Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 lipca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 1011/05, uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 11 października 2005r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia 12 czerwca 2001 r., nr [...], w sprawie przyznania M. S. pomocy finansowej w formie zasiłku celowego w kwocie 50 złotych.
W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że skarga jest zasadna w części kwestionującej zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Odwołując się do treści art. 32 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 1998 r., Nr 64, poz. 414 z późn. zm.), który miał zastosowanie w przedmiotowej sprawie, Sąd I instancji wskazał, że rozstrzygnięcia w przedmiocie zasiłku celowego mają charakter uznaniowy, a to oznacza, że organy administracji mają możliwość wyboru treści rozstrzygnięcia zależnie od okoliczności sprawy i posiadanych środków na zaspokojenie potrzeb osoby uprawnionej do uzyskania pomocy. Jednakże wspomniana uznaniowość nie może prowadzić do dowolności rozstrzygnięć.
Sąd I instancji podkreślił, że rozstrzygnięcie sprawy winno się opierać na wszechstronnym i wnikliwym wyjaśnieniu i rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy, zaś decyzja powinna być wyczerpująco uzasadniona, ze wskazaniem przyczyny, dla której organ przyjął takie właśnie rozwiązanie.
Sąd I instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie kwestia zasiłku celowego była ponownie rozpatrywana wskutek uchylenia poprzedniej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 maja 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 591/02, w którym Sąd wskazał, iż organy administracji miały obowiązek wskazać powody przyznania świadczenia w określonej wysokości. Mając na uwadze rozpatrywaną sprawę, Sąd I instancji stwierdził, że organ II instancji poczynił wprawdzie ustalenia dotyczące wysokości kwot pieniężnych wypłaconych ogółem na zadania pomocy społecznej, w tym na zadania własne, jednakże ustalenia te uznał za zbyt ogólnikowe dla oceny prawidłowości przyjętego przez organ rozwiązania.
Zdaniem Sądu I instancji podane przez organ II instancji informacje o przydzielonych i wydatkowanych środkach nie podawały ani wysokości wypłacanych zasiłków celowych innym niż skarżącego rodzinom ani z jaką częstotliwością było to dokonywane oraz nie określały sytuacji finansowej tych rodzin. Jednocześnie ogólne stwierdzenie, że zasiłki celowe były przyznawane rodzinom w bardzo trudnej sytuacji materialnej i rodzinom wielodzietnym zostało przez Sąd I instancji uznane za niewystarczające do oceny zasad, którymi kierował się organ, podejmując decyzję o wysokości przyznawanej pomocy.
Sąd I instancji stwierdził także, że w rozpatrywanej sprawie nie został wskazany cel na jaki przedmiotowy zasiłek został skarżącemu przyznany. Organ I instancji określił, iż przedmiotowy zasiłek przyznaje na potrzeby zgłoszone we wniosku. Skarżący we wniosku wskazał, iż oczekuje pomocy na zakup żywności, opłatę energii elektrycznej, wodę, gaz, środki czystości, lekarstwa, przejazdy autobusem do PUP w [...]. Zasiłek celowy został przyznany na dofinansowanie wszystkich wskazanych potrzeb w związku z tym obowiązkiem organu było wykazanie przyczyny, dla której dofinansowanie przyznano w wysokości 50 złotych. Sam organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, że przy ustalaniu wysokości zasiłku celowego organy pomocy społecznej kierują się znajomością sytuacji materialnej wnioskodawcy i celem, na jaki zasiłek jest przyznawany. W przedmiotowej sprawie organ administracji, poza ogólną analizą sytuacji finansowej ośrodka pomocy społecznej, nie dokonał analizy sytuacji materialnej skarżącego i celu, na jaki przyznany został mu zasiłek.
W ocenie Sądu I instancji, organ pomocy społecznej podejmujący decyzję o przyznaniu zasiłku celowego na dofinansowanie więcej niż jezdnego "celu" wskazanego we wniosku winien rzetelnie rozważyć, jaka wysokość zasiłku będzie w danej chwili adekwatna do zakresu udzielanej pomocy.
Wobec powyższego Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 200 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), ponieważ nie rozważono i nie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dlaczego zasiłek celowy w wysokości 50 złotych stanowił realną pomoc dla rodziny skarżącego, w momencie składania wniosku, z uwzględnieniem posiadanych środków na cele pomocy społecznej i celu na jaki pomoc ta została przyznana.
Jednocześnie Sąd I instancji wskazał, że nadal wiążąca jest wykładnia art. 150 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 25 maja 2005 r., w sprawie o sygn. akt. II SA/Gd 591/02.
Odnosząc się natomiast do żądania skarżącego zasądzenia na jego rzecz odszkodowania Sąd I instancji wskazał, powołując się na art. 3 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, iż do właściwości sądów administracyjnych nie należy orzekanie w sprawach odszkodowawczych nawet wówczas, gdy powstanie szkody wiąże się z działalnością organu administracji publicznej. Sprawy, odszkodowawcze są sprawami z zakresu prawa cywilnego i do ich rozpoznawania właściwe są sądy powszechne stosownie do art. 2 § 1 K.p.c.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Samorządowe Kolegium Odwoławczego w [...], nazywane dalej skarżącym, reprezentowane przez radcę prawnego J. W., wniosło do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Wspomnianemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisu art.145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), nazywanej dalej p.p.s.a., przez uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji organu odwoławczego na skutek przyjęcia, iż skarżący wydał decyzję z naruszeniem przepisów art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a, w sytuacji, gdy postępowanie administracyjne nie było dotknięte żadną z wymienionych wad, naruszenie przepisu art.145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez pominięcie istotnych okoliczności sprawy stanowiących podstawę rozstrzygnięcia organu odwoławczego, co mało istotny wpływ na wynik sprawy.
W uzasadnieniu skarżący podał, że decyzją z dnia 11 października 2005r., sygn. akt [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia 12 czerwca 2001 r., nr PS [...], w sprawie przyznania M. S., nazywanemu dalej wnioskodawcą, pomocy finansowej w formie zasiłku celowego w kwocie 50 złotych. Sprawa była rozpatrywana po raz kolejny w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 maja 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 591/02, którym Sąd uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 05 lutego 2002 r., nr [...], zarzucając organowi zaniechanie oceny wysokości przyznanego wnioskodawcy zasiłku celowego.
Skarżący, rozpatrując ponownie przedmiotową sprawę, miał na uwadze wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 maja 2005 r. dlatego zwrócił się do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej (GOPS) w [...] o informację dotyczącą sytuacji finansowej tego Ośrodka w latach 2001 - 2002.
Z uzyskanych informacji zawartych w piśmie Kierownika GOPS w [...] z dnia 30 września 2005 r. wynikało, że łączna kwota przydzielonych środków finansowych w okresie od czerwca 2001 r. do 31 grudnia 2001 r. wynosiła 195.890 złotych, z czego na zadania własne przydzielono 38.974 złotych. W tym okresie wypłacono zasiłki celowe (zadania własne) 105 rodzinom będącym w bardzo trudnej sytuacji materialnej oraz rodzinom wielodzietnym na kwotę 38.974 złotych. Natomiast od stycznia 2002 r. do 05 lutego 2002 r. przydzielono 37.095 złotych, z czego na zadania własne przeznaczono kwotę w wysokości 6.800 złotych. Z kwoty na zadania własne wypłacono zasiłki celowe dla 37 rodzin wielodzietnych i będących w bardzo trudnej sytuacji materialnej.
Rodzina M. S. otrzymała w miesiącu czerwcu i lipcu 2001 r. zasiłki celowe w wysokości 50 złotych, zaś w listopadzie 100 złotych, natomiast od stycznia do lutego 2002 r. rodzina otrzymała 50 złotych zasiłku celowego. Z przesłanych informacji wynikało również, że w wymienionych okresach Ośrodek nie dysponował środkami na zasiłki okresowe, gdyż budżet Państwa nie przewidział środków na zasiłki tego rodzaju. A to oznacza, że we wspomnianych okresach GOPS nie dysponował środkami na zasiłki okresowe, zaś na zasiłki celowe mógł przeznaczyć ograniczone środki finansowe.
Skarżący, oceniając w zaskarżonej decyzji sytuację wnioskodawcy stwierdził, że kwota w wysokości 50 złotych, przyznana przez organ I instancji nie zaspokaja w pełni potrzeb jego rodziny zgłoszonych we wniosku, ale środki budżetowe przydzielane ośrodkom pomocy społecznej nie są wystarczające na zaspokojenie w pełni nawet niezbędnych potrzeb wszystkich potrzebujących. Skarżący podkreślił również, że wnioskodawca i jego żona są osobami w wieku aktywności zawodowej, bez stwierdzonych przeciwwskazań do podjęcia pracy z uwagi na stan zdrowia. W ocenie skarżącego wnioskodawca ma możliwość poprawy sytuacji materialnej swojej rodziny, np. poprzez uprawę, wydzierżawienie lub sprzedaż gospodarstwa rolnego - zaświadczenie z dnia 10 czerwca 2001 r., której nie wykorzystuje.
Skarżący wskazał również, że w miarę możliwości przyznawano pomoc wnioskodawcy, nie pozostawiając go bez wsparcia finansowego, zaznaczając jednocześnie, iż pomoc społeczna ma charakter subsydiarny, zaś organ udzielający pomocy musi kierować się zarówno potrzebami wszystkich osób ubiegających się o pomoc, jak też potencjalnymi możliwościami wnioskodawców zaspokajania potrzeb we własnym zakresie. Skarżący uznał, że wszystkie wymienione okoliczności zadecydowały o przyznaniu stronie świadczenia w wysokości 50 złotych.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 K.p.a. i art. 77 K.p.a. skarżący odwołał się do treści przepisu art. 32 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej, który był podstawą orzekania w dniu wydania zaskarżonej decyzji, a który wskazuje okoliczności, w których może być przyznany zasiłek celowy. Jednakże ani powyższy przepis ani żadne inne przepisy dotyczące udzielania pomocy ze środków opieki społecznej nie określają wysokości zasiłku celowego i nie podają kryteriów jej ustalania. Wyznacznikami ustalania wysokości zasiłku celowego są - z jednej strony - sytuacja materialna wnioskodawcy i cel, na który zasiłek jest przyznawany, a z drugiej strony - możliwości finansowe organów pomocy społecznej.
Należy przy tym pamiętać, że podstawową zasadą wynikającą z ustawy o pomocy społecznej obowiązującej w dniu orzekania było umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne środki, możliwości i uprawnienia (art.1 ust. 1 ustawy). Własne możliwości to m.in. możliwość uzyskania korzyści z posiadanego gospodarstwa rolnego.
W toku postępowania administracyjnego zebrano materiał dowodowy pozwalający na ustalenie sytuacji materialnej strony oraz sytuacji finansowej organu pomocy społecznej i rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty. Przyznanie stronie zasiłku celowego w wysokości 50 złotych wynikało z ograniczonych możliwości finansowych organu pomocy społecznej, jak również okoliczności sprawy: wieku wnioskodawcy, braku przeciwwskazań zdrowotnych do podjęcia przez niego pracy, możliwości poprawy sytuacji materialnej we własnym zakresie oraz pomocy świadczonej jego rodzinie przez organ pomocy społecznej. Wszystkie wskazane okoliczności zadecydowały o przyznaniu zasiłku w wysokości 50 złotych, przy czym skarżący podkreślił, że ma świadomość, że kwota ta nie zaspokaja w pełni potrzeb zgłoszonych we wniosku strony (zatem niezrozumiały jest również zarzut, że skarżący nie rozważył i nie wskazał powodów, dla których przyznana kwota stanowi realną pomoc dla rodziny wnioskodawcy).
Skarżący zauważył, że Sąd I instancji ocenił tylko pismo Kierownika GOPS z dnia 30 września 2005 r. dotyczące sytuacji finansowej Ośrodka. Pozostałych okoliczności sprawy, w tym zaświadczenia o posiadaniu gospodarstwa rolnego przez wnioskodawcę, które miało również istotne znaczenie przy ocenie przyznanej wysokość świadczenia, Sąd I instancji nie wziął w ogóle pod uwagę i w żaden sposób się do nich nie ustosunkował. Takie rozstrzygnięcie zostało przez skarżącego uznane za krzywdzące w sytuacji, gdy skarżący wypełnił zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku określone w wyroku z dnia 25 maja 2005 r., dotyczące dokonania oceny wysokości przyznanego świadczenia i zbadania sytuacji GOPS w [...].
W przedmiotowej sprawie skarżący zbadał sytuację finansową organu i szczegółowo uzasadnił wysokość przyznanego stronie zasiłku, nie przekraczając granic uznania administracyjnego. W ocenie skarżącego wszystkie okoliczności sprawy zostały wyjaśnione, a zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia w świetle przepisu art. 32 ustawy o pomocy społecznej.
W szczególności należy zauważyć, iż z pisma z dnia 30 września 2005r. Kierownika GOPS wynika, jaka była łączna kwota przydzielonych środków finansowych, wysokość kwoty przyznanej na zadania własne, ilość rodzin otrzymujących pomoc w postaci zasiłku celowego. Informacja ta jest wystarczającym dowodem do uznania, iż GOPS w [...] ma ograniczone możliwości finansowe. Tymczasem Sąd I instancji uznał, że z podanej informacji winno wynikać w jakiej wysokości zasiłki celowe były wypłacane innym rodzinom, na jakie cele, z jaką częstotliwością oraz jaka była sytuacja tych rodzin, jak również - zdaniem tegoż Sądu – skarżący winien był zbadać zasady gradacji decydujące o wysokości przyznawanej przez GOPS pomocy.
Skarżący zauważył, że żądane przez Sąd I instancji informacje wiązałyby się z koniecznością przeprowadzenia szerokiego postępowania dowodowego dotyczącego wszystkich osób korzystających z pomocy finansowej, którego celem byłaby kontrola zasad wydatkowania przez GOPS środków finansowych. Tymczasem nie jest rzeczą skarżącego kontrolowanie zasad przydziału środków finansowych wszystkim rodzinom korzystającym z pomocy społecznej, bowiem do tego powołane są inne organy. Również poza kontrolą Sądu w tym postępowaniu jest prawidłowość rozdzielania środków finansowych na pomoc społeczną (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z dnia 15 kwietnia 2004 r., I SA 2731/2003).
Nadto informacja wymagana przez Sąd powoduje, że organ musiałby przeprowadzić postępowanie dowodowe w każdej indywidualnej sprawie osób i rodzin, które skorzystały z pomocy społecznej, co stanowi przekroczenie granic postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie.
Podkreślić przy tym należy, iż w wyroku z dnia 25 maja 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie dokonał wskazań odnośnie przeprowadzenia tego rodzaju dowodu na okoliczność sytuacji GOPS w [...], a jedynie ogólnie zarzucił organowi odwoławczemu brak zbadania sytuacji przez organ pomocy społecznej. Skarżący zauważył także, że dotychczasowe orzecznictwo sądowe nie potwierdza konieczności przeprowadzenia takiego postępowania dowodowego w celu ustalenia możliwości finansowych organu pomocy społecznej.
Ponieważ pismo z dnia 30 września 2005 r. było wystarczającym dowodem do uznania, że organ pomocy społecznej miał ograniczone możliwości finansowe, to w tej sytuacji Sąd nie miał podstaw do przyjęcia, że skarżący przeprowadził postępowanie z naruszeniem przepisów art.7 K.p.a. i art.77 § 1 K.p.a. i uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt I lit.c p.p.s.a. Z kolei pozostawienie poza rozważaniami Sądu istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, miało wpływ na wynik sprawy (art. 133 § 1, art. 141 § 4 p.p.s.a.).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.
Zgodnie z art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Na wstępie wskazać należy, iż w rozpoznawanej sprawie, Sąd I instancji całkowicie pominął w ustaleniach fakt, iż zgodnie z art. 149 ust. 1 aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2004r., Nr 64, poz. 593) z dniem jej wejścia w życie wygasły decyzje wydane na podstawie ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414, z późn. zm.), z wyjątkiem decyzji określonych w ust. 2 i 3 oraz art. 152 ust. 3 i art. 154 ust. 8 ustawy.
Zadaniem Sądu było zatem w pierwszej kolejności zbadanie czy organ II instancji, wydający decyzję miał na uwadze przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, a zwłaszcza przepis art. 149 ww. ustawy. Ponieważ z uzasadnienia decyzji nie wynika jednak aby Samorządowe Kolegium Odwoławcze kwestię tą rozważało, Sąd I instancji z tego właśnie powodu powinien decyzję tą uchylić.
Sąd I instancji wydając w sprawie orzeczenie, całkowicie kwestię tę pominął, jednak wydane orzeczenie ostatecznie odpowiada prawu mimo, iż przytoczona w uzasadnieniu wyroku argumentacja jest całkowicie chybiona.
Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego znajdują one pełne uzasadnienie.
W powyższej sprawie Sąd I Instancji uznał, iż organ prowadząc postępowanie dopuścił się naruszenia przepisu art. 7 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm.), gdyż w wydanej decyzji nie rozważono i nie wskazano dlaczego zasiłek celowy w wysokości 50 zł. stanowi realną pomoc dla rodziny M. S., wg jej stanu w okresie składania wniosku, z uwzględnieniem posiadanych środków na cele pomocy społecznej i celu na jaki pomoc ta została przyznana.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ze stanowiskiem takim nie można się zgodzić.
W opinii Sądu, zastrzeżenia budzi sposób oceny przez Sąd I Instancji zebranego materiału dowodowego, a nie jego kompletność.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodzić należy się z zarzutem skargi kwestionującym dokonanie przez Sąd I Instancji całościowej oceny materiału dowodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, w uzasadnieniu orzeczenia, odniósł się jedynie do treści pisma Kierownika GOPS w [...] z dnia 30 września 2005 r. w którym przedstawiona została sytuacja finansowa ośrodka w okresie od dnia 01 czerwca do 05 lutego 2002 r., wskazująca jego ograniczone możliwości finansowe. Wyjaśnienia te złożone zostały w związku z zaleceniem Sądu I Instancji zawartym w wyroku z dnia 25 maja 2005 r. (II SA/Gd 591/02), gdzie Sąd zobligował organ II instancji do wskazania powodów uzasadniających wysokość przyznanego M. S. zasiłku.
Słusznie wskazała także strona skarżąca, iż podstawową zasadą wynikającą z ustawy o pomocy społecznej jest umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Sąd powinien zatem wziąć pod uwagę pozostałe istotne okoliczności wskazane przez organ, a mianowicie fakt, iż zarówno M. S. i jego żona są w wieku aktywności zawodowej i nie posiadają przeciwwskazań do podjęcia pracy, a także to, iż mimo posiadania gospodarstwa rolnego, którego uprawa, wydzierżawienie lub sprzedaż mogłyby przyczynić się do poprawienia sytuacji życiowej, zainteresowani nie korzystają z takiej możliwości.
W świetle powyższych ustaleń całkowicie niezrozumiałe pozostaje stanowisko Sądu I Instancji dotyczące przeprowadzenia szerokiego postępowania dowodowego uwzględniającego konkretne przypadki udzielenia pomocy społecznej, które wystąpiły na terenie gminy. W opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego działanie takie byłoby nieuzasadnione i stanowiłoby przekroczenie granic postępowania administracyjnego, a ponadto spowodowałoby przyznanie zasiłku nie w oparciu o indywidualne potrzeby rodziny oraz ograniczone możliwości organu, lecz na zasadzie analogii z innymi, podobnymi przypadkami.
W powyższej sprawie, pomimo słuszności zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny oddalił złożoną skargę, gdyż zgodnie z art. 184 p.p.s.a. mylne uzasadnienie prawidłowego w ostatecznym rezultacie orzeczenia nie powinno skutkować uwzględnieniem kasacji, a naruszenie prawa, które nie ma wpływu na trafność i zasadność rozstrzygnięcia, musi skutkować oddaleniem skargi kasacyjnej.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji wyroku.