Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny w pkt 2 wyroku z dnia 14 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1580/15, zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie solidarnie na rzecz P. M., R. M., A. W., P. W., E. W., Z. W., M. C., E. Ł., M. R., W. W., S. W., P. R., J. P. i D. Z. kwotę 120 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Pismem z dnia 25 maja 2017 r. pełnomocnik skarżących wniósł o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej zawartej w w/w postanowieniu o zwrocie kosztów wskazując, że pismem z dnia 26 września 2016 r. informował Sąd o śmierci M. C. wskazując, że jej następcą prawnym jest W. C., o czym pełnomocnik wspomniał również na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 14 kwietnia 2017 r. Podniesiono, że tym samym zwrot kosztów powinien być zasądzony na rzecz wskazanego następcy prawnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), który na podstawie art. 193 p.p.s.a. ma odpowiednie zastosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, przy czym w doktrynie podkreśla się, że chodzi tu jedynie o omyłki sądu, nie zaś pomyłki popełnione przez strony postępowania. Nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty, które nie wpływają w żaden sposób na treść rozstrzygnięcia. "Oczywistość" omyłki wyraża się zatem w tym, że już na pierwszy rzut oka można w sposób niebudzący wątpliwości uznać, że jest to omyłka.
Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Nie podlega również sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem. Sprostowaniu nie podlega także przeoczenie w sentencji orzeczenia jednego z zaskarżonych aktów lub pominięcie rozstrzygnięcia w kwestii kosztów postępowania.
W rozpatrywanej sprawie, wniosek P. M. i innych dotyczył sprostowania pkt 2 wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2017 r. poprzez zmianę oznaczenia osoby, na rzecz której zasądzone zostały koszty postępowania sądowego. Mając na uwadze powyższe rozważania należy dojść do wniosku, że żądanie to wykraczało poza zakres zastosowania art. 156 § 1 p.p.s.a. i skutkiem tego wniosek o sprostowanie nie mógł zostać uwzględniony. Jednocześnie wskazać należy, że powstała sytuacja nie będzie miała negatywnych skutków dla następcy prawnego M. C. – W. C. Skoro bowiem jest on jej następcą prawnym, to wchodzi w prawa i obowiązki zmarłej, zatem to jemu przypadnie zasądzona zmarłej część kosztów postępowania sądowego.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.