Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 maja 2006 r. odrzucił skargę C. D. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 2006 r. w przedmiocie świadczenia w drodze wyjątku. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zgodnie z art. 46 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. Skargę w imieniu C. D. złożył jego ojciec B. D., który, mimo dwukrotnego wezwania Sądu, nie przedstawił stosownego pełnomocnictwa w wyznaczonym terminie. Pełnomocnictwo zostało przekazane Sądowi po upływie terminu wyznaczonego w drugim wezwaniu.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył C. D., reprezentowany przez adwokata, wnosząc o jego uchylenie w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie art. 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieudzielenie skarżącemu potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych. Skarżący wskazał, iż B. D. nie jest profesjonalnym prawnikiem, jest zaś osobą starszą, inwalidą I grupy i mógł mieć trudności z interpretacją wezwań Sądu. W takim wypadku Sąd powinien był pouczyć samego skarżącego co do treści przepisów oraz wezwać go do podpisania skargi.
Sąd powinien był również pouczyć skarżącego o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Pełnomocnik skarżącego podkreślił również, że merytorycznego rozpoznania skargi wymaga interes społeczny i słuszny interes skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie może zostać uwzględniona.
Do pisma wnoszonego przez pełnomocnika należy dołączyć pełnomocnictwo upoważniające go do działania w imieniu mocodawcy (art. 37 § 1 i 46 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W braku pełnomocnictwa skarga ulega odrzuceniu jako wniesiona przez osobę nieuprawnioną. Zgodnie z art. 49 § 1 powołanej ustawy, Sąd wzywa wnoszącego pismo do uzupełnienia jego braków formalnych w terminie siedmiu dni.
W rozpoznawanej sprawie Sąd dwukrotnie wezwał B. D., występującego w imieniu C. D., do nadesłania pełnomocnictwa upoważniającego go do wniesienia skargi w imieniu syna. W odpowiedzi na wezwania B. D. przesyłał do Sądu wnioski o zgodę na reprezentowanie skarżącego przez T. S. Samo pełnomocnictwo przedstawione zostało po upływie terminu wyznaczonego przez Sąd w drugim wezwaniu.
Mimo zrozumienia dla trudnej sytuacji skarżącego, Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł uznać, że Sąd I instancji naruszył art. 6 powołanej ustawy nie wzywając skarżącego do potwierdzenia złożonej skargi lub podpisania jej. Przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują takiego działania sądu. O przedstawienie pełnomocnictwa występuje się do osoby, która wniosła skargę w imieniu strony. Sąd nie ma obowiązku samodzielnego dążenia do usunięcia braków formalnych skargi, poza czynnościami wskazanymi w ustawie.
Nie można też uznać, wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, że Sąd powinien był pouczyć skarżącego o treści art. 86 i 87 powołanej ustawy. Wystosowując do strony działającej bez adwokata lub radcy prawnego pouczenia co do czynności procesowych i ich skutków, Sąd musi zachować bezstronność, a pouczenia nie mogą de facto stanowić wskazówek dla jednej ze stron, jakie działania powinna podjąć, żeby uzyskać korzystny dla siebie wynik sprawy. Sąd nie ma obowiązku pouczania strony o wszelkich możliwych do podjęcia krokach.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał również, że kierowane do B. D. wezwania do przedstawienia pełnomocnictwa sformułowane były w sposób prosty i niewymagający interpretacji, która mogła prowadzić do niezrozumienia intencji Sądu. Ponadto, mimo niewykonania pierwszego wezwania Sądu, B. D. został ponownie wezwany do nadesłania pełnomocnictwa oraz pouczony, że przesłanie pełnomocnictwa dla T. S. nie jest prawidłowym wykonaniem poprzedniego wezwania. Skarżący, który udzielił pełnomocnictwa osobie starszej, nieposiadającej profesjonalnej wiedzy prawniczej, nie może powoływać się przed Sądem na to, iż pełnomocnik ten nie był w stanie prawidłowo zrozumieć pisma Sądu.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.