Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - postanowieniem z dnia 18 maja 2006 r. sygn. akt II SA/Kr 34/06 odrzucił skargę Gminy Miasta Tarnów na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 10 listopada 2005 r. Nr SKO-VI-9140/1022/194/2005 uznając, że skarga na decyzję organu II instancji, wniesiona przez organ administracji publicznej, który wydał w danej sprawie decyzję w I instancji, nie jest dopuszczalna.
Gmina Miasta Tarnów złożyła skargę kasacyjną od powyższego postanowienia zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 25 § 1, art. 28 § 1 i art. 50 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) jako przepisu stanowiącego materialną podstawę do przyjęcia interesu skarżącego w tej sprawie, poprzez przyjęcie, że Gmina nie ma interesu prawnego w zaskarżeniu decyzji wydanej przez organ II instancji i brak rozróżnienia ról, jakie pełni w poszczególnych reżimach prawnych jednostka samorządu terytorialnego i jej organ.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy.
Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego.
W zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on (ani żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej.
Nie do przyjęcia jest stanowisko, że gmina może zajmować różną pozycję (raz organu wydającego decyzję, innym razem strony postępowania) w zależności od etapu załatwiania sprawy z zakresu administracji publicznej.
Stąd zarzuty naruszenia przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dotyczących zarówno dopuszczalności skargi, zdolności sądowej osób prawnych, jak i reprezentacji osób prawnych w postępowaniu sądowoadministracyjnym, należy uznać za nietrafne.
Tym samym uzasadnienia nie znajduje również zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o pomocy społecznej, określający obowiązki gminy dotyczące dopłat za pobyt w domach pomocy społecznej.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak wyżej.