Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 stycznia 2016 r. o sygn. akt II SA/Wa 1873/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę M.C. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 września 2015 r. nr [...]w przedmiocie zwolnienia ze służby.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że w dniu 27 lutego 2015 r. mjr. SG M.C. złożył do Komendanta Głównego Straży Granicznej prośbę o zwolnienie ze służby na podstawie art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej, określając termin zwolnienia na dzień 8 maja 2015 r.
Postanowieniem nr RPD 05/2015 z dnia 13 marca 2015 r. Komendant Bieszczadzkiego Oddziału Straży Granicznej wszczął przeciwko mjr. SG M.C. postępowanie dyscyplinarne.
Komendant Główny Straży Granicznej po zapoznaniu się z prośbą funkcjonariusza o zwolnienie ze służby w dniu 15 kwietnia 2015 r. wyraził zgodę na zwolnienie w trybie art. 45 ust. 3a ustawy o Straży Granicznej z dniem 26 sierpnia 2015 r. O powyższym fakcie funkcjonariusz został poinformowany pismem z dnia 22 kwietnia 2015 r.
Orzeczeniem dyscyplinarnym nr 10/15 z dnia 15 czerwca 2015 r. Komendanta Bieszczadzkiego Oddziału Straży Granicznej mjr. SG M.C. został uznany winnym popełnienia zarzucanych czynów i wymierzono mu karę dyscyplinarną upomnienia. Od powyższego orzeczenia funkcjonariusz złożył odwołanie.
Komendant Główny Straży Granicznej rozkazem personalnym nr [...]z dnia 21 lipca 2015 r., wydanym na podstawie art. 45 ust. 3 w zw. z art. 45 ust. 3a oraz z art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 1402 z późn. zm.), zwolnił mjr. SG M.C. ze służby stałej w Straży Granicznej z dniem 26 sierpnia 2015 r. Jednocześnie zaznaczył, że rozkaz podlega wykonaniu w trybie art. 130 § 4 K.p.a.
W uzasadnieniu rozkazu wskazano, że zgodnie z art. 45 ust. 3a ustawy o Straży Granicznej, w przypadku wszczęcia lub prowadzenia postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariusza, zwolnienie ze służby następuje w terminie do 6 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby. Mając powyższe na uwadze organ uznał, że zwolnienie z dniem 26 sierpnia 2015 r. jest w pełni zasadne.
M.C. zaskarżył powyższy rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby, a w konsekwencji ustalenia dodatku funkcyjnego w wysokości 32,21% podstawy naliczenia.
Minister Spraw Wewnętrznych, w wyniku rozpoznania powyższego odwołania decyzją nr [...]z dnia 14 września 2015 r., wydaną na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchylił zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Straży Granicznej w części dotyczącej terminu zwolnienia ze służby w Straży Granicznej i orzekł, że zwolnienie ze służby w Straży Granicznej nastąpi z dniem 30 września 2015 r., a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w sprawie bezspornym jest, iż mjr SG M.C. prośbą z dnia 26 lutego 2015 r. (która wpłynęła do organu w dniu 1 kwietnia 2015 r.) wystąpił do Komendanta Głównego Straży Granicznej o zwolnienie ze służby stałej w Straży Granicznej, określając termin zwolnienia na 8 maja 2015 r. W dniu 13 marca 2015 r. Komendant Bieszczadzkiego Oddziału Straży Granicznej postanowieniem nr [...]wszczął natomiast wobec mjr. SG M.C. postępowanie dyscyplinarne.
W kontekście powyższego organ stwierdził, że na dzień wpływu do organu prośby funkcjonariusza postępowanie dyscyplinarne się toczyło. Tym samym zaistniała przesłanka obligująca organ I instancji do zastosowania podstawy zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Straży Granicznej opisanego w art. 45 ust. 3a ustawy o Straży Granicznej.
Jednocześnie organ odwoławczy zaznaczył, że w postępowaniu wszczętym na wniosek funkcjonariusza w sprawie zwolnienia ze służby, organ I instancji nie bada zasadności wszczęcia postępowania dyscyplinarnego i nie uzależnia daty zwolnienia od wyników tego postępowania.
Odnosząc się do odwołania skarżącego organ stwierdził, że zarzuty w nim podniesione nie zasługują na uwzględnienie. W kwestii zmiany zaskarżonego rozkazu personalnego poprzez ustalenie daty zwolnienia ze służby nie później niż z dniem 27 maja 2015 r. jest to niemożliwe z uwagi na fakt, że data zwolnienia musi być kompatybilna z datą wydania decyzji. Innymi słowy nie ma możliwości określenia daty zwolnienia ze służby przed datą wydania decyzji - "lex retro non agit" (prawo nie działa wstecz).
Odnośnie natomiast ustalenia dodatku funkcyjnego w wysokości 39% podstawy naliczenia tego dodatku organ podniósł, iż rozkazem personalnym nr [...]z dnia 25 listopada 2014 r. Komendant Bieszczadzkiego Oddziału Straży Granicznej podwyższył funkcjonariuszowi dodatek funkcyjny od dnia 1 grudnia 2014 r. do dnia 31 maja 2015 r. do wysokości miesięcznej 39% podstawy naliczenia tego dodatku. W zaskarżonym rozkazie personalnym przyjęto natomiast wysokość tego dodatku na poziomie 32,31%. Z uwagi na fakt, że podwyższenie dodatku funkcyjnego było czasowe, tj. do dnia 31 maja 2015 r., a rozkaz personalny o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby był wydany w dniu 21 lipca 2015 r. brak było podstaw do umieszczenia zwiększonej wartości dodatku funkcyjnego w rozkazie personalnym w sprawie zwolnienia ze służby.
Ustosunkowując się natomiast do zarzutów związanych z prowadzonym wobec mjr. SG M.C. postępowaniem dyscyplinarnym organ podkreślił, że nie są one przedmiotem postępowania w sprawie zwolnienia ze służby. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją organu odwoławczego jest wyznaczony zakresem rozstrzygnięcia sprawy przez organ I instancji. Organ odwoławczy może rozpoznać i rozstrzygnąć wyłącznie sprawę tożsamą pod względem podmiotowym i przedmiotowym, i nie może orzekać w zakresie innym, niż to uczynił organ I instancji. Ocena spraw poruszanych w odwołaniu przez skarżącego dotycząca prowadzonego wobec niego postępowania dyscyplinarnego prowadzi zaś w istocie do zmiany przedmiotowej tożsamości sprawy i narusza zasadę dwuinstancyjności.
Jednocześnie organ wyjaśnił, że przepisu art. 45 ust. 3 w zw. z art. 45 ust. 3a ustawy o Straży Granicznej nie można stosować, pomijając treść art. 110 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej oraz art. 130 § 1 K.p.a., który mówi, że przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie podlega wykonaniu. Wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji (§ 2 cyt. art.). W niniejszej sprawie należy mieć na względzie także treść art. 130 § 4 K.p.a. zgodnie z którym decyzja podlega wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania, gdy jest zgodna z żądaniem wszystkich stron. Jeśli więc funkcjonariusz wnosi odwołanie od decyzji o zwolnieniu go ze służby, to po pierwsze oznacza to, iż wydana decyzja nie jest zgodna z jego żądaniem, a nadto, że godzi się on na ewentualne późniejsze określenie daty jego zwolnienia ze służby w Straży Granicznej wynikające z wszczęcia postępowania odwoławczego, określenie daty zwolnienia (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2006 r. sygn. akt I OSK 958/05).
Innymi słowy data ostatecznego zwolnienia ze służby nie może być wcześniejsza niż data ostatecznej decyzji w tym przedmiocie. W związku z tym należało ustalić nowy termin zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Straży Granicznej.
Skargę na powyższą decyzję wniósł M.C..
Minister Spraw Wewnętrznych w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 45 ust. 3 w zw. z art. 45 ust. 3a ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 1402 ze zm.), zgodnie z którym funkcjonariusza zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Ustęp 3a tego artykułu stanowi natomiast, że w przypadku wszczęcia lub prowadzenia postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 3 zwolnienie ze służby następuje w terminie do 6 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby. Powyższe oznacza, że w przypadku złożenia przez funkcjonariusza wniosku o zwolnienie ze służby, obowiązkiem organu jest wydanie decyzji w przedmiocie zwolnienia, nie później niż w terminie do 3 miesięcy od daty złożenia wniosku, a w przypadku wszczęcia lub prowadzenia postępowania dyscyplinarnego przeciwko temu funkcjonariuszowi, nie później niż w terminie do 6 miesięcy od daty złożenia wniosku.
Przewidziane w przepisach art. 45 ust. 3 i ust. 3a ustawy o Straży Granicznej terminy są zachowane, jeżeli określona w decyzji organu pierwszej instancji data zwolnienia funkcjonariusza ze służby mieści się w tych terminach liczonych od dnia pisemnego zgłoszenia wystąpienia funkcjonariusza ze służby.
Następnie Sąd zauważył, że z akt sprawy wynika, iż skarżący w dniu 27 lutego 2015 r. zwrócił się do Komendanta Głównego Straży Granicznej z pisemnym zgłoszeniem wystąpienia ze służby w Straży Granicznej, określając termin zwolnienia na dzień 8 maja 2015 r. Mając na względzie treść art. 45 ust. 3 ustawy o Straży Granicznej, Komendant Główny Straży Granicznej zobligowany był do zwolnienia skarżącego ze służby w terminie do 3 miesięcy od daty pisemnego zgłoszenia, tj. najpóźniej z dniem 27 maja 2015 r. Jednakże postanowieniem z dnia 13 marca 2015 r. Komendant Bieszczadzkiego Oddziału Straży Granicznej wszczął przeciwko M.C. postępowanie dyscyplinarne. W tej sytuacji, skoro do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego doszło przed wydaniem decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby, Komendant Główny Straży Granicznej w oparciu o przepis art. 45 ust. 3a ustawy o Straży Granicznej miał prawo zwolnić M.C. w terminie do 6 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby, czyli najpóźniej z dniem 27 sierpnia 2015 r. Określając w rozkazie personalnym z dnia 21 lipca 2015 r. termin zwolnienia ze służby na 26 sierpnia 2015 r. Komendant Główny Straży Granicznej zachował tym samym termin 6 miesięcy określony w przepisie art. 45 ust. 3a ustawy.
Sąd I instancji nie zgodził się ze skarżącym, że w sytuacji, gdy do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego doszło po zgłoszeniu przez niego wystąpienia ze służby organ nie mógł zastosować art. 45 ust. 3a, lecz zobligowany był zwolnić go w terminie do 3 miesięcy od daty pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby. Do takiego wniosku nie uprawnia wykładnia literalna powyższego przepisu, z której jednoznacznie wynika, że zwolnienie ze służby następuje w terminie do 6 miesięcy w przypadku wszczęcia lub prowadzenia postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariusza, który zgłosił wystąpienie ze służby. Stwierdzenie powyższego faktu przez organ właściwy do wydania decyzji o zwolnieniu ze służby uzasadnia zastosowanie art. 45 ust. 3a ustawy. Organ ten nie jest natomiast uprawniony ani zobowiązany, w ramach postępowania o zwolnienie ze służby, do badania prawidłowości wszczęcia oraz zasadności prowadzenia przeciwko funkcjonariuszowi postępowania dyscyplinarnego.
Niezależnie od powyższego, zdaniem Sądu, błędne jest stanowisko skarżącego, że przebywanie przez niego od 17 lutego 2015 r. na zwolnieniu lekarskim uniemożliwiało wszczęcie przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego. Ani analiza przepisów rozdziału 14 ustawy o Straży Granicznej (w tym art. 137 ust. 1a tej ustawy), ani też przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 lipca 2002 r. w sprawie przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. Nr 118, poz. 1015 ze zm.) nie uprawnia do takiego wniosku.
W świetle powyższych przepisów, wszczęcie postępowania dyscyplinarnego może, ale nie musi, być poprzedzone czynnościami wyjaśniającymi. Przełożony dyscyplinarny może natomiast, ale nie musi, odebrać od funkcjonariusza wyjaśnienia przed wszczęciem przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego.
W ocenie Sądu, nieuzasadnione są też zarzuty skarżącego, że w przypadku, gdy na etapie postępowania odwoławczego doszło do wydania przez Podkarpacką Rejonową Komisję Lekarską Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Rzeszowie orzeczenia nr [...]z dnia 24 sierpnia 2015 r. uznającego go za całkowicie niezdolnego do służby w Straży Granicznej uzasadniało to uchylenie przez Ministra Spraw Wewnętrznych decyzji organu I instancji o zwolnieniu go ze służby, ewentualnie zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia odwołania Komendanta Bieszczadzkiego Oddziału Straży Granicznej od wskazanego orzeczenia, gdyż zaistnienie obligatoryjnej przesłanki do zwolnienia ze służby, tj. orzeczenia o całkowitej niezdolności do służby, wyprzedza pozostałe tryby zwolnienia funkcjonariusza ze służby. To skarżący zainicjował w dniu 27 lutego 2015 r. postępowanie w sprawie zwolnienia go ze służby na podstawie art. 45 ust. 3 ustawy o Straży Granicznej.
Ani w dacie wszczęcia tego postępowania, ani w dacie wydania rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby nie funkcjonowało w obrocie prawnym orzeczenie komisji lekarskiej stwierdzające jego całkowitą niezdolność do służby. Wydanie takiego nieprawomocnego orzeczenia na etapie postępowania odwoławczego od decyzji o zwolnieniu ze służby na podstawie art. 45 ust. 3 w zw. z art. 45 ust. 3a ustawy o Straży Granicznej w żadnym razie nie uzasadniało uchylenia decyzji zwolnieniowej, ani też zawieszenia postępowania odwoławczego.
Sąd I instancji stwierdził, że skoro na wniosek skarżącego zostało wszczęte postępowanie i został zwolniony ze służby na podstawie art. 45 ust. 3 w zw. z art. 45 ust. 3a ustawy o Straży Granicznej, to nie było podstaw do wszczynania przez organ kolejnego postępowania z urzędu o zwolnienie go ze służby na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. Sąd zwrócił uwagę, że wydając decyzję o zwolnieniu ze służby zarówno na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1, jak i na podstawie art. 45 ust. 3 ustawy o Straży Granicznej organ działa w granicach tzw. związania administracyjnego, a zatem jest zobligowany do wydania rozstrzygnięcia o zwolnieniu ze służby w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w tych przepisach. Są to dwie niezależne podstawy obligujące organ do zwolnienia funkcjonariusza ze służby i nie można mówić o jakiejś ich hierarchiczności.
Sąd I instancji podzielił stanowisko Ministra Spraw Wewnętrznych, że wniesienie odwołania od decyzji organu I instancji uzasadniało ustalenie przez organ odwoławczy nowej daty zwolnienia skarżącego ze służby, bowiem decyzji Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 21 lipca 2015 r. o zwolnieniu ze służby nie został nadany rygor natychmiastowej wykonalności oraz nie podlegała ona wykonaniu z mocy ustawy, a odwołanie zostało wniesione w dniu 13 sierpnia 2015 r., a więc przed ustaloną przez organ I instancji datą zwolnienia ze służby.
Ponadto Sąd podkreślił, że przedmiotem rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji było zwolnienie skarżącego ze służby. W decyzji tej organ nie rozstrzygał natomiast w sposób władczy o należnych skarżącemu składnikach wynagrodzenia, w tym o wysokości dodatku funkcyjnego. Zamieszczenie w decyzji organu I instancji danych odnośnie zajmowanego przez skarżącego stanowiska służbowego oraz składnikach jego wynagrodzenia miało jedynie charakter informacyjny, a tym samym decyzja w tym zakresie nie mogła być przedmiotem kontroli Sądu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M.C., zaskarżając go w całości, zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego tj.
- 1) art. 45 ust. 3 i 3a ustawy o Straży Granicznej (dalej: ustawa) w zw. z przepisem art. 137 ust. 1a ustawy przez przyjęcie, że wobec skarżącego wszczęto skutecznie i prawidłowo pod względem formalno-prawnym postępowanie dyscyplinarne pomimo zaistnienia ustawowej przeszkody do jego wszczęcia, przy czym wadliwość wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec Skarżącego stwierdzona została orzeczeniem dyscyplinarnym nr [...]z 23 lipca 2015 r. Komendanta Głównego Straży Granicznej;
- 2) art. 45 ust. 3 i 3a ustawy o Straży Granicznej w zw. z przepisem § 12 ust. 1 pkt 1) rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 28 czerwca 2002 r. w sprawie przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz art. 135 ust. 2 pkt 2 i pkt 8 ustawy o Straży Granicznej poprzez przyjęcie:
- a) możliwości skutecznego zakazania funkcjonariuszowi Straży Granicznej wypełniania obowiązków służbowych,
- b) bezprawności działania funkcjonariusza, realizującego obowiązki służbowe pomimo zakazu ich realizacji przez przełożonego,
- c) braku usprawiedliwienia opuszczenia miejsca pełnienia służby, dokonanego w celu wykonania obowiązków służbowych poza jednostką w budynku Sądu Okręgowego w Przemyślu,
- - czyli poprzez niezastosowanie w sprawie przepisu art. 45 ust. 3 ustawy, a zastosowanie przepisu art. 45 ust. 3a ustawy w sytuacji ustawowej niemożności wszczęcia postępowania dyscyplinarnego.
W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie oparta została wyłącznie na zarzutach naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przepisów prawa materialnego – art. 45 ust. 3, art. 45 ust. 3a, art. 137ust. 1a oraz art. 135 ust. 2 pkt. 2 i pkt. 8 ustawy z dnia 12 października 1990r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2014r, poz. 1402 ze zm.). Zdaniem autora skargi kasacyjnej naruszenie w/wym. przepisów nastąpiło przede wszystkim wskutek przyjęcia przez Sąd I instancji, że wobec skarżącego prawidłowo wszczęto postępowanie dyscyplinarne, wskutek czego zastosowano art. 45 ust. 3a ustawy, podczas gdy winien być zastosowany art. 45 ust. 3.
Zgodnie z art. 45 ust. 3 ustawy o Straży Granicznej funkcjonariusza zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. W przypadku wszczęcia lub prowadzenia postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 3, zwolnienie ze służby następuje w terminie do 6 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby (art. 45 ust. 3a).
Według art. 137 ust. 1a ustawy jeżeli funkcjonariusz z powodu nieobecności w służbie nie ma możliwości złożenia wyjaśnień, bieg terminu, o którym mowa w ust. 1, nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu do dnia stawienia się funkcjonariusza do służby. Z kolei art. 135 ust. 2 pkt. 2 i pkt. 8 określa przypadki naruszenia przez funkcjonariusza dyscypliny służbowej – odmowa wykonania lub niewykonanie rozkazu lub polecenia, samowolne oddalenie się z rejonu zakwaterowania bądź nieusprawiedliwione opuszczenie lub niestawienie się do miejsca pełnienia służby.
W tym miejscu należy przypomnieć, że stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki określone enumeratywnie w § 2 art. 183 w rozpoznawanej sprawie nie występują. Trzeba też wskazać, że przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie była decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych o zwolnieniu skarżącego ze służby w Straży Granicznej na podstawie art. 45 ust. 3a.
Jak wynika z powyższego Sąd I instancji nie oceniał i nie mógł oceniać postępowania dyscyplinarnego lecz wyłącznie postępowanie, które zakończone zostało wydaniem decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby. Wynika z tego, że Sąd I instancji nie był uprawniony do oceny prawidłowości wszczęcia wobec M.C. postępowania dyscyplinarnego, co w konsekwencji spowodowało, że nie mógł naruszyć art. 135 ust. 2 pkt. 2 i pkt. 8 oraz art. 137 ust. 1a ustawy o Straży Granicznej. Obydwa przepisy zawierają regulacje odnoszące się do postępowania dyscyplinarnego, które nie zostało poddane kontroli sądu administracyjnego w niniejszej sprawie.
Z tych względów zarzuty naruszenia tych przepisów okazały się bezskuteczne.
Przedmiotem kontroli Sądu I instancji, jak już wyżej podkreślono, była decyzja wydana na podstawie art. 45 ust. 3a ustawy o Straży Granicznej.
Autor skargi kasacyjnej nie określił w niej w jakiej formie Sąd I instancji naruszył wymieniony przepis, podczas gdy zgodnie z art. 174 pkt. 1 P.p.s.a. przepisy prawa materialnego mogą zostać naruszone przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Można domyślać się w oparciu o uzasadnienie skargi kasacyjnej, że zarzut naruszenia art. 45 ust. 3a ustawy dotyczy niewłaściwego jego zastosowania, w sytuacji gdy winien być zastosowany art. 45 ust. 3 ustawy.
Należy wyjaśnić, że zarzuty naruszenia prawa materialnego nie mogą służyć zwalczaniu ustaleń faktycznych na jakich został oparty zaskarżony wyrok. Niezastosowanie bądź błędne zastosowanie przepisów materialnoprawnych, każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy. Oznacza to brak możliwości skutecznego powoływania się na ten zarzut w przypadku, gdy równocześnie nie zostaną zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie. Temu celowi służą bowiem zarzuty naruszenia przepisów postępowania, których skarga kasacyjna nie zawiera. Oznacza to że ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutu niewłaściwego zastosowania art. 45 ust. 3a ustawy o Straży Granicznej musiała zostać dokonana z uwzględnieniem stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji. Wynika z niego, że skarżący w dniu 27 lutego 2015r. złożył wniosek o zwolnienie go ze służby na podstawie art. 45 ust. 3 ustawy.
W dniu 13 marca 2015r. zostało wszczęte wobec niego postępowanie dyscyplinarne, którego prawidłowość, jak stwierdzono to wcześniej nie podlegała kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu.
Decyzja o zwolnieniu skarżącego ze służby została podjęta dniu 21 lipca 2015r., a więc z zachowaniem terminu o jakim mowa w art. 45 ust. 3a.
W stosunku do M.C. nie mógł zostać zastosowany art. 45 ust. 3 ustawy, ponieważ w czasie poprzedzającym załatwienie jego wniosku z dnia 27 lutego 2015r., zostało wobec niego wszczęte postępowanie dyscyplinarne, co spowodowało wydłużenie terminu przysługującego organowi na zwolnienie funkcjonariusza.
Kończąc Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że przepis art. 45 ust.3a ustawy o Straży Granicznej dotyczy funkcjonariusza, który przed wszczęciem wobec niego postępowania dyscyplinarnego złożył wniosek o zwolnienie ze służby. Przepis ten jak wynika z jego treści wprost odsyła do art. 45 ust. 3 ustawy. Dotyczy zatem sytuacji jaka miała miejsce w rozpoznawanej sprawie i dlatego nie można skutecznie zarzucić Sądowi I instancji jego niewłaściwego zastosowania.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.