Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 21 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 1581/13

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 583/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę L.W. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia przedemerytalnego.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

L.W. zgłosiła się w dniu 1 grudnia 2003 r. do Powiatowego Urzędu Pracy w [...]. w celu zarejestrowania się jako osoba uprawniona do świadczenia przedemerytalnego i złożyła wniosek o ustalenie wysokości emerytury w celu ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego. Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w T., Inspektorat w [...]. decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. odmówił stronie ustalenia wysokości emerytury dla potrzeb świadczenia przedemerytalnego z powodu niespełnienia przesłanek z art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.)

Wobec powyższego Starosta Radomszczański decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. odmówił L.W. prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia 2 grudnia 2003 r.

W wyniku rozpoznania odwołania strony Wojewoda Łódzki decyzją z dnia [...] marca 2005 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Następnie w dniu 4 kwietnia 2008 r. do organu pierwszej instancji wpłynęła decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T., Inspektorat w [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. o odmowie ustalenia wysokości emerytury dla potrzeb świadczenia przedemerytalnego.

Z uwagi na powyższe Starosta Radomszczański decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...], na podstawie art. 37k ust. 1 i art. 37l ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, odmówił L.W. prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia 2 grudnia 2003 r. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wyjaśnił, że w decyzji ZUS z dnia [...] kwietnia 2008 r. odmówiono stronie ustalenia prawa do emerytury dla potrzeb świadczenia przedemerytalnego stwierdzając, iż na dzień 2 grudnia 2003 r., po uwzględnieniu okresu zatrudnienia od 1 października 2002 r. do 30 listopada 2003 r., strona udowodniła okres składkowy wynoszący: 16 lat, 9 miesięcy i 1 dzień oraz okres nieskładkowy: 5 lat, 7 miesięcy i 1 dzień, co stanowiło negatywną przesłankę do ustalenia wysokości emerytury dla potrzeb świadczenia przedemerytalnego. W związku z powyższym w ocenie organu pierwszej instancji, skarżąca nie spełnia warunków do przyznania świadczenia przedemerytalnego.

W odwołaniu strona wskazała, że podstawę rozstrzygnięcia stanowiła decyzja ZUS, od której wniosła odwołanie do Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r. Wojewoda Łódzki, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4, art. 101 § 1 i § 3, art. 103, art. 123 K.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 10 ust. 2 pkt 6 i ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zawiesił postępowanie odwoławcze.

W piśmie z dnia 2 lutego 2012 r. L.W. zwróciła się do Powiatowego Urzędu Pracy w [...] z prośbą o ponowne rozpatrzenie wniosku o świadczenie przedemerytalne od dnia 1 grudnia 2003 r. Wskazała, że na dzień 1 grudnia 2003 r., czyli dzień rejestracji, spełniała warunki: staż ponad 30 lat pracy i ukończone 50 lat życia. Podniosła, że ZUS nie uznał urlopu wychowawczego, który w ramach stosunku pracy w całości wlicza się do stażu pracy. Dodatkowo powołała się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 18 maja 2011 r. sygn. akt I UZP 1/11, z której wynika, że okresy bezpłatnego urlopu dla matek pracujących opiekujących się małymi dziećmi, a następnie urlopu wychowawczego – wykorzystane przed dniem 1 stycznia 1999 r. – są od dnia 28 stycznia 1972 r. okresem podlegania ubezpieczeniu społecznemu z tytułu pozostawania w stosunku pracy w rozumieniu art. 29 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Strona podniosła, że przy 4 dzieci ustawowo przysługiwał jej urlop 6 lat, plus 3 lata dodatkowe na chorą córkę, czyli łącznie 9 lat. Z dokumentów wynika, że na urlopie była 9 lat.

Pismem z dnia 10 lutego 2012 r. organ pierwszej instancji wezwał stronę do wyjaśnienia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia, czy w piśmie z dnia 2 lutego 2012r. wnosi o podjęcie postępowania odwoławczego od decyzji Starosty Radomszczańskiego z dnia [...] kwietnia 2008 r czy też pismo ma inny charakter, a jeśli tak to jaki. Jednocześnie wezwano skarżącą do wyjaśnienia czy postępowanie przed Sądem Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie odwołania od decyzji ZUS z dnia [...] kwietnia 2008 r. zostało zakończone oraz czy została wydana decyzja ustalająca wysokość emerytury dla potrzeb świadczenia przedemerytalnego.

W odpowiedzi, w piśmie z dnia 20 lutego 2012 r., strona wskazała, że domaga się ustalenia prawa do świadczenia przedemerytalnego z datą wsteczną od dnia 1 grudnia 2003 r. W ocenie strony tryb postępowania został wskazany w uchwale o sygn. akt III UZP 1/11. Postępowanie winno być wszczęte przez organ na podstawie złożonego wniosku, natomiast postępowanie winno być podjęte na podstawie art. 97 § 2 K.p.a. z urzędu. L.W. wyjaśniła, że wyrokiem z dnia [...] sierpnia 2008 r. Sąd Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. oddalił odwołanie od decyzji ZUS z dnia [...] kwietnia 2008 r. Strona wskazała, że do okresu nieskładkowego powinno się zaliczyć cały okres urlopu wychowawczego, tj. 8 lat 6 miesięcy i 7 dni, z tytułu opieki nad dzieckiem specjalnej troski, a Sąd i organ rentowy zaliczyli tylko 6 lat.

Wezwaniem z dnia 14 marca 2012 r. Urząd Wojewódzki zobowiązał skarżącą do przedłożenia wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. o sygn. akt [...], ze wskazaniem czy wyrok jest prawomocny.

W piśmie z dnia 26 marca 2012 r. strona wskazała, że jej wniosek z dnia 2 lutego 2012 r. do PUP nie dotyczy zawieszonego postępowania z dnia [...] lipca 2008r. L.W. podała, że wnioskowała o ponowne ustalenie prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia 1 grudnia 2003 r. w oparciu o nowe okoliczności, tj. uchwałę Sądu Najwyższego o sygn. akt I UZP 1/11.

W odpowiedzi na pismo organu z dnia 2 kwietnia 2012 r., Sąd Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. wskazał, że postępowanie w sprawie odwołania od decyzji ZUS zostało zakończone i Sąd oddalił odwołanie. Następnie postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. Wojewoda Łódzki podjął z urzędu z dniem [...] maja 2012 r. zawieszone postępowanie dotyczące odwołania L.W. od decyzji Starosty Radomszczańskiego z dnia [...] kwietnia 2008 r.

Jednocześnie decyzją z dnia [...] maja 2012 r. Wojewoda Łódzki, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 10 ust. 2 pkt 4, ust. 7 pkt 2, art. 146 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w związku z art. 37k ust. 1, 2, 3, art. 37l ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz art. 29 ust. 2, art. 30 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu organ zauważył, że zgodnie z art. 146 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy sprawy, w których przed dniem wejścia w życie ustawy wszczęto postępowanie odwoławcze lub postępowanie przed sądem administracyjnym, podlegają rozpatrzeniu według przepisów dotychczasowych. W związku z tym, iż postępowanie administracyjne przed organami zatrudnienia nie zostało zakończone do dnia 31 maja 2004 r. włącznie organ stwierdził, że wniosek z dnia 1 grudnia 2003 r. podlega rozpatrzeniu na podstawie art. 37k i art. 37l ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 maja 2004 r., w związku z art. 29 ust. 2 i art. 30 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych.

Nadto organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z przepisami art. 29 ust. 2 i art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych osoby, które do dnia przejęcia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznawania i wypłaty świadczeń przedemerytalnych, tj. przed dniem 1 sierpnia 2004 r. zarejestrowały się we właściwym powiatowym urzędzie pracy i spełniały warunki do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego, nabywają to prawo na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2004 r. włącznie.

Powiatowe Urzędy Pracy do dnia przejęcia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznawania i wypłaty świadczeń przedemerytalnych ustalają i wypłacają te świadczenia osobom zarejestrowanym w powiatowych urzędach pracy, na zasadach określonych w ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. przed dniem 1 sierpnia 2004 r., stosuje się przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Przez sprawy wszczęte i niezakończone rozumie się również wnioski o ustalenie prawa do świadczenia przedemerytalnego złożone przed dniem przejęcia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych spraw związanych z wypłatą świadczeń przedemerytalnych, podlegających rozpatrzeniu po dniu tego przejęcia.

Powołując się na treść przepisu art. 37k i art. 37l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu organ odwoławczy wyjaśnił, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. Inspektorat w [...] na mocy decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. odmówił stronie ustalenia wysokości emerytury dla potrzeb świadczenia przedemerytalnego na wniosek Powiatowego Urzędu Pracy z dnia 13 marca 2008 r. W uzasadnieniu ww. decyzji organ rentowy wskazał, że strona na dzień 2 grudnia 2003 r. udowodniła łączny staż pracy wynoszący: 22 lata, 4 miesiące i 1 dzień. Wobec niespełnienia warunku posiadania odpowiedniego stażu pracy ZUS odmówił ustalenia wysokości emerytury dla potrzeb świadczenia przedemerytalnego.

Powyższa decyzja została zakwestionowana przez L.W., jednakże Sąd Okręgowy w P. V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia [...] sierpnia 2008 r. oddalił odwołanie. L.W. nie zakwestionowała powyższego wyroku i postępowanie w sprawie ustalenia wysokości emerytury dla potrzeb świadczenia przedemerytalnego zostało zakończone. Strona nie spełniała bowiem warunków przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego. W dniu 1 grudnia 2003 r. nie ukończyła 58 lat (data urodzenia: [...].03.1952 r.) i legitymowała się ogólnym stażem pracy wynoszącym 22 lata 4 miesiące i 1 dzień. Odnosząc się do pism strony z dnia 2 lutego 2012 r. i z dnia 30 marca 2012 r. organ wskazał, że nie ma uprawnień do zmiany wyroku sądowego w oparciu o nowe okoliczności, pouczając o możliwości złożenia wniosku o wznowienie postępowania przed sądem

Powyższa decyzja została zakwestionowana przez L.W. W skardze z dnia 20 czerwca 2012 r. skarżąca wniosła o jej uchylenie. W ocenie skarżącej decyzję w sprawie ustalenia prawa do świadczenia przedemerytalnego powinien wydać Powiatowy Urząd Pracy, a nie ZUS. Skarżąca zaznaczyła, że całe postępowanie zapoczątkowane wydaniem decyzji przez ZUS jest nieprawidłowe.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

W dniu 20 września 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęło pismo skarżącej, w którym poinformowała, że rozprawa przed Sądem Okręgowym w P. wyznaczona na dzień 18 września 2012 r. została odwołana (sygn. akt [...]). Z kolei w piśmie procesowym z dnia 8 marca 2013 r. skarżąca wskazała, że nie zakończyło się postępowanie w sprawie o wznowienie postępowania o ustalenie wysokości emerytury dla potrzeb świadczenia przedemerytalnego. Wyjaśniła, że zasadny byłyby wniosek Powiatowego Urzędu Pracy o wydanie przez ZUS ponownej decyzji w przedmiocie ustalenia wysokości emerytury. Skarżąca powołała się na naruszenie zasady dwuinstancyjności przy rozpoznawaniu jej sprawy.

Nadto w piśmie z dnia 12 marca 2013 r. skarżąca wniosła o odroczenie rozprawy z uwagi na okoliczność otrzymania wyroku w sprawie o sygn. akt [...] oraz zamiar wniesienia środka odwoławczego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż wniesiona skarga jest niezasadna. Sąd ten nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja i decyzja organu pierwszej instancji naruszały przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogłoby stanowić przesłankę do ich uchylenia.

Następnie Sąd wyjaśnił, że podstawę prawną zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.). W myśl art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 120, poz. 1252 ze zm.) do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Przez sprawy wszczęte i niezakończone rozumie się również wnioski o ustalenie prawa do świadczenia przedemerytalnego złożone przed dniem przejęcia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznawania i wypłaty świadczeń przedemerytalnych w związku z art. 37l ust. 2 i art. 27 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Dalej Sąd podkreślił, że w myśl art. 29 ust. 2 powołanej ustawy osoby, które do dnia przejęcia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznawania i wypłaty świadczeń przedemerytalnych zarejestrowały się w urzędzie pracy i spełniały warunki do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego nabywają to prawo na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie niniejszej ustawy.

Jak wynika, zdaniem Sądu, z prawidłowo ustalonego przez organy administracji stanu faktycznego Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. odmówił skarżącej ustalenia wysokości emerytury dla potrzeb świadczenia przedemerytalnego. Dodano również, że postępowanie to toczyło się na wniosek Powiatowego Urzędu Pracy z dnia 13 marca 2008 r. Ustalono, że skarżąca na dzień 1 grudnia 2003 r. udowodniła łączny staż pracy wynoszący 22 lata 4 miesiące i 1 dzień oraz nie ukończyła 58 lat.

Odnosząc powyższe do treści przepisu art. 37k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, który stanowi, że: świadczenie przedemerytalne przysługuje, z zastrzeżeniem ust. 9, osobie, spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli:

1. 1) osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i 63 lata mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, lub
2. 2) do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn, lub
3. 3) do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub
4. 4) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. 2002r. Nr 9, poz. 85, Nr 127, poz. 1088 i Nr 155, poz. 1287), lub
5. 5) zakończyła okres zatrudnienia, o którym mowa w art. 19 ust. 2a, i w wyniku zaliczenia go do okresu uprawniającego do emerytury spełnia warunki określone w pkt 1, 3 lub 4, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, że skarżąca nie spełniała warunków do ustalenia emerytury dla potrzeb świadczenia przedemerytalnego.

W ocenie Sądu pierwszej instancji z treści ww. przepisu art. 37k ust. 3 i 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, według stanu na dzień 31 maja 2004 r. wynika, iż decyzję ustalającą wysokość emerytury w celu ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego organ rentowy wydaje na wniosek powiatowego urzędu pracy. Od decyzji organu rentowego przysługują środki odwoławcze, określone w odrębnych przepisach. Z powyższych przepisów, zdaniem Sądu, wynika, że urząd pracy jest związany ostateczną decyzją organu rentowego nie tylko co do wysokości przyznanego świadczenia przedemerytalnego, ale też stanowiskiem co do nabytego lub też nie uprawnienia do tego świadczenia.

Ponadto zaznaczono, że w niniejszej sprawie Zakład Ubezpieczeń Społecznych w dniu [...] kwietnia 2008 r. wydał decyzję, w której odmówił skarżącej prawa do ustalenia wysokości emerytury dla potrzeb świadczenia przedemerytalnego. W wyniku rozpoznania odwołania skarżącej Sąd Okręgowy w P. V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia [...] sierpnia 2008 r. je oddalił. Skarżąca nie kwestionowała tego rozstrzygnięcia, zatem wyrok się uprawomocnił. Biorąc pod uwagę powyższe organ będąc związany decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ta z [...] kwietnia 2008 r.) nie mógł wydać odmiennego rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Dopóki w obrocie prawnym pozostaje prawomocna decyzja organu rentowego, to nie ma podstaw do prowadzenia ponownego postępowania w tym zakresie. W związku z powyższym Sąd uznał, że zarzuty podnoszone przez skarżącą są niezasadne.

Dalej Sąd wyjaśnił, że przed Sądem Okręgowym w P. toczy się postępowanie z wniosku strony przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych o wznowienie postępowania o ustalenie wysokości emerytury w celu ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego. Zatem dopóki nie zostanie wzruszona prawomocna decyzja z dnia [...] kwietnia 2008 r. Starosta Radomszczański, jak również Wojewoda Łódzki, są związani ustaleniami w niej zawartymi związane.

Sąd nie stwierdził także naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, bowiem ustalony w sprawie stan faktyczny dawał podstawę do wydania decyzji. Organ odwoławczy jak zaznaczono nie naruszył zasady dwuinstancyjności określonej w treści art. 15 K.p.a., bowiem prawidłowo rozpoznał odwołanie skarżącej.

Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej z dnia 12 marca 2013 r. o odroczenie rozprawy, gdyż w myśl przepisu art. 99 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", sąd nawet na zgodny wniosek stron może odroczyć posiedzenie tylko z ważnej przyczyny. Zamiar wniesienia przez skarżącą środka zaskarżenia od wyroku wydanego w postępowaniu o wznowienie postępowania w sprawie ustalenia wysokości emerytury w celu świadczenia przedemerytalnego nie stanowi ważnej przyczyny w rozumieniu cytowanego przepisu ani nie był przeszkodą do merytorycznego rozpoznania sprawy. Reasumując, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła L.W. zaskarżają go w całości. Wyrokowi temu zarzuciła:

1. 1) naruszenie prawa procesowego, a mianowicie art. "145 ust. 1 pkt 1 lit. c" w zw. z art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 15, art. 136, art. 140 K.p.a. w zw. z art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia i wynik postępowania, albowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi błędnie uznał, iż Wojewoda Łódzki nie naruszył wskazanych przepisów postępowania, jak również miał prawo dokonać ponownej merytorycznej oceny stanu faktycznego, innego aniżeli ten będący podstawą rozstrzygnięcia, podczas gdy z istoty postępowania odwoławczego wynika, że zmierza ono do oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji. Błędny jest zatem pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przedstawiony w uzasadnieniu wyroku, który wskazuje, że Wojewoda Łódzki miał prawo rozpoznać sprawę w taki sposób, jakby w ogóle decyzja Starosty Radomszczańskiego nie została wydana,
2. 2) naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., polegające na niezastosowaniu ww. przepisu i odmowie zawieszenia postępowania w sprawie, mimo że skarżąca zawiadomiła Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi o sprawie prowadzonej przed Sądem Okręgowym w P. w przedmiocie wznowienia postępowania o ustalenie wysokości emerytury prowadzonej pod sygn. akt [...]. Naruszenie ww. przepisu miało istotny wpływ na wynik postępowania i treść zaskarżonego orzeczenia, skoro od treści wyroku Sądu Okręgowego w ww. sprawie uzależniona jest ocena prawidłowości decyzji zarówno Starosty Radomszczańskiego jak również Wojewody Łódzkiego,
3. 3) naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. "145 ust. 1 pkt 1 lit. c" w zw. z art. 151 oraz art. 134 P.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 oraz 107 K.p.a. polegające na pominięciu w ocenie zasadności decyzji treści wniosku Powiatowego Urzędu Pracy z dnia 1 grudnia 2003 r. znak [...] (k-15) jak również zestawienia okresów zaliczanych osoby - klient PUP (k-21), w których to jednoznacznie wskazano, iż skarżąca uzyskała wymagany przepisami okres uprawniający do zasiłku, który w ocenie Powiatowego Urzędu Pracy wynosił 30 lat 6 miesięcy i 24 dni, co skutkowało ustaleniem, że zaskarżone decyzje są prawidłowe, podczas gdy uwzględnienie treści ww. dokumentów w powiązaniu z zakresem kompetencji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ograniczających się wyłącznie do ustalenia wysokości świadczenia bez uprawnienia do kwestionowania okresów ubezpieczenia prowadziłoby do wniosku, iż jest uprawniona do świadczenia przedemerytalnego, zaś zaskarżone decyzje organu pierwszej i drugiej instancji winny zostać uchylone jako nieprawidłowe. Tym samym zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w którym nie uwzględniono ww. dowodów jako nieprawidłowy winien zostać wyeliminowany z obrotu prawnego;
4. 4) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 37k ust. 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu polegające na tym, że organ rentowy - Zakład Ubezpieczeń Społecznych w sposób nieprawidłowy zakwestionował uwzględnione przez Powiatowy Urząd Pracy w [...] okresy podlegania przez skarżącą ubezpieczeniu społecznemu wskazane we wniosku z dnia 1 grudnia 2003 r. w sprawie [...], jak również w zestawieniu okresów zaliczanych (k-21), w tym okres 6 lat, w którym skarżąca sprawowała opiekę nad dzieckiem, podczas gdy z orzecznictwa sądów administracyjnych, w tym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 grudnia 2004 r., II SA/Wa 490/04, jak również z orzeczenia Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 7 maja 2002 r., III AUa 1989/01 wynika, iż obowiązkiem Powiatowego Urzędu Pracy jest przekazanie do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniosku oraz doręczenie dowodów określających okresy składkowe i nieskładkowe wraz z określeniem daty, od której ma być wypłacane świadczenie przedemerytalne, zaś Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie może, rozpoznając zgłoszony przez właściwy urząd pracy wniosek o ustalenie wysokości emerytury rozstrzygać merytorycznie sprawy uprawnień do świadczeń przedemerytalnych, chociażby poprzez odmowę uznania jednego ze wskazanych okresów pracy za okres składkowy bądź nieskładkowy. Powiatowy Urząd Pracy jednoznacznie określił, iż skarżąca ma wymagany okres uprawniający do świadczenia przedemerytalnego, który wynosił 30 lat, 6 miesięcy i 24 dni.

Powołując się na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, alternatywnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W motywach skargi kasacyjnej przedstawiono rozważania mające uzasadnić przywołane wyżej zarzuty.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie w całości podnosząc, iż zawiera nieusprawiedliwione zarzuty.

Pismem z dnia 10 grudnia 2014 r. skarżąca podtrzymała swoje stanowisko w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się zaistnienia enumeratywnie wymienionych w § 2 tego przepisu przesłanek nieważności, zatem przedmiotową skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w jej treści zarzutami. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie skarga kasacyjna w jej całokształcie nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów zarówno naruszenia przepisów postępowania jak i prawa materialnego. Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Wojewody Łódzkiego o odmowie przyznania świadczenia przedemerytalnego, tym samym wydany w sprawie wyrok odpowiada prawu.

Według art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. (skarga kasacyjna wadliwie wskazuje w tym zakresie przepis art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.- co należy uznać za oczywistą omyłkę pisarską) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych, albo błędnej wykładni tych przepisów. Warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu jest ustalenie, że stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. nie pozostawia w zasadzie wątpliwości co do tego, że obejmuje ono wyłącznie przypadki, w których gdyby nie naruszono przepisów proceduralnych, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. W tej sprawie nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że wskazywane w skardze kasacyjnej naruszenie przepisów postępowania - art. 7, 77 § 1, 107, jak też art. 15, 136, 140, nie wystąpiło w postępowaniu prowadzonym przed organami orzekającymi w tej sprawie, co zostało potwierdzone stanowiskiem Sądu pierwszej instancji zawartym w motywach zaskarżonego wyroku.

Brak było tym samym podstawy do zastosowania przez ten Sąd podnoszonego w skardze kasacyjnej art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., dlatego też prawidłowo przyjęto konstrukcję prawną oddalenia skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. wobec faktu, iż wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem niniejszego postępowania było żądanie strony przyznania świadczenia przedemerytalnego. Postępowanie to uruchomione wnioskiem L.W. z dnia 1 grudnia 2003 r., z uwagi na przepisy intertemporalne (art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych - Dz. U. Nr 120, poz.1252 ze zm.), toczyło się w trybie przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. Nr 58 z 2003 r., poz. 514 ze zm.).

Organy administracji odmówiły przyznania skarżącej przedmiotowego świadczenia przedemerytalnego z uwagi na niespełnienie wymogów z art. 37k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, a przede wszystkim z uwagi na nieosiągnięcie okresu uprawniającego do emerytury wynoszącego co najmniej 30 lat. Stanowisko to wynikało z decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w T., Inspektorat w [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. odmawiającej ustalenia wysokości emerytury dla potrzeb świadczenia przedemerytalnego, od której odwołanie wniesione do Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. zostało oddalone wyrokiem z dnia [...] sierpnia 2008 r., [...].

W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji wskazując na dyspozycję art. 37k ust. 3 i 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu przyjął, że urząd pracy jest związany ostateczną decyzją organu rentowego nie tylko co do wysokości przyznanego świadczenia przedemerytalnego, ale również stanowiskiem co do nabytego lub też nie uprawnienia do tego świadczenia. Stanowisko to zasługuje na aprobatę Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Odmienny pogląd wyrażony w skardze kasacyjnej oparty został na stanowisku zawartym w wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 7 maja 2002 r., III AUa 1989/01 (OSA 2002, nr 8, poz.

26) zgodnie z którym w myśl art. 37 "k" ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 1997r. Nr 25, poz. 128), organ rentowy wydaje na wniosek urzędu pracy decyzję ustalającą wysokość emerytury w celu ustalenia świadczenia przedemerytalnego - i do tego postępowania, tj. ustalenia wysokości emerytury stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące postępowania w sprawie świadczeń emerytalnych. Stąd też organ rentowy nie może, rozpoznając zgłoszony przez właściwy urząd pracy wniosek o ustalenie wysokości emerytury, rozstrzygać merytorycznie sprawy uprawnień do świadczeń przedemerytalnych m.in. przez odmowę uznania jednego z wykazanych okresów pracy.

Powyższy pogląd został uznany za błędny w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 2003 r., II UZP 1/03 (opubl. OSNP 2003, nr 13, poz. 317) w myśl której Zakład Ubezpieczeń Społecznych jest uprawniony do odmowy ustalenia wysokości emerytury w celu ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego w sytuacji, gdy osoba ubiegająca się o to świadczenie nie spełnia warunków posiadania wymaganego okresu zatrudnienia, od którego zależy jej prawo do emerytury. Trzeba wyraźnie zaznaczyć, iż Sąd Najwyższy dokonał bardzo wszechstronnej, wnikliwej analizy przedmiotowej problematyki. W uzasadnieniu uchwały Sąd Najwyższy zauważył między innymi, że fakt, iż świadczenia przedemerytalne ustala i przyznaje starosta, a wypłaca powiatowy urząd pracy, oznacza, że decyzja starosty przyznająca prawo do tego świadczenia, musi być poprzedzona ustaleniem, iż zachodzą warunki określone w art. 37k ust. 1 ustawy, w tym warunek posiadania okresu uprawniającego do emerytury.

Decyzja taka zawiera więc w sobie dwa elementy: stwierdzenie, że zachodzą ustawowe podstawy dla przyznania świadczenia oraz określenie oznaczonego co do wysokości świadczenia. Jest więc rezultatem z jednej strony przesądzenia, że zaistniały ustawowe podstawy dla przyznania świadczenia (kompetencja starosty), z drugiej zaś określenia wysokości świadczenia na podstawie decyzji ustalającej wysokość emerytury (kompetencja organu rentowego). Decyzja organu rentowego bądź to ustala wysokość emerytury, bądź też odmawia takiego ustalenia w sytuacji gdy brak po temu warunków (brak wystarczających okresów składkowych i nieskładkowych). Taka decyzja podlega kontroli sądu powszechnego (art. 37k ust. 5 ustawy w związku z art. 476 § 2 pkt 4 K.p.c.) jako sprawa z zakresu ubezpieczeń społecznych, mimo że samo świadczenie przedemerytalne - wchodząc do katalogu szeroko pojętego systemu zabezpieczeń społecznych - nie jest częścią systemu ubezpieczeń społecznych (art. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych).

Sąd Najwyższy stwierdził, że dla przesądzenia przez starostę istnienia prawa do świadczenia przedemerytalnego, decyzja ZUS ma charakter prejudycjalny, co oznacza, iż kompetencje obu tych organów są rozdzielne - aczkolwiek nie sposób nie zauważyć, że skutkiem decyzji organu rentowego może być negatywna dla zainteresowanego decyzja starosty, podlegająca zaskarżeniu w innym trybie, przewidzianym przepisami K.p.a. Odmowa ustalenia przez organ rentowy wysokości emerytury w przedstawionym postępowaniu, może w przyszłości spowodować odmowę przyznania emerytury - świadczenia z ubezpieczenia społecznego. Z tych względów Sąd Najwyższy nie podzielił odmiennego stanowiska wyrażonego przez Sąd Apelacyjny w Krakowie w cytowanym wyżej wyroku z dnia 7 maja 2002 r. Oznaczałoby to bowiem w istocie, że wniosek urzędu pracy, do którego dołączono kwestionariusz przedstawiający okresy zatrudnienia, ma dla organu rentowego charakter wiążący i obliguje go do wyliczenia wysokości emerytury także nienależnej, pomijając nawet oczywistą trudność czy wręcz niemożliwość takiego ustalenia.

Rozumowanie takie mogłoby mieć ewentualne uzasadnienie jedynie wówczas, gdyby decyzję organu rentowego poprzedzała decyzja starosty stwierdzająca istnienie prawa do świadczenia przedemerytalnego, niemniej w istniejącym stanie prawnym, decyzja ZUS w takiej sprawie "wyprzedza" decyzję starosty (zob. uzasadnienie cyt. uchwały Sądu Najwyższego).

Należy również wskazać, że stanowisko nawiązujące do poglądu Sądu Apelacyjnego w Krakowie w ww. wyroku zajął również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 6 grudnia 2004 r., II SA/Wa 490/04, (LEX nr 162317), na który skarżąca kasacyjnie powołała się również w skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny z uwagi na brak poddania kontroli instancyjnej ww. orzeczenia WSA w Warszawie nie może dokonywać pozainstancyjnej jego oceny. Jednakże w żadnym wypadku orzeczenie to nie wiąże w tej sprawie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyżej przedstawiony pogląd Sądu Najwyższego można uznać za utrwalony w jego orzecznictwie. Został on bowiem potwierdzony w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2006 r., II UK 255/05 (OSNP 2007, nr 13-14, poz. 204) zgodnie z którym organ rentowy nie był upoważniony do decydowania o prawie ubezpieczonego do świadczenia przedemerytalnego; do jego kompetencji należało natomiast wydanie decyzji ustalającej wysokość hipotetycznej emerytury, przy uwzględnieniu udokumentowanych okresów składkowych i nieskładkowych mających wpływ na prawo do emerytury i jej wysokość (art. 37k ust. 3 i 4 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, tj. Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.). W uzasadnieniu wyroku Sąd Najwyższy wskazał, że skład rozpoznający niniejszą sprawę w pełni akceptuje pogląd zaprezentowany w uchwale Sądu Najwyższego z 19 marca 2003 r., III UZP 1/03 (OSNP 2003 nr 13, poz. 317).

Powoływana uchwała Sądu Najwyższego wyraźnie wskazuje na powinność organu rentowego dokonywania weryfikacji i kwalifikacji okresów składkowych i nieskładkowych, mających wpływ zarówno na prawo do emerytury, jak też na jej wysokość, lecz nie upoważnia go do decydowania o prawie ubezpieczonego do świadczenia przedemerytalnego.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wywody zawarte w skardze kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie i nie są w stanie podważyć przedstawionego stanowiska Sądu Najwyższego, w istocie zaakceptowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku. Argumenty oparte na wykładni logicznej i systemowej zdecydowanie przemawiają za poglądem Sądu Najwyższego. Pogląd ten podzielono także w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2008 r., I OSK 538/07, opubl. stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, a jest on również akceptowany w pełni przez skład orzekający w tej sprawie.

Należy stwierdzić, że za trafnością wskazanej uchwały przemawia dodatkowo fakt, iż skarżący w przypadku odmowy uznania przez organ rentowy okresów zatrudnienia miał prawo kwestionować ten fakt w postępowaniu przed sądem powszechnym. Ustawodawca zapewnił zatem w takiej sytuacji ochronę prawa podmiotowych wnioskodawcy. Nie może budzić wątpliwości, iż ustawodawca wprowadzając taki mechanizm ustalenia prawa do świadczenia przedemerytalnego korzystał w tym zakresie z pewnej swobody wyboru trybu postępowania, która przysługuje prawodawcy. Nie można także pominąć, że organy rentowe z uwagi na pełnione zadania w zakresie świadczeń emerytalno-rentowych były lepiej przystosowane do ustalania okresów zatrudnienia, niż starosta. Potwierdza to późniejsza zmiana przepisów w tym zakresie. Zgodzić się należy z Sądem Najwyższym, że skutkiem decyzji organu rentowego odmawiającej uznania jednego z okresów zatrudnienia, a tym samym ustalenia wysokości emerytury może być negatywna dla zainteresowanego decyzja starosty w przedmiocie ustalenia prawa do świadczenia przedemerytalnego, podlegająca zaskarżeniu w innym trybie, przewidzianym przepisami K.p.a. Decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ma zatem charakter tzw. prejudykatu dla decyzji starosty. Taka sytuacja polegająca na związaniu organu administracji decyzją innego organu rozstrzygającą określone zagadnienie, nie jest niczym wyjątkowym w polskim systemie prawa.

Nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej kasacyjnie, że organ rentowy rozpoznając zgłoszony przez właściwy urząd pracy wniosek o ustalenie wysokości emerytury, przez odmowę uznania wszystkich okresów ze wskazanych okresów składkowych i nieskładowych – wymienionych w zestawieniu okresów zaliczanych (k-21), rozstrzyga merytorycznie sprawę uprawnień do świadczeń przedemerytalnych. Przedmiotowa teza stanowi uproszczenie i pomija niebudzący wątpliwości fakt, że to starosta ustalał uprawnienie do świadczenia przedemerytalnego, choć czynił to w oparciu o decyzję organu rentowego, który dokonywał weryfikacji i kwalifikacji okresów składkowych i nieskładkowych, będących przesłanką powstania prawa do emerytury, jak i determinujących wysokość tegoż świadczenia. Przyjęcie odmiennego stanowiska pozostawałoby w rażącej sprzeczności z językową wykładnią przepisu art. 37 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu - tak w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2008 r., I OSK 538/07, publikowanym na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl.

Przedstawione rozważania prowadzą do wniosku, że w rozpoznawanej sprawie decyzja organu rentowego jest wiążąca w zakresie ustalonych w niej okresów składkowych i nieskładkowych i nie jest możliwe kwestionowanie tych ustaleń przez skarżącego ani w postępowaniu administracyjnym, ani w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Tym samym należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w rozpoznawanej sprawie, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, prawidłowo zinterpretował przepis art. 37k ust. 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Nie jest również usprawiedliwiony zarzut dotyczący naruszenia przepisów art. 7, 77 § 1 oraz 107 K.p.a. polegający na pominięciu w ocenie zasadności decyzji treści wniosku Powiatowego Urzędu Pracy z dnia 1 grudnia 2003 r. znak [...] (k-15) jak również zestawienia okresów zaliczanych osoby - klient PUP (k-21), w których to wskazano, iż skarżąca uzyskała wymagany przepisami okres uprawniający do zasiłku, który w ocenie Powiatowego Urzędu Pracy wynosił 30 lat, 6 miesięcy i 24 dni. Sam wniosek Powiatowego Urzędu Pracy, jak również zestawienie okresów zaliczanych osobie, stanowią podstawę do wszczęcia postępowania o ustalenie wysokości emerytury dla potrzeb świadczenia przedemerytalnego, jednakże to Zakład Ubezpieczeń Społecznych dokonuje weryfikacji wskazanych we wniosku okresów składkowych i nieskładkowych i samodzielnie wylicza łączny okres stażu pracy niezbędny do ustalenia wysokości emerytury.

Nie można zatem uznać, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych związany jest bezwzględnie zestawieniem okresów zaliczanych osobie przesyłanym przez Powiatowy Urząd Pracy, bowiem prowadziłoby to do sytuacji w której błędne wyliczenia organów pracy nie mogłyby być korygowane przez ZUS. Natomiast decyzja ZUS w tym zakresie podlega przecież zaskarżeniu do sądu powszechnego i skarżąca kasacyjnie w tej sprawie przecież z tej drogi odwoławczej skorzystała.

Niewątpliwie w rozpoznawanej sprawie skarżąca kasacyjnie prawidłowo wskazuje w motywach kasacji, iż aby starosta mógł wydać decyzję o przyznaniu czy też odmowie przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego, poprzedzona ona musi być prawomocną i ostateczną decyzją o ustaleniu wysokości emerytury dla potrzeb świadczenia przedemerytalnego wydawaną przez organ rentowy. W tej sprawie Starosta Radomszczański wydając decyzję w dniu [...] kwietnia 2008 r. oparł się, co jest niesporne, na nieostatecznej decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T., Inspektorat w [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r., albowiem strona złożyła do sądu powszechnego od tej decyzji organu rentowego odwołanie. Niemniej jednak po wniesieniu odwołania od decyzji Starosty Radomszczańskiego i ustaleniu przez organ odwoławczy tego faktu, to Wojewoda Łódzki zawiesił postępowanie odwoławcze do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy przez sąd powszechny.

Gdy ten oddalił odwołanie wyrokiem z dnia [...] sierpnia 2008 r., [...], tym samym nie dokonując jakiejkolwiek zmiany decyzji organu rentowego z dnia [...] kwietnia 2008 r., zawieszone postępowanie zostało podjęte i wówczas wydano zaskarżoną decyzję w oparciu o tożsamą decyzję organu rentowego o ustaleniu wysokości emerytury dla potrzeb świadczenia przedemerytalnego, w tym wypadku już prawomocną i ostateczną. Można jedynie w tej sytuacji mówić o nieistotnym naruszeniu prawa niemającym wpływu na wynik sprawy. Taka wada postępowania w żadnym wypadku nie uzasadniała zastosowania konstrukcji prawnej z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Tym samym zarzut naruszenia w tym zakresie przepisów art. "145 ust. 1 pkt 1 lit. c" w zw. z art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 15, art. 136, art. 140 K.p.a. w zw. z art. 78 Konstytucji RP nie zasługuje na uwzględnienie.

Dodatkowo podnieść należy, iż norma art. 78 Konstytucji RP stanowiąca, iż każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji, wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżenia określają ustawy, nie została w żaden sposób naruszona w rozpoznawanej sprawie. Wskazywane uchybienie wydania przez Starostę Radomszczańskiego decyzji w dniu [...] kwietnia 2008 r. w oparciu o nieostateczną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T., Inspektorat w [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r., nie pozbawiła strony możliwości skorzystania z drogi odwoławczej do sądu powszechnego, tym samym przywoływane naruszenie ww. normy ustawy zasadniczej nie znajduje jakiegokolwiek uzasadnienia w tej sprawie.

Podobnie nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. polegający na odmowie zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie z uwagi na toczące się przed Sądem Okręgowym w P. postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania o ustalenie wysokości emerytury prowadzonej pod sygn. akt [...].

Przepis art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. stanowi, iż Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

Zawieszenie postępowania z ww. przyczyny następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie sądu. Musi on rozważyć, czy w konkretnym przypadku zachodzą przesłanki uzasadniające zawieszenie.

W tej sprawie, jak wynika z uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji, w piśmie z dnia 12 marca 2013 r. skarżąca wniosła o odroczenie rozprawy z uwagi na okoliczność otrzymania wyroku w sprawie o sygn. akt [...] oraz zamiar wniesienia środka odwoławczego. Taki wniosek o odroczenie został rozpoznany w tej sprawie w trybie art. 99 § 1 P.p.s.a, i Sąd uznał, że zamiar wniesienia przez skarżącą środka zaskarżenia od wyroku wydanego w postępowaniu o wznowienie postępowania w sprawie ustalenia wysokości emerytury w celu świadczenia przedemerytalnego nie stanowi ważnej przyczyny w rozumieniu cytowanego przepisu ani nie był przeszkodą do merytorycznego rozpoznania sprawy. Informacja o wydaniu wyroku w sprawie o wznowienie postępowania w sprawie ustalenia wysokości emerytury w celu świadczenia przedemerytalnego i chęci jego zaskarżenia nie stanowiła również uzasadnionej przesłanki do czynienia rozważań o zawieszeniu postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Trzeba bowiem podkreślić, iż uzyskanie przez stronę prawomocnego orzeczenia w sprawie wznowienie postępowania w zakresie ustalenia wysokości emerytury w celu świadczenia przedemerytalnego, co najwyżej stanowiłoby podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiocie przyznania świadczenia przedemerytalnego, lecz sam zamiar wniesienia przez skarżącą środka zaskarżenia od wyroku wydanego w opisywanym postępowaniu nie stanowił fakultatywnej przesłanki prejudycjalnej do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego przed Sądem pierwszej instancji na podstawie ww. przepisu.

Zatem trafnie stwierdzono w motywach zaskarżonego wyroku, iż informacja powyższa zawarta w piśmie procesowym strony z dnia 12 marca 2013 r. nie stanowiła przeszkody do rozpoznania przedmiotowej sprawy i wydania wyroku.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.