Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 stycznia 2018r., sygn. akt II SA/Sz 1121/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] lipca 2017r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego.
Wspomniany wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Prezydent Miasta Szczecina decyzją z dnia [...] kwietnia 2017r. znak [...] uchylił decyzję własną z dnia [...] września 2010r. nr [...] przyznającą E. S. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem A. S. w okresie od dnia 1 listopada 2010r. do dnia 30 września 2011r. W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że w związku z wejściem w życie nowelizacji przepisu art. 23a ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2013r. poz. 1456 ze zm.), dalej powoływanej jako "u.ś.r.", wydał decyzję nr [...], w której orzeczono o uchyleniu decyzji z dnia [...] września 2010r. Zaznaczył, że w przypadku rodziny E. i J. S. zastosowanie mają przepisy dotyczące koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w okresie od 1 maja 2010r. do dnia 30 czerwca 2013r.
Po rozpoznaniu odwołania E. S., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie, decyzją z dnia [...] czerwca 2016r. utrzymało powyższą decyzję w mocy.
Od powyższej decyzji E. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który wyrokiem z dnia 20 października 2016r. sygn. akt II SA/Sz 893/16 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] stycznia 2016r. z uwagi na brak podpisu strony na odwołaniu. Sąd przyznał, iż "z rozpędu" stwierdził również nieważność decyzji organu I instancji mimo, że nie było ku temu podstaw, skoro decyzja ta nie była objęta kontrolą sądową w sprawie ze względu na stwierdzoną wadę nieważności decyzji organu odwoławczego.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta Szczecina ponownie uchylił decyzję własną z dnia [...] września 2010r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ, powołując się na treść pisma Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego, które wpłynęło do organu w dniu 24 marca 2017r. wyjaśnił, że przepisy dotyczące koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego miały zastosowanie w okresie od dnia 1 maja 2010r. do dnia 30 czerwca 2013r. Następnie wskazał, że przepisom dotyczącym koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego od dnia 1 maja 2010r. podlegają także rodziny, w których żaden z rodziców nie wykonuje pracy zawodowej, a mieszkają w różnych krajach UE. Pomimo, że J. S. mieszkał na terenie Niemiec już od kwietnia 2007r., to dopiero od dnia 1 maja 2010r. w jego przypadku mają zastosowanie przepisy dotyczące koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Od dnia 12 czerwca 2013r. E. S. wraz z synem A. S. również zamieszkuje na terenie Niemiec, wobec tego zważywszy na art. 59 ust. 1 rozporządzenia Rady i Parlamentu Europejskiego nr 987/2009 z dnia 16 września 2009r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dziennik Urzędowy UEL344,29/12/2010), przepisy dotyczące koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w niniejszej sprawie miały zastosowanie do dnia 30 czerwca 2013r.
Prezydent Miasta Szczecina stwierdził, że wobec informacji uzyskanej od Marszałka Województwa zobowiązany był w trybie art. 23a ust. 5 u.ś.r. do wyeliminowania z obiegu prawnego decyzji przyznającej świadczenie pielęgnacyjne od dnia, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Organ ten nie był bowiem właściwy ani do prowadzenia postępowania w przedmiocie przyznanego świadczenia po dniu wystąpienia w sprawie przesłanki koordynacji, ani do ustalenia wypełnienia przez stronę przesłanek warunkujących prawo do przyznanego świadczenia, ani też do weryfikacji prawidłowości jego realizacji, czy też badania czy i jakie świadczenia zostały stronie przyznane w innym państwie.
W odwołaniu od powyższej decyzji E. S. wniosła o jej uchylenie w całości, kwestionując uprawnienie organu do uchylenia wskazanej wyżej decyzji ostatecznej z mocą wsteczną.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017r. poz. 935 ze zm.), przywoływanej dalej jako "K.p.a.", w związku z art. 21 ust. 1 pkt 2, art. 23a ust. 23a ust. 1 i 4 u.ś.r. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji przypomniał, że zgodnie z art. 23a ust. 5 u.ś.r. w przypadku gdy marszałek województwa, w sytuacji, o której mowa w ust. 2 u.ś.r., ustali, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy uchyla decyzję przyznającą świadczenia rodzinne od dnia, w którym osoba podlega ustawodawstwu państwa, o którym mowa w ust. 1 u.ś.r., w zakresie świadczeń rodzinnych w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.
Jednocześnie wskazał, że zgodnie z art. 32 ust. 1 u.ś.r., organ właściwy oraz marszałek województwa mogą bez zgody strony zmienić lub uchylić ostateczną decyzję, na mocy której strona nabyła prawo do świadczeń rodzinnych, jeżeli uległa zmianie sytuacja rodzinna lub dochodowa mająca wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych, członek rodziny nabył prawo do świadczeń rodzinnych w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, osoba nienależnie pobrała świadczenie rodzinne lub wystąpiły inne okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń.
Zdaniem organu odwoławczego, mając na uwadze ustalenia Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego, organ I instancji miał uprawnienie do uchylenia decyzji ostatecznej z dniem, w którym stwierdzono, że zachodzi konieczność zastosowania przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zgodnie z art. 23a ust. 5 w związku z art. 32 ust. 1 u.ś.r.
E. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji. W uzasadnieniu w znacznym zakresie powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Powołanym na wstępie wyrokiem z dnia 11 stycznia 2018r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę E. S. na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że Marszałek Województwa Zachodniopomorskiego pismem z dnia 26 marca 2015r. poinformował Prezydenta Miasta Szczecina, że w przypadku rodziny E. S. mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego od dnia 1 maja 2010r. do dnia 30 czerwca 2013r. Dalej wyjaśnił, że J. S., ojciec dziecka A. S. od kwietnia 2007r. mieszka na terenie Niemiec, zaś E. S. wraz z dzieckiem mieszkają na terenie Niemiec od dnia 12 czerwca 2013r. Powyższa informacja została dodatkowo uzupełniona pismem z dnia 24 marca 2017r., w którym Marszałek Województwa Zachodniopomorskiego wyjaśnił, że ojciec dziecka J. S. już od kwietnia 2007r. zamieszkiwał na terenie Niemiec, jednak przepisy dotyczące koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w jego wypadku mają zastosowanie dopiero od 1 maja 2010r.
Od tego bowiem dnia zmienił się zakres podmiotowy obowiązujących przepisów, tj. rozporządzenie nr 883/2004 stosuje się do obywateli Państwa Członkowskiego, bezpaństwowców i uchodźców mieszkających w Państwie Członkowskim, którzy podlegają lub podlegali ustawodawstwu jednego lub kilku Państw Członkowskich oraz członków ich rodzin i osób pozostałych przy życiu. Oznacza to, że przepisom rozporządzeń dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego od dnia 1 maja 2010r. podlegają także rodziny, w których żaden z rodziców nie wykonuje pracy zawodowej, a mieszkają w różnych krajach Unii Europejskiej.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie organ I instancji zobowiązany był, w trybie art. 23a ust. 5 u.ś.r., do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji przyznającej świadczenia na rzecz A. S. na okres od dnia 1 listopada 2010r. do dnia 30 września 2011r. Fakt, że w konkretnym przypadku winny mieć zastosowanie przepisy dotyczące koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego determinował treść wydanego rozstrzygnięcia. Od tego momentu uznać bowiem należało, że właściwym w sprawie organem stał się marszałek województwa, obowiązany do ustalenia jakiego rodzaju świadczenia, w jakim okresie i czy w ogóle pobierał drugi rodzic dziecka.
Sąd I instancji zaznaczył, że ojciec dziecka, niezależnie od tego czy utrzymuje z nim kontakt i czy przyczynia się do jego utrzymania, uznawany jest za członka rodziny, wobec tego w przypadku jego wyjazdu i podjęcia zatrudnienia, zastosowanie mają przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, a właściwy organ, zgodnie z art. 23a ust. 5 u.ś.r., zobligowany jest uchylić decyzję przyznającą świadczenia rodzinne od dnia, w którym osoba podlega ustawodawstwu państwa, o którym mowa w ust. 1, w zakresie świadczeń rodzinnych w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła E. S., zarzucając naruszenie:
- - art. 23a ust. 5 u.ś.r. poprzez jego niewłaściwą interpretację i niezbadanie przez organ I i II instancji, czy skarżąca lub członek jej rodziny pobierał jakiekolwiek świadczenia z kraju zatrudnienia ojca dziecka;
- - art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 200r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 7, art. 77 oraz art. 107 K.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie przez Sąd wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz oddalenie skargi, pomimo że w toku postępowania administracyjnego nie zastosowano norm wynikających z przywołanych przepisów K.p.a., nadto nie uzasadniono w sposób dostatecznie jasny przyczyn uchylenia decyzji przez organ, szczególnie nie odniesiono się do kwestii pobierania świadczenia przez ojca dziecka, nie ustalono też jakiego rodzaju świadczenia pobierał i kiedy nastąpił zbieg świadczeń;
- - art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo stwierdzenia wprost w uzasadnieniu wyroku naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 107 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest braku dostatecznie jasnych przyczyn uchylenia decyzji.
Wskazując na powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego.
W motywach skargi kasacyjnej podkreślono, że ustalenie podlegania ustawodawstwu, o którym mowa w art. 23a ust. 5 u.ś.r., należy rozumieć jako konieczność wskazania na przepis, który wyraźnie predestynuje pracownika przybywającego z innego Państwa Członkowskiego jako świadczeniobiorcę, albo też jako konieczność wskazania aktu (rozstrzygnięcia, czynności) organu lub instytucji państwa obcego, która przyznała świadczenie zagraniczne wskutek skonkretyzowania takiego właśnie przepisu. Niezbędnym jest przy tym ustalenie od kiedy w realiach danej sprawy obowiązują przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.
W ocenie skarżącego kasacyjnie podleganie ustawodawstwu danego państwa nie powinno być rozumiane jako przyznane prawo do świadczeń przewidzianych w tym państwie, ale jako możliwość potencjalnego zastosowania prawodawstwa danego kraju. Dalej wskazano, że warunkiem zastosowania art 30 ust. 2 pkt 3 w związku z art. 233 ust. 5 u.ś.r. jest jednoznaczne ustalenie, czy i jakie świadczenia rodzinne zostały przyznane i wypłacone w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w okresie, za który polskie organy wypłaciły świadczenia rodzinne.
Autor skargi kasacyjnej podniósł, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie ma żadnych wyjaśnień dlaczego organ przyjął, że w tym samym okresie skarżąca pobierała świadczenia zarowno w kraju zamieszkania, jak i w kraju pracy ojca dziecka. Nie ma żadnego wyjaśnienia ani wskazania, czy doszło do zbiegu pobieranych świadczeń. Ponadto organy I i II instancji nie wskazały, czy ojciec dziecka faktycznie pobierał świadczenia rodzinne tożsame ze świadczeniami pobieranymi przez skarżącą oraz jaka była ich wysokość. Sąd I instancji wskazał jedynie, że organ nie ma obowiązku wskazać, czy i gdzie ojciec dziecka pozostawał zatrudniony. Organ nie wskazał także w jakim charakterze ojciec dziecka pozostawał zatrudniony w państwie członkowskim.
Nadto stwierdzono, że kolizja krajowych systemów zabezpieczenia społecznego następuje dopiero wówczas, gdy dochodzi do przyznania świadczeń rodzinnych w ramach systemów zabezpieczenia społecznego dwóch Państw Członkowskich. Aby w ogóle można było zastosować przepisy rozporządzeń dotyczące zbiegu świadczeń, czy też zakresu ich kumulacji, organy administracyjne powinny w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości i zrozumiały dla stron postępowania ustalić charakter oraz rodzaj uzyskanych świadczeń z Państwa Członkowskiego, w którym jest zatrudniony ojciec dzieci. Ponadto należy ustalić, czy prawo miejsca zatrudnienia przewiduje świadczenia odpowiadające przyznawanemu w Polsce świadczeniu rodzinnemu.
W skardze kasacyjnej uznano także, że określona w art. 10 ust. 1a rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972r. w sprawie wykonywania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 (Dz.Urz. UE L z 1972 r. Nr 74, s.1 ze zm.) reguła przeciwdziałająca kumulacji świadczeń rodzinnych ma zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy zbiegowi podlegają uprawnienia do świadczeń rodzinnych przyznane w tym samym czasie i dla tego samego członka rodziny. Sama informacja, że rodzic podjął zatrudnienie za granicą nie jest wystarczająca do uznania świadczenia rodzinnego przyznanego w Polsce za świadczenie nienależne. Przy tego rodzaju informacji marszałek województwa powinien konkretnie ustalić charakter i rodzaj uzyskanych świadczeń z Państwa Członkowskiego oraz czy prawo miejsca zatrudnienia przewiduje świadczenia odpowiadające przyznanemu w Polsce świadczeniu rodzinnemu, a także czy i w ogóle były pobierane równolegle dwa jednakowe świadczenia rodzinne w miejscu zamieszkania oraz w miejscu pracy w tym samym okresie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Zakres sądowej kontroli instancyjnej jest zatem określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku sądu I instancji. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki, powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r. poz. 1302), dalej przywoływanej jako "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie stwierdzono takich przesłanek.
Odnosząc się zatem do zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej wypada stwierdzić, iż pozbawione są one usprawiedliwionych podstaw.
W pierwszej kolejności zaakcentować należy, że na gruncie spraw wymagających dokonania interpretacji art. 23a ust. 5 u.ś.r., w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż celem przepisów unijnych, w tym rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.Urz.UEL166, 30.04.2004r.), a także przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.Urz.UE L 284, 30.10.2009r.), jest rozwiązanie występujących przypadków kolizji norm i wyeliminowanie kumulacji świadczeń, a nie pozbawienie strony uprawnień do świadczeń. Akty te zawierają reguły pozwalające na unikanie negatywnych następstw podlegania systemom zabezpieczenia społecznego różnych państw w sytuacji, gdy osoby uprawnione do świadczeń objętych przepisami o koordynacji podejmują pracę w jednym lub w kilku państwach członkowskich Unii.
Pozwalają one ustalić, ustawodawstwu którego państwa podlega osoba pracująca lub prowadząca działalność za granicą. Należy podkreślić, że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego mają pierwszeństwo przed wewnętrznymi przepisami państw członkowskich Unii. Zgodnie bowiem ze sformułowaną w art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 883/04 ogólną zasadą podlegania ustawodawstwu tylko jednego Państwa Członkowskiego oraz stosownie do art. 68 rozporządzenia nr 883/04, świadczenia rodzinne udzielane są zgodnie z ustawodawstwem wyznaczonym jako mające pierwszeństwo. (vide: wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2018r. sygn. akt I OSK 541/16, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W myśl art. 23a ust. 1 u.ś.r., w przypadku gdy osoba uprawniona do świadczeń rodzinnych lub członek rodziny tej osoby przebywa poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy przekazuje wniosek wraz z dokumentami marszałkowi województwa. W przypadku przebywania osoby uprawnionej do świadczeń rodzinnych lub członka rodziny tej osoby w dniu wydania decyzji przyznającej świadczenia rodzinne lub po dniu jej wydania poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, o którym mowa w ust. 1, organ właściwy występuje do marszałka województwa o ustalenie, czy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (ust. 2). W myśl ust. 3, w przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, marszałek województwa ustala, czy w przekazanej sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.
Przywołany zaś w skardze kasacyjnej, a stanowiący podstawę wydania decyzji poddanej kontroli Sądu I instancji art. 23a ust. 5 u.ś.r. stwierdza, że w przypadku gdy marszałek województwa, w sytuacji, o której mowa w ust. 2, ustali, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy uchyla decyzję przyznającą świadczenia rodzinne od dnia, w którym osoba podlega ustawodawstwu państwa, o którym mowa w ust. 1, w zakresie świadczeń rodzinnych w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.
Z powołanych przepisów wynika zatem, że to marszałek województwa jest organem właściwym do ustalenia, czy w sprawie przekazanej przez organ właściwy mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (art. 23a ust. 3 u.ś.r.). Ustalenie przez marszałka województwa, że w danej sprawie mają zastosowanie te przepisy, przesądza o jego właściwości rzeczowej w sprawach świadczeń objętych tymi przepisami. W następstwie dokonanych ustaleń marszałek województwa orzeka w sprawach świadczeń rodzinnych za okres, w którym dana osoba podlega ustawodawstwu państwa, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego oraz decyduje w sprawach ustalania i zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych za okres, w którym dana osoba podlega ustawodawstwu państwa, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji (art. 23a ust. 4 - 9 w związku z art. 21 oraz art. 30 u.ś.r.).
W rozpoznawanej sprawie Marszałek Województwa Zachodniopomorskiego ustalił, że w stosunku do E. i J. S. od dnia 1 maja 2010r. do 30 czerwca 2013r. zachodzi konieczność zastosowania przepisów o koordynacji zabezpieczenia społecznego, co wynika z faktu, iż J. S. od kwietnia 2007r. mieszkał na terenie Niemiec (przepisy o koordynacji systemów stosuje się od 1 maja 2010r.), skarżąca zaś wraz z dzieckiem dołączyła do niego 12 czerwca 2013r. W piśmie z dnia 22 marca 2017r. Marszałek Województwa Zachodniopomorskiego zaznaczył również, że niemieckie władze przyznały świadczenia rodzinne na rzecz A. S. od dnia 1 listopada 2010r. Stwierdzić należy, że przywołane pismo Marszałka Województwa, przy uwzględnieniu zamieszczonej w nim argumentacji stanowiło wystarczającą przesłankę do wydania kontrolowanej w sprawie przez Sąd I instancji decyzji na podstawie art. 23a ust. 5 i ust. 6 w zw. z art. 21 u.ś.r.
W tym stanie rzeczy, nie zasługują na uwzględnienie podniesione w skardze kasacyjnej wszystkie zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Zgodzić się należy z Sądem I instancji, że przeprowadzone przez organy postępowanie dowodowe odpowiadało przepisom o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, jak i przepisom procedury administracyjnej.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.