Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 czerwca 2006 r., sygn. akt II SAB/Wa 192/05 po rozpoznaniu skargi J. F na bezczynność Krajowej Komisji Nadzoru Krajowej Izby Biegłych Rewidentów w przedmiocie dostępu do informacji publicznej w pkt 1 zobowiązał ww. Komisje do załatwienia w terminie 14 dni wniosku J. F z dnia [...] czerwca 2005 r. o udostępnienie informacji publicznej oraz w pkt 2 zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 355 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że w dniu [...] czerwca 2005 r. J. F wystąpił do Krajowej Komisji Nadzoru Krajowej Izby Biegłych Rewidentów z wnioskiem o ustalenie i zawiadomienie go o terminach posiedzeń Krajowej Komisji Nadzoru w III i IV kwartale 2005r. oraz umożliwienie mu wstępu na jej posiedzenia. W swoim wniosku J. F powoływał się na przepis art. 61 Konstytucji RP oraz przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Pismem z dnia [...] czerwca 2005 r. Przewodnicząca Krajowej Komisji Nadzoru udzieliła J. F odpowiedzi, w której poinformowała, że przepisy art. 61 Konstytucji RP nie mają w tym konkretnym przypadku zastosowania do samorządu zawodowego biegłych rewidentów, ponieważ samorząd nie wykonuje zadań władzy publicznej i nie gospodaruje mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.
W ocenie organu, zgodnie z przepisami ustawy o biegłych rewidentach i ich samorządzie, Krajowa Izba Biegłych Rewidentów utrzymuje się wyłącznie ze składek członkowskich biegłych rewidentów i opłat z tytułu nadzoru, wnoszonych przez podmioty uprawnione do badania sprawozdań finansowych. Ponadto organ podniósł, że samorząd zawodowy nigdy nie otrzymywał i nie otrzymuje jakichkolwiek środków pochodzących z majątku Skarbu Państwa, nie gospodaruje również mieniem komunalnym.
Krajowa Komisja Nadzoru jest organem Krajowej Izby Biegłych Rewidentów wybieranym przez Krajowy Zjazd Biegłych Rewidentów i nie jest organem władzy publicznej, pochodzącym z powszechnych wyborów.
W dniu [...] czerwca 2005r. J. F wystąpił z wnioskiem, w którym - na podstawie art. 61 Konstytucji RP i w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej - zwrócił się do Przewodniczącej Krajowej Komisji Nadzoru KIBR o udostępnienie "Kryteriów naboru biegłych rewidentów na wizytatorów przeprowadzających kontrolę w podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych..." i "Zasad wynagradzania wizytatorów ustalonych przez Krajową Radę Biegłych Rewidentów", będących załącznikami do Regulaminu działania Krajowej Komisji Nadzoru KIBR, jednocześnie informując, iż czyni to wobec odmowy udzielenia mu informacji o terminie posiedzenia Krajowej Komisji Nadzoru KIBR i zwracając przy tym uwagę na niewłaściwą interpretację przepisów prawa przez pracownika KIBR.
W dniu [...] czerwca 2005r. J. F wystąpił z pismem, w którym zażądał wydania decyzji administracyjnej w sprawie odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej.
Przewodnicząca Krajowej Komisji Nadzoru KIBR w piśmie z dnia [...] lipca 2005 r. podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, a mianowicie, że informacja o terminach posiedzeń oraz dokumenty, których wnioskodawca zażądał ("Kryteria naboru biegłych rewidentów na wizytatorów przeprowadzających kontrolę w podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych..." i "Uchwała nr [...] Krajowej Rady Biegłych Rewidentów z w sprawie stawek wynagradzania za prace związane z zadaniami Krajowej Komisji Nadzoru") nie stanowią informacji publicznej, w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, dlatego nie widzi podstaw do wydawania decyzji w tej sprawie.
W dniu [...] lipca 2005r. J. F skierował do Przewodniczącej Krajowej Komisji Nadzoru KIBR zażalenie na niewydanie decyzji administracyjnej w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej.
W piśmie z dnia [...] września 2005r. Krajowa Komisja Nadzoru KIBR poinformowała wnioskodawcę o podtrzymaniu dotychczasowego stanowiska w sprawie.
W dniu [...] września 2005 r. J. F złożył skargę na bezczynność Krajowej Komisji Nadzoru Krajowej Izby Biegłych Rewidentów do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W powołanym na wstępie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że ustawa z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) w art. 4 ust. 1 pkt 2 stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy samorządów gospodarczych i zawodowych.
Stosownie do treści art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1994r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie (Dz. U. z 2001r. Nr 31, poz. 359 z późn. zm.) biegli rewidenci tworzą samorząd biegłych rewidentów, zwany dalej "Krajową Izbą Biegłych Rewidentów". Art. 1 ust. 1 tej regulacji wskazuje, że określa ona organizację samorządu zawodowego biegłych rewidentów, tworząc tym samym strukturę samorządu zawodowego tej korporacji.
Zgodnie z brzmieniem art. 21 ust. 1 ustawy o biegłych rewidentach i ich samorządzie, organami Krajowej Izby Biegłych Rewidentów są:
- 1) Krajowy Zjazd Biegłych Rewidentów,
- 2) Krajowa Rada Biegłych Rewidentów,
- 3) Krajowa Komisja Rewizyjna,
- 4) Krajowy Sąd Dyscyplinarny,
- 5) Krajowy Rzecznik Dyscyplinarny,
- 6) Krajowa Komisja Nadzoru.
Sąd odnosząc się do powyższych przepisów stwierdził, że Krajowa Komisja Nadzoru jest jednym z organów w strukturze samorządu zawodowego biegłych rewidentów, który to samorząd ustawa nazywa Krajową Izbą Biegłych Rewidentów.
Sąd pierwszej instancji uznał, że w świetle cytowanego art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej Krajowa Komisja Nadzoru KIBR jest niewątpliwie podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał też, że "Kryteria naboru biegłych rewidentów na wizytatorów przeprowadzających kontrolę w podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych..." i "Zasady wynagradzania wizytatorów ustalonych przez Krajową Radę Biegłych Rewidentów", będące załącznikami do Regulaminu działania Krajowej Komisji Nadzoru KIBR, stanowią, zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informację o sprawach publicznych, a stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. "b" i "c" oraz pkt 3 lit. "d", będąc rodzajem informacji o organizacji i przedmiocie działania organu, mieszcząc się w ramach jego kompetencji i wskazując na sposób załatwiania przez niego spraw w tym zakresie, podlegają udostępnieniu w trybie i na zasadach w niej określonych (co wypełnia dyspozycję art. 61 Konstytucji RP).
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Krajowej Komisji Nadzoru Krajowej Izby Biegłych Rewidentów, zaskarżając go w całości, zaskarżonemu wyrokowi zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 6 ust 1 pkt- 2 lit. b i c oraz pkt. 3 lit. d ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, przez stwierdzenie, że żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, w szczególności, że stanowi informację o organach władzy publicznej oraz o zasadach funkcjonowania organów władzy publicznej oraz naruszenie art. art. 7 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 11 pkt 1 tej samej ustawy przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, poprzez stwierdzenie, że udostępnienie żądanych dokumentów w siedzibie Regionalnych Oddziałów Krajowej Izby Biegłych Rewidentów nie stanowi udostępnienia informacji w rozumieniu ustawy.
W konkluzji skargi kasacyjnej organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 9 lutego 2010 r. pełnomocnik skarżącej Krajowej Komisji Nadzoru Krajowej Izby Biegłych Rewidentów w Warszawie oświadczyła, iż cofa skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 60 w zw. z art. 193 P.p.s.a.- skarżący może cofnąć skargę kasacyjną. Sąd jest związany żądaniem strony, jeżeli stwierdzi jego dopuszczalność tj. jeżeli cofniecie nie zmierza do obejścia prawa lub nie spowodowałoby utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził, aby istniały przesłanki negatywne, określone w powołanym wyżej przepisie.
Z tych też względów na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji niniejszego postanowienia.