Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 19 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 60/13, po rozpatrzeniu skargi G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:
Starosta Wąbrzeski decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] orzekł o cofnięciu G. K. uprawnień do kierowania pojazdami kategorii: A, B, CE, DE z powodu stwierdzenia istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że Starosta Wąbrzeski decyzją z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] skierował skarżącego na kontrolne badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy. Skarżący złożył odwołanie od orzeczenia lekarskiego wydanego przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w T. Poradnię dla Kierowców. Dnia 27 czerwca 2012 r. wpłynęło do organu ostateczne orzeczenie lekarskie wydane przez Instytut Medycyny Pracy im. [...] w Ł., w którym stwierdzono u G. K. istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi. W związku ze stwierdzonymi w orzeczeniu przeciwwskazaniami Starosta orzekł o cofnięciu G. K. uprawnień do kierowania pojazdami kategorii: A, B, CE, DE, jednocześnie zobowiązując go do niezwłocznego zwrócenia posiadanego prawa jazdy.
Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem G. K. złożył odwołanie. W uzasadnieniu wyjaśnił, że prawo jazdy wykorzystuje do prowadzenia działalności gospodarczej, która jest jego jedynym źródłem utrzymania. Stwierdził, że przeprowadzone badania lekarskie nie wykazały przeciwwskazań do prowadzenia przez niego pojazdów mechanicznych, a niejasności budzą jedynie badania ogólnego stanu zdrowia. W postępowaniu pojawiły się dwa orzeczenia w różnym stopniu ujmujące ograniczenia dotyczące prowadzenia pojazdów, a organ winien wyjaśnić te rozbieżności. W szczególności organ mógł skorzystać z pomocy biegłych w zakresie oceny, czy orzeczenia służb medycyny pracy nie zawierają luk oraz dla wyjaśnienia powstałych między nimi sprzeczności.
Po rozpatrzeniu złożonego odwołania organ II instancji stanął na stanowisku, że nie może ono być uwzględnione. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że skierowanie strony na badania lekarskie było konsekwencją zdarzenia drogowego, do którego doszło 6 grudnia 2011 r., gdy G. K. prowadząc autobus przewożący dzieci, w wyniku utraty przytomności zjechał na przeciwległy pas jezdni i wjechał na przydrożne pole. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w T. orzeczeniem lekarskim stwierdził istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi we wszystkich kategoriach prawa jazdy. W wyniku złożonego przez G. K. odwołania od tego orzeczenia Instytut Medycyny Pracy im. [...] w Ł. stwierdził u strony istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie wszystkich kategorii prawa jazdy. Organ powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych stwierdził, że ostateczne orzeczenia lekarskie wydane w trybie rozporządzenia Ministra Zdrowia z 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawniania do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz.
15) nie podlegają weryfikacji przez organy administracji publicznej w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi, w związku z czym organy są tymi orzeczeniami związane i wyłącza to możliwość przeprowadzenia w takim postępowaniu dowodu z opinii biegłego co do treści zawartych w takim orzeczeniu. Odnosząc się do podniesionego przez G. K. zarzutu sprzeczności orzeczeń lekarskich, organ odwoławczy stwierdził, że tych niejasności nie dostrzega, gdyż w obu orzeczeniach stwierdzono istnienie przeciwwskazań do kierowania pojazdami silnikowymi. Jednocześnie organ wskazał, że dołączone do akt sprawy orzeczenie lekarza neurologa o braku przeszkód do wykonywania zawodu kierowcy nie może być w sprawie przeciwdowodem podważającym ustalenia orzeczeń lekarskich, bowiem nie pochodzi od uprawnionej właściwymi przepisami jednostki służby zdrowia.
Skargę na tę decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył G. K. W jej uzasadnieniu skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obydwu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Podniósł, że wyniki orzeczeń lekarskich jako dowody w sprawie podlegają ocenie organu administracji publicznej. Zaznaczył, że stwierdzenie, że strona winna być pozbawiona wszystkich posiadanych kategorii praw jazdy jest niesłuszne, bowiem organ pozbawił również tych uprawnień do kierowania pojazdami, które nie miały żadnego związku z powodami, dla których skierowano go na badania. Posiada on szerokie uprawnienia do kierowania pojazdami i skoro powodem skierowania na badania były problemy przy kierowaniu autobusem, to te kategorie uprawnień winne być cofnięte, a nie np. do kierowania samochodem osobowym czy motocyklem.
Skarżący podniósł również zarzut przekroczenia ustawowego upoważnienia przez Ministra Zdrowia wydającego rozporządzenie z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawniania do kierowania pojazdami. Delegacja zawarta w art. 123 ustawy Prawo o ruchu drogowym zawiera upoważnienie do szczegółowego określenia trybu wydawania orzeczeń lekarskich stwierdzających istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, a nie dzielenia poszczególnych kategorii praw jazdy na dwie grupy, jak uczyniono to w § 10 rozporządzenia. Zdaniem skarżącego nie jest określeniem takiego trybu zgrupowanie orzeczenia o wskazaniach zdrowotnych dla kilku typów uprawnień.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 60/13 oddalił skargę i wyjaśnił, że materialnoprawną podstawę wydanych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo u ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy administracji. Sąd przywołał treść art. 122 ust. 1, art. 123 oraz art. 140 ust. 1 tej ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy. Sąd wyjaśnił, że w wykonaniu ustawowej delegacji zostało wydane rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15). W § 2 ust. 6 tego rozporządzenia wskazano, że decyzję o skierowaniu na przedmiotowe badania w stosunku do osób, których stan zdrowia budzi zastrzeżenia, wydaje starosta.
Badanie takie przeprowadza się w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy (§ 9 ust. 1). Zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia, uprawniony lekarz na podstawie badania lekarskiego wydaje orzeczenie lekarskie stwierdzające brak lub istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowana pojazdami, przy czym badanie lekarskie przeprowadza się dla dwóch grup kategorii prawa jazdy: 1 - A, A1, B, B1, T, B+E oraz 2 - C, C1, D, D1, C+E, D+E, C1+E, D1+E (§ 10 ust. 2). Sąd wobec treści i zakresu delegacji ustawowej, w świetle reguł wykładni systemowej i celowościowej nie podzielił zarzutu skargi, zgodnie z którym wprowadzenie w rozporządzeniu badań dla dwóch wskazanych grup kategorii praw jazdy wykracza poza zakres upoważnienia ustawowego.
W ocenie Sądu nie sposób zakwestionować, że ustawodawca wskazał ministrowi na konieczność uwzględnienia zróżnicowania wymagań zdrowotnych oraz konieczności przyjęcia obiektywnych i niezbędnych kryteriów przy ustalaniu warunków i trybu zarówno kierowania, jak i przeprowadzania badań lekarskich. Mając to na uwadze, zgodne z zasadami logiki, doświadczenia życiowego jest również to, że wymagania zdrowotne dla pewnych zbliżonych grup kategorii praw jazdy mogą być tożsame lub zbliżone i brak jest potrzeby różnicowania wymagań dla każdej kategorii prawa jazdy.
Ponadto nadmierne rozdrobnienie i zróżnicowanie tychże wymagań z pewnością nie byłoby zgodne z wymogiem obiektywizmu i niezbędności. Sąd podkreślił, że dokonany w rozporządzeniu podział na dwie grupy kategorii, w kontekście rodzajów kategorii określonych w art. 88 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym nie budzi wątpliwości co do zgrupowania uprawnień do kierowania pojazdami o zbliżonych parametrach, gabarytach i powodujących potencjalnie zbliżone zagrożenie nie tylko dla kierującego danym pojazdem, lecz również innych uczestników ruchu drogowego.
W rozpatrywanej sprawie z wniosku Komendanta Powiatowego Policji w C. spowodowanej zdarzeniem w ruchu drogowym wskazującym na istnienie wątpliwości co do tego, czy stan zdrowia skarżącego umożliwia mu kierowanie pojazdami, Starosta decyzją z dnia [...] marca 2012 r., na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 powołanej ustawy, skierował G. K. na badanie lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy. Orzeczeniem lekarskim nr [...] uprawniony lekarz stwierdził istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem dla obydwu grup kategorii prawa jazdy wskazanych w § 10 ust. 2 rozporządzenia.
Skarżący nie zgadzając się z wynikiem orzeczenia lekarskiego odwołał się, jednak rozpatrujący jego odwołanie Instytut Medycyny Pracy im. [...] w Ł. potwierdził ustalenia pierwszego orzeczenia. Orzeczenie to na mocy § 12 ust. 3 pkt 1 i § 13 ust. 2 rozporządzenia jest ostateczne. Wynik przeprowadzonych badań lekarskich obligował Starostę Wąbrzeskiego do wydania decyzji, o której mowa w art. 140 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym. Z przepisu tego bowiem jednoznacznie wynika, że decyzja o pozbawieniu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi nie ma charakteru uznaniowego i w przypadku wydania orzeczenia lekarskiego o istnieniu przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowym osoba, której orzeczenie to dotyczy, musi zostać pozbawiona uprawnień.
Dodatkowo Sąd wyjaśnił, że charakter decyzji cofającej uprawnienia do prowadzenia pojazdów jest prewencyjny i zabezpieczający. Wskazują na to jednoznacznie przyczyny uzasadniające decyzję o cofnięciu, które w istocie obejmują sytuacje, gdy jest wielce prawdopodobne, że kierowca ze względu na stan zdrowia lub kwalifikacje nie jest w stanie kierować pojazdem w sposób niezagrażający bezpieczeństwu ruchu drogowego i nienarażający kogokolwiek na szkodę (Ryszard A. Stefański, Komentarz do art.140 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, LEX/el). Skoro więc wynik orzeczenia lekarskiego potwierdził podejrzenia co do stanu zdrowia skarżącego powstałe w konsekwencji zdarzenia drogowego z dnia 6 grudnia 2011 r., organ zobligowany był do wydania decyzji, która jest przedmiotem niniejszego postępowania. Z orzeczenia tego bowiem jasno wynika, że stan zdrowia skarżącego nie pozwala mu na prowadzenie pojazdów silnikowych, przez co rozumieć należy, że dalsze prowadzenie przez niego tego typu pojazdów stanowiłoby zagrożenie dla niego i innych uczestników ruchu.
Dodatkowo Sąd stanął na stanowisku, że wyjaśnienia wymaga stanowiąca przedmiot sporu możliwość oceny przez organ rozpatrujący sprawę wyników badań lekarskich będących podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Sąd wyjaśnił, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, iż ostateczne orzeczenia lekarskie wydane w trybie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. nie podlegają weryfikacji przez organy administracji publicznej. Skoro orzeczenie takie wydane zostało przez uprawniony do tego podmiot, w formie przewidzianej tym rozporządzeniem, to organ rozpatrujący sprawę pozbawienia uprawnień do kierowania pojazdami nie ma kompetencji do oceny takiego orzeczenia pod względem merytorycznym, ponieważ nie posiada w tym względzie specjalistycznej wiedzy medycznej. Rolą Starosty nie była więc ocena stanu zdrowia skarżącego, a jedynie, wobec dysponowania ostatecznym orzeczeniem o istnieniu przeciwwskazań do kierowania pojazdami silnikowymi, zastosowanie przepisów ustawy poprzez wydanie decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami.
W ocenie Sądu nałożenie przedmiotowej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności znajduje oparcie w normie art. 108 § 1 kpa, bowiem w okolicznościach rozpoznawanej sprawy zaistniała przesłanka "niezbędności" natychmiastowego wykonania decyzji dla ochrony wartości wskazanych w tym przepisie, tj. zdrowia i życia ludzkiego – zarówno skarżącego, jak również innych uczestników ruchu drogowego. Z uwagi na przedmiot rozstrzygnięcia, w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości konieczność natychmiastowego wdrożenia decyzji pierwszoinstancyjnej w życie, ponieważ zwłoka w jej wykonaniu zagraża dobrom chronionym. Organ administracji działał wobec tego w sytuacji, która ma znamiona stanu nagłej konieczności.
Skargę kasacyjną od tego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył G. K. Strona skarżąca zarzuciła kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię w zakresie następujących przepisów:
- - art. 140 ust. 1 pkt 1 i 1a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137),
- - art. 123 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym.
Mając powyższe zarzuty na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku.
W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie podkreślił, że w jego ocenie nie może być mowy w rozpatrywanej sprawie o pozbawieniu skarżącego uprawnień na wszelkie posiadane przez niego kategorie prawa jazdy po przeprowadzeniu niepełnych i niewyczerpujących badań, na podstawie których zostały odebrane skarżącemu przedmiotowe uprawnienia. W ocenie skarżącego sam fakt, że badania zostały przeprowadzone przez upoważnione do tego podmioty, nie może świadczyć o prawidłowości ich przeprowadzenia i pokrycia z rzeczywistym stanem zdrowia skarżącego. Zdaniem skarżącego Starosta jest obowiązany do weryfikacji trybu oraz zakresu w jakim badania zostały przeprowadzone, tym bardziej jeżeli w ich wyniku osoba, której badania dotyczą, ma zostać pozbawiona prawa jazdy.
Skarżący podniósł, że Starosta wydając zaskarżoną decyzję doprowadził do wysoce niekorzystnej i nieuzasadnionej sytuacji skarżącego, który obecnie pozbawiony został prawa jazdy na wszystkie posiadane przez siebie kategorie prawa jazdy, pomimo faktu, ze przedmiotem badań, na jakie został skierowany, miała być odpowiedź, czy skarżący może dalej prowadzić działalność w zakresie przewozu autokarem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270, ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej.
W niniejszej sprawie skarżący oparł skargę kasacyjną jedynie na zarzucie dotyczącym naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego w postaci naruszenia art. 123 oraz art. 140 ust. 1 pkt 1 i 1a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137). Zarzuty te uznać należy za niezasadne.
Zgodnie z treścią art. 140 ust. 1 pkt 1 i 1a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania skarżonych decyzji) decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie m.in. stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, stwierdzenia na podstawie orzeczenia psychologicznego, wydanego po przeprowadzeniu badania psychologicznego w trybie określonym w art. 124 ust. 1 pkt 2 i 3, istnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Zgodnie z art. 123 powołanej ustawy minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu, ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej, uwzględniając zróżnicowane wymagania zdrowotne oraz konieczność przyjęcia obiektywnych i niezbędnych kryteriów oceny stanu zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia:
- 1) szczegółowe warunki i tryb:
- a) kierowania na badania lekarskie i ich przeprowadzania w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi oraz kierowania tramwajami,
- b) wydawania orzeczeń lekarskich stwierdzających istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami,
- c) odwoływania się od orzeczeń lekarskich,
- d) uzyskiwania uprawnień przez lekarzy przeprowadzających badania lekarskie;
- 2) zakres badań lekarskich;
- 3) dodatkowe kwalifikacje lekarzy przeprowadzających badania lekarskie;
- 4) sposób postępowania z dokumentacją związaną z badaniami lekarskimi oraz wzory stosowanych dokumentów;
- 5) maksymalne stawki opłat za badania lekarskie.
Na postawie tej delegacji Minister Zdrowia wydał dnia 7 stycznia 2004 r. rozporządzenie w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawniania do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15).
W okolicznościach przedmiotowej sprawy, a zwłaszcza wobec treści regulacji prawnych mających zastosowanie w sprawie badań lekarskich kierowców istotne jest, że orzeczenia lekarskie wydane w trybie rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami nie podlegają weryfikacji przez organy administracji publicznej (starostę) w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Organy są związane takimi orzeczeniami lekarskimi i nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 22 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 840/08, 11 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 251/06, 17 marca 2005 r., sygn. akt I OSK 251/06, publ. pod adresem internetowym: https: cbois.nsa.gov.pl).
Sposób przeprowadzenia badań lekarskich, a także warunki i tryb odwoływania się od orzeczeń lekarskich określone są w powołanym powyżej rozporządzeniu Ministra Zdrowia, wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 123 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Regulacja przewidziana w wymienionym rozporządzeniu, a dotycząca czynności specjalistycznych, jakimi są badania lekarskie, sposób ich przeprowadzania i rozpoznawania odwołań, stanowi procedurę odrębną od procedury administracyjnej. Ostateczne orzeczenia lekarskie nie podlegają zatem weryfikacji tak pod względem ich treści, jak i procedowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 17 marca 2005 r., sygn. akt I OSK 1273/05, 11 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 103/11, publ. pod adresem internetowym: https://cbois.nsa.gov.pl).
Jak trafnie wskazał Sąd I instancji, organy orzekające w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami nie mają prawnych możliwości kwestionowania rodzaju i sposobu przeprowadzenia badań. Wzór orzeczenia lekarskiego określony w załączniku nr 5 do powołanego rozporządzenia przewiduje jedynie rozstrzygnięcie pozytywne lub negatywne poprzez skreślenie jednej z opcji i pozostawienie drugiej, a więc formularz orzeczenia nie dopuszcza zamieszczenia w nim informacji o przeprowadzonych badaniach, rodzaju schorzenia czy też jakiejkolwiek formy uzasadnienia tego orzeczenia.
Orzeczenie lekarskie stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 2 kpa, a więc jest dowodem tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Jako taki dowód korzysta z domniemania autentyczności i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim zaświadczone. Ocena tego dokumentu nie może zatem polegać na przeciwstawieniu wiedzy organu wiadomościom specjalistycznym posiadanym przez lekarzy i uzewnętrznionym w treści orzeczenia lekarskiego. Organ orzekający w sprawie cofnięcia skarżącemu kasacyjnie uprawnienia do kierowania pojazdami był zatem związany ostatecznym orzeczeniem stwierdzającym przeciwwskazania zdrowotne do kierowania przez skarżącego pojazdami.
Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że także Sąd I instancji nie był uprawniony do oceny prawidłowości przeprowadzonych badań lekarskich, tak co do poprawności diagnozy, jak i trybu procedowania. W takiej sytuacji, skoro w sprawie zostało wydane orzeczenie (a nawet dwa) ostatecznie stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami i uprawnione organy lekarskie potwierdziły ich prawomocność, to starosta zobligowany był postąpić stosownie do dyspozycji określonej w art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym.
Przedstawiona argumentacja prowadzi do wniosku, że sprawa co do istoty została prawidłowo rozpatrzona, a dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy ocena prawidłowości zaskarżonych decyzji odpowiada prawu.
Mając powyższe na względzie na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270, ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji.