Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1971/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. R. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
Dyrektor Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., na podstawie art. 111 pkt 4 oraz art. 115 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.) i § 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 23, poz. 137 ze zm.), zwolnił R. R. z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] sierpnia 2013 r. wskutek nieusprawiedliwionego niezgłoszenia się do wojskowej komisji lekarskiej w określonym terminie i miejscu. W uzasadnieniu organ podał, że ze względu na długotrwałe niewykonywanie zadań służbowych z powodu choroby, Dowódca [...] w dniu [...] marca 2013 r. skierował oficera do Rejonowej Wojskowej Komisji Lotniczo-Lekarskiej w W. celem określenia zdolności do zawodowej służby wojskowej.
Zainteresowany nie stawił się na komisję w nakazanym terminie [...] kwietnia 2013 r., był w tym dniu niezdolny do wykonywania obowiązków służbowych, jednakże ze wskazaniem, że chory może chodzić. Organ uznał, że zaświadczenie lekarskie o niezdolności R. R. do wykonywania obowiązków służbowych od 23 marca do 12 kwietnia 2013 r., nie może usprawiedliwiać niestawiennictwa przed komisją lekarską. Stwierdził, że zaistniała obligatoryjna przesłanka określona w art. 111 pkt 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, do zwolnienia oficera z zawodowej służby wojskowej.
W odwołaniu od powyższego rozkazu R. R. zarzucił, że wezwanie do stawienia się do komisji lekarskiej obarczone jest istotnym błędem formalnym, bowiem nie zawiera wszystkich istotnych elementów wymienionych w art. 54 K.p.a., w tym w szczególności pouczenia o skutkach niezastosowania się do wezwania. Ponadto podniósł, że sam fakt przebywania na zwolnieniu lekarskim ze wskazaniem, że "chory może chodzić", nie może stanowić podstawy do zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i nie wyczerpuje ustawowych przesłanek z art. 111 pkt 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Powołał się też na ogólny stan zdrowia psychofizycznego, wykluczający świadomość ciążącego na nim obowiązku i wynikających z niego konsekwencji niestawienia się przed komisją lekarską oraz znaczące ograniczenie w podejmowaniu swobodnych decyzji.
Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia i ustalił nową datę zwolnienia na dzień [...] września 2013 r., a w pozostałej części utrzymał go w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że przepis art. 111 pkt 4 ustawy pragmatycznej stanowi samodzielną podstawę do obligatoryjnego zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej, gdyż zgodnie z jego treścią, żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek odmowy przyjęcia skierowania do wojskowej komisji lekarskiej lub nieusprawiedliwionego niezgłoszenia się do tej komisji w określonym terminie i miejscu albo niepoddania się badaniom, do których został zobowiązany przez komisję lekarską.
Natomiast, w myśl orzecznictwa sądów administracyjnych, fakt przebywania na zwolnieniu lekarskim w sytuacji, gdy wskazywało ono, iż chory może chodzić, nie usprawiedliwia niestawiennictwa przed komisją lekarską. Odnosząc się do zarzutu braku istotnych elementów skierowania zainteresowanego z dnia [...] marca 2013 r. do wojskowej komisji lekarskiej organ podniósł, że rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, jako lex specialis w stosunku do rozwiązań przyjętych w Kodeksie postępowania administracyjnego, odmiennie reguluje pewne kwestie, w tym, w szczególności tryb kierowania do wojskowych komisji lekarskich żołnierzy zawodowych i osób ubiegających się o powołanie do zawodowej służby wojskowej. Z przedmiotowego rozporządzenia wynika obowiązek sporządzania skierowania zgodnie z jego załącznikiem nr 3, określającym niezbędne elementy tego dokumentu.
Takie skierowanie zostało wystawiane przez Dowódcę [...]. Organ nadmienił także, że zainteresowany, tak jak każdy żołnierz, powinien legitymować się stanem zdrowia pozwalającym na pełnienie zawodowej służby wojskowej oraz posiadać aktualne zaświadczenie lekarskie umożliwiające wykonywanie zadań służbowych na stanowisku służbowym. Jednocześnie stwierdził, że zgodnie z dyspozycją art. 110 § 2 K.p.a., zaskarżony rozkaz nie mógł zostać wykonany, dlatego też należało zmienić datę zwolnienia i ustalić ją po dacie otrzymania przez żołnierza decyzji organu drugiej instancji.
W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, R. R. zarzucił jej naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i zastosowanie art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz przepisów postępowania poprzez niezastosowanie się do wytycznych art. 54 § 1 pkt 6 K.p.a. Uzasadniając zarzuty i wnioski skargi wskazał, że zgodnie z przepisem art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, do wojskowej komisji lekarskiej kieruje się z urzędu żołnierzy zawodowych, gdy nie wykonują zadań służbowych z powodu choroby trwającej nieprzerwanie przez trzy miesiące.
Natomiast skierowanie do komisji lekarskiej zostało wydane z datą [...] marca 2013 r., a więc nie spełniało podstawowej przesłanki wynikającej wprost z przywołanego przepisu, gdyż zostało wydane przed upływem okresu choroby trwającej nieprzerwanie przez trzy miesiące. Brak było zatem jakiejkolwiek podstawy prawnej do wydania samego skierowania w dniu [...] marca 2013 r., a nadto nie został spełniony warunek ciągłości choroby. W odniesieniu do pozostałych zarzutów, skarżący ponowił argumentację przedstawioną w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne. Dodatkowo stwierdził, że skarżący, przedstawiając kolejne zaświadczenie lekarskie stwierdzające jego niezdolność do wykonywania zadań służbowych wykazał, iż jego stan zdrowia uległ pogorszeniu na tyle, że w okresie sierpień 2012 r. – czerwiec 2013 r., nie był w stanie wykonywać zadań służbowych. W świetle zaś art. 5 ust. 3 pkt 2 wojskowej ustawy pragmatycznej, do wojskowej komisji lekarskiej kieruje się z urzędu żołnierzy zawodowych, jeżeli w ich stanie zdrowia nastąpiło pogorszenie uniemożliwiające lub utrudniające wykonywanie zadań służbowych. Wobec powyższego, skierowanie oficera na badania lekarskie w celu ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej żołnierza do pełnienia zawodowej służby wojskowej ma charakter obligatoryjny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przytoczył treść art. 5 ust. 3, 5, 8 i 9, art. 111 pkt 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 13 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 15, poz. 80 ze zm.). Wskazał, że skarżący zarówno w 2012 r., jak i w 2013 r., przebywał na długotrwałych zwolnieniach lekarskich, tj. w 2012 r. – 6-14 sierpnia, 17-30 września, 1-10, 15-25 i 29-31 października, 1-16 i 20-30 listopada, 1-7, 10-21 i 27-31 grudnia, zaś w 2013 r. – od 1 stycznia do 21 czerwca, z wyłączeniem sobót – 12.01, 9.03 oraz niedziel – 13.01, 10.03, w tym od 23 marca do 12 kwietnia.
Sąd zgodził się ze skarżącym, że przesłanka skierowania go do wojskowej komisji lekarskiej opisana w art. 5 ust. 3 pkt 1 wojskowej ustawy pragmatycznej, nie została w związku z tym spełniona. Sąd zauważył jednakże, iż sytuacja, w której skarżący z uwagi na przedkładane zwolnienia lekarskie nie pełnił służby, dała asumpt do przyjęcia, że w stanie zdrowia skarżącego nastąpiło pogorszenie uniemożliwiające lub utrudniające wykonywanie zadań służbowych, co również stanowi podstawę do skierowania żołnierza do wojskowej komisji lekarskiej. Zwrócił przy tym uwagę, że skierowanie nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 § K.p.a. gdyż nie jest formą załatwienia sprawy.
W konsekwencji, brak jest podstaw do przyjęcia, iż powinno zawierać składniki wymienione z art. 107 § 1 K.p.a., w tym uzasadnienie. Ponadto, z treści art. 5 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wynika, że dopiero orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej jest decyzją.
Sąd za nieuzasadniony uznał również zarzut, iż skierowanie zostało wydane przez organ niewłaściwy. Odwołując się do treści art. 5 ust. 5 pkt 2 wojskowej ustawy pragmatycznej, uznał, że Dowódca [...], czyli jednostki wojskowej, w której skarżący pełnił służbę, był uprawniony do skierowania go do wojskowej komisji lekarskiej. Za nieuprawnione Sąd uznał powoływanie się na treść art. 54 § 1 K.p.a., określającego treść wezwania, jakim w jego ocenie jest skierowanie do wojskowej komisji lekarskiej, w tym przede wszystkim wymóg wskazania skutków prawnych niezastosowania się do wezwania. Zauważył, że wskazane wcześniej rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. kompleksowo reguluje kwestie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich. Określa przy tym wzór skierowania i w tej materii nie odsyła do Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepisy proceduralne zawarte we wskazanym rozporządzeniu stanowią więc lex specialis w stosunku do K.p.a., a więc mają pierwszeństwo przed Kodeksem.
Sąd podzielił stanowisko organu, że w stosunku do skarżącego zaistniała przesłanka nieusprawiedliwionego niezgłoszenia się do wojskowej komisji lekarskiej w określonym terminie i miejscu. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych wskazał, że skierowanie na badanie przez komisję lekarską i związany z tym obowiązek żołnierza zgłoszenia się do takiej komisji, dotyczy żołnierzy aktualnie niewykonujących zadań służbowych, co w przypadku skarżącego miało niewątpliwie miejsce. Ponadto, w świetle brzmienia art. 60b ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w którym mowa o zwolnieniu żołnierza zawodowego od zajęć służbowych, zwolnienie lekarskie nie usprawiedliwia niezgłoszenia się na badania przed komisją lekarską. W odniesieniu do skarżącego podkreślenia wymaga ponadto okoliczność, że w zaświadczeniu lekarskim o niezdolności do służby wskazano, że chory może chodzić, co dodatkowo przemawia za przyjęciem nieusprawiedliwionego niestawiennictwa przed komisją.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł R. R. wnosząc o jego uchylenie w całości, uchylenie zaskarżonej decyzji oraz rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. oraz o umorzenie postępowania, względnie o przekazanie sprawy Ministrowi Obrony Narodowej albo Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Jednocześnie wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Wobec zaskarżonego wyroku sformułował zarzut naruszenia przepisów postępowania, mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 77 K.p.a., poprzez zignorowanie przez Sąd I instancji przy wydawaniu wyroku, iż Dowódca [...] w dniu [...] marca 2013 r. skierował skarżącego do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej, jako podstawę prawną wskazując art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.
Jednak przesłanka określona w tym przepisie nie została spełniona, a tym samym zaskarżone skierowanie zostało wydane przy braku podstawy prawnej do jego wydania. Z tego względu skarżący miał uzasadnione podstawy przypuszczać, że nie jest zobowiązany do stawiennictwa w wojskowej komisji lekarskiej. W konsekwencji, nie sposób uznać nieobecności skarżącego w wojskowej komisji lekarskiej za nieusprawiedliwioną w rozumieniu art. 111 pkt 4 ww. ustawy. Pomimo, że skarżący zwracał uwagę na te kwestie w skardze, Sąd I instancji pominął w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., zwana "P.p.s.a.") rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Zgodnie z art. 176 P.p.s.a., skarga kasacyjna powinna zawierać więc m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, czyli wskazanie, które konkretnie przepisy zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji oraz wyjaśnienie, na czym to naruszenie polegało. Uwzględniając treść przepisu art. 176 w zw. z art. 174 pkt 1 i 2P.p.s.a. stwierdzić należy, że zarzut naruszenia przepisów postępowania wymaga wykazania i wyjaśnienia potencjalnego wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Skuteczne wniesienie zarzutu naruszenia przepisów postępowania wymaga zatem uprawdopodobnienia istnienia związku przyczynowego między takim naruszeniem a treścią rozstrzygnięcia, polegającego na tym, że gdyby do tego uchybienia nie doszło, to treść rozstrzygnięcia podjętego wyrokiem byłaby inna.
Nakłada to na stronę skarżącą obowiązek uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień istotnie kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt I FSK 232/07, LEX nr 480247).
Rozpoznawana skarga kasacyjna nie w pełni odpowiada powyższym wymogom. Powołano w niej obie podstawy kasacji przewidziane w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., jednak wprost zarzucono wyłącznie naruszenia przepisów postępowania, wskazując: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 77 K.p.a. i dodając, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Ustosunkowując się do tak sformułowanego zarzutu Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że art. 3 P.p.s.a. nie jest przepisem postępowania lecz przepisem, który łącznie z art. 4 i art. 5 P.p.s.a. określa zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego. Skarżący kasacyjnie nie wyjaśnił, na czym polega naruszenie tego przepisu przez Sąd I instancji. Wobec powyższego, zarzut powyższy uznać należy za nietrafny.
Nietrafny jest też zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 77 K.p.a. Skarżący upatruje obrazę tych przepisów w tym, że skierowanie na badanie lekarskie do Wojskowej Komisji Lotniczo -Lekarskiej w W. w swej podstawie wskazywało na art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy pragmatycznej, mimo, że stan faktyczny niniejszej sprawy nie odpowiadał sytuacji określonej w hipotezie tego przepisu. Na tej podstawie skarżący stwierdza, że jego nieobecność na posiedzeniu w/w Komisji Wojskowej nie była nieusprawiedliwiona w rozumieniu art. 111 pkt 4 ustawy pragmatycznej. Tak więc, według skarżącego, błąd Sądu I instancji polega na tym, że WSA nie dopatrzył się wady skierowania na badanie lekarskie, co miało wpływ na wynik sprawy.
Odnosząc się powyższego zarzutu przypomnieć należy, że przedmiotem kontroli Sądu I instancji był rozkaz personalny – zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej, podjęty na podstawie art. 111 pkt 4 ustawy pragmatycznej, nie zaś skierowanie na badanie do komisji lekarskiej. Jeżeli natomiast skarżący w skierowaniu upatruje powód wadliwości zwolnienia, to powinien zależność między wskazaniem powodu skierowania na badania i treścią rozkazu o zwolnieniu wykazać.
Zauważyć należy, że kierowanie na badanie lekarskie i zwolnienie ze służby wojskowej to dwie odrębne instytucje prawne, unormowane w dwóch różnych rozdziałach ustawy pragmatycznej. Wskazują na to m. in. przepisy określające przesłanki kierowania żołnierzy zawodowych do komisji lekarskiej - art. 5 ust. 3 pkt 1-7 ustawy i przepisy określające przesłanki zwolnienia z zawodowej służby wojskowej - art. 111 ustawy. W obu przypadkach przesłanki są różne, co oznacza, że skierowanie na badania i rozkaz o zwolnieniu należy oceniać pod kątem spełnienia przesłanek z daną instytucją związanych.
Jedną przesłanek zwolnienia, którą w niniejszej sprawie wskazał organ I instancji jako podstawę rozkazu o zwolnieniu ze służby wojskowej skarżącego kasacyjnie, jest "nieusprawiedliwione niezgłoszenie się do tej komisji w określonym terminie i miejscu", wymienione w art. 111 pkt 4 ustawy pragmatycznej. Trafnie stwierdził Sąd I instancji, że wskazany art. 111 pkt 4 stanowi samodzielną podstawę do obligatoryjnego zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Zatem, dla Sądu I instancji, oceniającego rozkaz o zwolnieniu skarżącego kasacyjnie, istotną jest kwestia spełnienia bądź niespełnienia jednej ze wskazanych w tym przepisie przesłanek zwolnienia ze służby wojskowej. W niniejszej sprawie przesłanką tą jest nieusprawiedliwione niezgłoszenie się do komisji lekarskiej w określonym terminie i miejscu.
W niniejszej sprawie jest bezsporne, że skarżący nie stawił się na badania komisji lekarskiej w określonym terminie i miejscu, zgodnie ze skierowaniem. Sporne jest natomiast, czy niezgłoszenie się skarżącego było nieusprawiedliwione.
Jak już wskazano, skarżący poszukuje usprawiedliwienia dla swojego niestawiennictwa przed komisją w wadliwości skierowania na badanie, tj. wskazanie na art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy, mimo, że sytuacja w nim wymieniona w niniejszej sprawie nie miała miejsca, co skonstatował także Sąd. Skarżący nie wykazał jednak w sposób przekonywujący, że taka wadliwość skierowania na badania mogła mieć wpływ na wynik sprawy, tj. zwolnienie ze służby z powodu "nieusprawiedliwionego niezgłoszenia się do tej komisji w określonym terminie i miejscu".
Z konstrukcji art. 5 ust. 3 ustawy wynika, że każda z sytuacji w przepisie tym wymienionych, w tym pogorszenie stanu zdrowia uniemożliwiające lub utrudniające wykonywanie zadań służbowych, upoważnia organ do skierowania żołnierza na badania lekarskie. W konsekwencji, skierowanie do wojskowej komisji lekarskiej, które wymienia choćby jeden z powodów wskazanych w w/w art. 5 ust. 3 ustawy, expressis verbis lub opisowo, nakłada na żołnierza obowiązek poddania się badaniu.
W niniejszej sprawie, w uzasadnieniu skierowania na badania z dnia [...] marca 2013 r. wskazano na zwolnienie lekarskie skarżącego kasacyjnie od 27 grudnia 2012 r., a także wymieniono zwolnienia lekarskie, z jakich korzystał skarżący kasacyjnie w okresie od 17 września 2011 r. do 7 grudnia 2012 r. Podniesiono też brak kontaktu z żołnierzem. Powyższe, Sąd I instancji trafnie przyrównał do sytuacji, kiedy pogorszenie zdrowia uniemożliwia lub utrudnia wykonywanie zadań służbowych (art. 5 ust. 3 pkt 2 ustawy). Nie ma zatem podstawy by twierdzić, że wskazanie w skierowaniu na art. 5 ust. 3 pkt 1, chociaż stan faktyczny odpowiadał hipotezie zawartej w art. 5 ust. 3 pkt 2 ustawy, mógł wpłynąć na rozstrzygnięcie w sprawie zwolnienia żołnierza ze służby, w sytuacji, kiedy nie zgłosił się na badania w określonym terminie i miejscu.
Dodatkowo należy stwierdzić, że fakt, iż w dniu wskazanym jako dzień badań przed wojskową komisją lekarską, skarżący korzystał ze zwolnienia lekarskiego, nie ma wpływu na ocenę jego niezgłoszenia się jako nieusprawiedliwionego. Skład orzekający NSA w tej sprawie podziela pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 1613/09, że w świetle art. 60b ustawy pragmatycznej, w którym jest mowa o zwolnieniu żołnierza zawodowego od zajęć służbowych, zwolnienie lekarskie przedstawione przez skarżącego (które obejmowało wyznaczoną datę badania), nie usprawiedliwiało niezgłoszenia się na badanie przez komisję lekarską. W pojęciu "zajęć służbowych" nie mieści się bowiem obowiązek żołnierza zgłoszenia się na badanie w celu ustalenia przydatności do dalszego pełnienia przez niego zawodowej służby wojskowej. Jak słusznie przy tym zauważył Sąd I instancji w przedmiotowym zaświadczeniu lekarskim wskazano, że chory może chodzić, co w zasadzie wyłącza możliwość przyjęcia nieusprawiedliwonego niestawiennictwa przed komisją lekarską z powodu choroby.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw, w związku z czym podlega oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.