksu postępowania administracyjnego i wymogów art. 107 § 1 i 3 kpa. Natomiast organ II instancji winien rozważyć, czy kontrolowane rozstrzygnięcie organu I instancji i obowiązki, jakie nakłada na niego art. 138 kpa, pozwalają na akceptację rozstrzygnięcia, jeżeli skala uchybień materialnoprawnych i proceduralnych budzi wątpliwości na tyle istotne, że pozostawienie decyzji w obrocie prawnym uchybia porządkowi prawnemu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c (w wyroku błędnie napisano "lit. e", takiej jednak jednostki redakcyjnej art. 145 § 1 pkt 1 nie posiada i w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest to oczywista omyłka pisarska) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270, ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji.
Skargę kasacyjną od tego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu. W złożonej skardze skarżący organ zarzucił kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania, czyli:
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez uwzględnienie skargi w sytuacji, gdy istniały przesłanki do jej oddalenia na podstawie art. 151 tej ustawy,
- - art. 141 § 4 w związku z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez przyjęcie, że decyzja organu odwoławczego winna przede wszystkim ograniczyć się do kontroli decyzji pierwszoinstancyjnej oraz wskazanie, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu rozpoznając odwołanie w przedmiotowej sprawie powinno skorzystać z art. 138 § 2 kpa, a także uznanie, że decyzję oparto na domniemaniach, a nie dokładnym wyliczeniu dochodu.
Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, skarżący organ wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 listopada 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 698/13 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W obszernym i szczegółowym uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący organ przedstawił argumenty na poparcie zasadności postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270, ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał za uzasadniony przede wszystkim postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie bowiem z treścią tego przepisu Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne (niż określone pod lit. b tego artykułu) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 698/13 uchylił zaskarżone decyzje, lecz nie wyjaśnił, czy i w jakim momencie wskazane naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego przez organ I instancji mogły mieć istotny wpływ na sposób rozpatrzenia sprawy.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego takie działanie Sądu I instancji stoi bezpośrednio w sprzeczności z treścią powołanego art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie każde bowiem naruszenie przez organ, w trakcie kontrolowanego przez Sąd postępowania administracyjnego, przepisów procesowych upoważnia Sąd do skorzystania z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c.
Przypomnieć w związku z tym należy, że w orzecznictwie, jak i w piśmiennictwie wskazuje się, że zwrot normatywny "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania. Oznacza to po stronie Sądu konieczność i obowiązek ustalenia, czy w konkretnej sprawie dane uchybienie naprawdę mogło spowodować wydanie orzeczenia o innej treści niż to, które rzeczywiście zostało wydane. W tym kontekście mówi się także o uprawdopodobnieniu potencjalnej możliwości odmiennego wyniku sprawy (por. M. Łochowski, Glosa do wyroku SN z 6 kwietnia 1998 r., (I CKN 595/97, OSNC 1998, Nr 12, poz. 211), Przegląd Sądowy 2000, nr 5, s. 95; T. Wiśniewski, Apelacja i kasacja. Nowe środki odwoławcze w postępowaniu cywilnym, Warszawa 1996, s. 169). Oznacza to, że Sąd uchylając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi decyzję musi wykazać, że gdyby nie doszło do stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przez organ przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 7 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 407/05, 5 lipca 2005 r., sygn. akt GSK 898/04, Lex Polonica nr 2129192).
Podkreślić przy tym należy, że z analizy akt rozpatrywanej sprawy wynika, że obie zaskarżone decyzje zgodnie przyjmują, że wnioskodawca przekracza tzw. kryterium dochodowe, co oznacza, że obiektywnie nie ma on prawnych możliwości otrzymania wnioskowanych świadczeń. Jedynie przy proponowanym przez skarżącego sposobie liczenia dochodu jego rodziny takie uprawnienie by mu przysługiwało. Jednak przedstawiony w złożonym odwołaniu i skardze do Sądu sposób liczenia dochodu rodziny skarżącego jest niezgodny z treścią art. 5 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych.
Skarżący powołuje się przy tym na § 17 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. Nr 105, poz. 881, ze zm.), czyli aktu już nieobowiązującego w dniu wydania zaskarżonych decyzji, zastąpionego rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 grudnia 2011 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. Nr 298, poz. 1769) i na dodatek w brzmieniu § 17 ust. 1 i 2 sprzed jego zmiany spowodowanej wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 czerwca 2009 r. sygn. akt P 45/08 (Dz. U. Nr 108, poz. 910), który orzekł, że § 17 ust. 2 wymienionego wyżej rozporządzenia jest niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w związku z art. 23 ust. 5 i art. 5 ust. 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych.
Obecnie zgodnie z treścią art. 5 ust. 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych w przypadku utraty dochodu przez członka rodziny, osobę uczącą się lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy lub po tym roku, ustalając ich dochód, nie uwzględnia się dochodu utraconego. Tej regulacji prawnej zdaje się nie rozumieć skarżący. Obecna regulacja powoduje zaś, że prawo do świadczeń rodzinnych ustalane jest na podstawie dochodu zbliżonego do dochodu faktycznie uzyskiwanego przez rodzinę w okresie pobierania świadczeń.
Podsumowując Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że w sytuacji, w której skarżący przy prawidłowym rozumieniu i zastosowaniu obowiązujących przepisów prawa niewątpliwie przekracza kryterium dochodowe, jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie, a ustalenie to, jak zasadnie wywiódł organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, znajduje potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, to wykonanie zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie może w żaden sposób wpłynął na wynik rozpatrywanej sprawy.
Wyjaśnić przy tym należy, że zarówno organ II instancji, jak i Sąd I instancji mają całkowitą rację wytykając wady procesowe decyzji I instancji. Niewątpliwie została ona wydana z naruszeniem art. 107 § 1 i 3 kpa i w żadnym wypadku organ I instancji nie ma prawa uznać, że taki sposób orzekania pozostaje w zgodności z prawem. Jednakże wskazane wady postępowania pierwszoinstancyjnego nie mają wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia wydanego w przedmiotowej sprawie. Nadto prawidłowo organ II instancji, na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, rozpatrzył złożone odwołanie. Wyjaśnić również należy, że nie można organowi odwoławczemu stawiać zarzutu, że ponownie rozpatrzył sprawę merytorycznie, w sytuacji kiedy posiadany materiał dowodowy na to pozwalał. Zgodnie bowiem z treścią art. 138 § 1 kpa organ odwoławczy wydaje decyzję, w której:
- 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo
- 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo
- 3) umarza postępowanie odwoławcze.
Zgodnie z art. 138 § 2 kpa organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji jedynie, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Przepis art. 138 kpa realizując zasadę dwuinstancyjności postępowania kształtuje postępowanie przed organem odwoławczym jako postępowanie merytoryczne. Przyjąć w związku z tym należy, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną jedynie wówczas, gdy organ I instancji z powodu naruszenia przepisów postępowania w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego albo przeprowadził je w taki sposób, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (m.in.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 1062/12, publ. pod adresem internetowym: orzeczenia.nsa.gov.pl). Stwierdzenie zatem przez organ II instancji, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania wyjaśniającego, jest konieczną lecz niewystarczającą przesłanką wydania decyzji kasacyjnej. Przywołany przepis wymaga bowiem dodatkowo, aby "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy" miał "istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie".
Wymienione dwie przesłanki nie tylko powinny być spełnione kumulatywnie, ale także musi istnieć funkcjonalny i merytoryczny związek przesłanki pierwszej (naruszenie przepisów postępowania zaskarżoną decyzją) i przesłanki drugiej (konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie). Związki te polegają na tym, że nie jest wystarczające stwierdzenie przez organ odwoławczy naruszenia przepisów postępowania przez organ, który wydał zaskarżoną decyzję, lecz konieczne jest wykazanie, że naruszenia te dotyczyły przepisów regulujących postępowanie wyjaśniające oraz że miały one wpływ na niewyjaśnienie sprawy w zakresie określonym w drugiej przesłance. Jak zaś zasadnie wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji, w rozpatrywanej sprawie uchybienia organu I instancji nie przełożyły się na wadliwość jej rozstrzygnięcia.
Za niezasadny natomiast Naczelny Sąd Administracyjny uznał postawiony w skardze zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Artykuł 141 § 4 powołanej ustawy określa warunki, jakie winno spełniać uzasadnienie wyroku. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego przepis ten zobowiązuje Sąd do rozważenia w uzasadnieniu orzeczenia tych zarzutów strony oraz stanowisk pozostałych stron, które mogą mieć wpływ na wynik sprawy, a zatem zarzutów istotnych.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego analiza szczegółowego uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu I instancji pozwala jednoznacznie uznać, że zawiera on wszystkie niezbędne elementy o jakich mowa w art. 141 § 4, uwzględniając ustalony w sprawie przez organ stan faktyczny, ocenę prawną zaskarżonej decyzji z powołaniem się na przepisy prawa materialnego i wyjaśnienie przesłanek ich zastosowania oraz wyjaśnienie podstawy prawnej orzeczenia, którą stanowił w tym przypadku przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z obszernych rozważań Sądu I instancji jasno wynikają przyczyny, które legły u podstaw wydanego rozstrzygnięcia. Nie stanowi natomiast naruszenia prawa w rozumieniu art. 141 § 4 powołanej ustawy zawarcie innej oceny legalności zaskarżonego orzeczenia niż ocena postulowana przez skarżącego kasacyjnie. Zarzut błędu w zakresie konstrukcji uzasadnienia byłby uzasadniony, gdyby treść orzeczenia nie odpowiadała przyjętej w uzasadnieniu podstawie prawnej.
Taka sytuacja nie zaistniała jednak w rozpatrywanej sprawie. Wyjaśnić też należy, że samo wydanie wyroku niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego kasacyjnie nie może zaś być utożsamiane z uchybieniem powołanym normom.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 188 w związku z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270, ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 207 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd postanowił odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości, ponieważ koszty tego postępowania są następstwem błędu Sądu I instancji, które nie powinny obciążać skarżącego.