Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 15 marca 2016 r. sygn. akt III SA/Lu 516/15 oddalił skargę A. T. (dalej skarżąca) na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków.
Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:
Pismem z 29 października 2013 r. skarżąca wystąpiła do Starosty Krasnostawskiego z wnioskiem o wprowadzenie zmian na mapie ewidencyjnej obrębu [...], gmina Fajsławice, polegających na ujawnieniu działki oznaczonej nr [...], stanowiącej własność wnioskodawczyni w miejsce działki nr [...], będącej własnością M. O. Decyzją z [...] lipca 2014 r. Starosta Krasnostawski odmówił wprowadzenia zmian z operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu [...], gmina Fajsławice, polegających na umieszczeniu na mapie ewidencyjnej działki nr [...] w miejsce działki nr [...]. Starosta ustalił, że we wsi S. pomiar do założenia ewidencji gruntów został przeprowadzony w 1963 r. Ustalono wówczas, że działka nr [...] zlokalizowana jest obok działki nr [...], a działka nr [...] położona jest obok działki nr [...]. Podczas pomiarów zostały ustalone granice poszczególnych działek, a następnie obliczono powierzchnie ogólne działek oraz przypisano odpowiadające im numery konturów gleboznawczej klasyfikacji gruntów.
Na podstawie danych z rejestru pomiarowo-klasyfikacyjnego ustalono, że działka nr [...] ma powierzchnię [...]ha i zlokalizowana jest w konturze gleboznawczej klasyfikacji gruntów 132 RHIa, a działka nr [...] ma powierzchnię [...]ha i przypisany jest jej numer konturu klasyfikacyjnego 135RIVa.
Stan prawny działek nr [...] i nr [...] został ustalony podczas postępowania przeprowadzonego na podstawie ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych. Postępowanie uwłaszczeniowe potwierdziło, że stan władania przedmiotowych działek nie zmienił się od czasu założenia ewidencji gruntów. W stosunku do działki nr [...] o powierzchni [...]ha wydano akt własności ziemi nr [...] na rzecz W. i E. małżonków T. Aktualnie działka nr [...] stanowi własność M. O., która nabyła działkę na podstawie umowy zawartej w formie aktu notarialnego w 1990 roku. W stosunku do działki nr [...] o powierzchni [...]ha wydano akt własności ziemi nr [...] na rzecz B. i N. małżonków T., którzy umową przekazania gospodarstwa rolnego w 1979 r. przenieśli jej własność na S. i T. małżonków T. Obecnie działka nr [...] stanowi własność skarżącej na podstawie umowy zawartej w formie aktu notarialnego w 1998 r. W 1993 r. Kierownik Urzędu Rejonowego w Lublinie zlecił wykonanie nowych map ewidencyjnych dla obrębu S. Sporządzona przez wykonawcę prac nowa mapa ewidencyjna, wykreślona i dopuszczona do obrotu prawnego, obarczona była wieloma błędami, które miały charakter oczywistych omyłek pisarskich i kreślarskich.
Podczas ręcznego wpisywania numerów działek ewidencyjnych został popełniony błąd pisarski polegający na wpisaniu numeru działki [...] w miejsce numeru [...], a organ prowadzący ewidencję gruntów dopuścił błędnie sporządzoną mapę do obrotu prawnego. Wyrys działki nr [...] sporządzony w dniu 11 stycznia 1998 r. na potrzeby założenia księgi wieczystej przedstawia położenie działki nr [...] odmiennie od jej stanu prawnego i różni się odnośnie położenia działki od wyrysu tej samej działki wykonanego w 2013 r. Zamiana numeracji działek na mapie ewidencyjnej nigdy nie znalazła odzwierciedlenia w zmianie prawnej. Starosta Krasnostawski w 2003 r. zlecił wykonanie aktualizacji operatu ewidencji gruntów, które miało na celu usunięcie stwierdzonych błędów. Zmiany na mapie ewidencyjnej zostały wykonane w oparciu o dokumenty źródłowe. Aktualizacja mapy ewidencyjnej miała na celu sprostowanie oczywistych pomyłek pisarskich, a zatem wykonanie ich było czynnością techniczną i nie wymagało dodatkowych wyjaśnień. Wykonane w 2003 r. prace geodezyjne spowodowały, że obecna lokalizacja działek nr [...] i nr [...] jest zgodna z materiałem źródłowym.
Organ wskazał, że w 2007 r. skarżąca wniosła o rozgraniczenie jej działki nr [...] z działką M. O. nr [...]. W toku postępowania geodeta wskazał prawny przebieg granicy na podstawie operatu uwłaszczeniowego z 1974 r. Uczestnicząca w postępowaniu jako pełnomocnik skarżącej jej matka T. T. nie wskazała wówczas, że w miejscu działki nr [...] powinna znajdować się działka nr [...].
W ocenie Starosty zgłoszony wniosek nie był poparty dokumentami, które w świetle § 46 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków uzasadniałyby dokonanie zmiany danych ewidencyjnych.
Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie po rozpatrzeniu odwołania skarżącej utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2014 r., którą Starosta Krasnostawski odmówił wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków w obrębie geodezyjnym [...] gmina Fajsławice, polegającej na umieszczeniu na mapie ewidencyjnej działki nr [...] w miejsce działki nr [...].
W uzasadnieniu wskazał, że Starosta Krasnostawski dokonał analizy dokumentów przechowywanych w powiatowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym oraz akt przechowywanych w archiwum ewidencyjnym i w oparciu o te dokumenty ustalił, że podstawę do sporządzenia mapy ewidencyjnej obrębu [...], gmina Fajsławice stanowił operat powstały w wyniku pomiarów do założenia ewidencji gruntów przeprowadzonych w 1963 r. Dokumentacja ta stanowiła podstawę uwłaszczeń przeprowadzonych w latach 70-tych. Organ II instancji wskazał, że Wójt Gminy Fajsławice decyzją z dnia [...] września 2007 r. orzekł o rozgraniczeniu działki nr [...], stanowiącej własność skarżącej z działkami sąsiednimi oznaczonymi numerami: [...], [...], [...] i [...]. Z treści tej decyzji wynika, że postępowanie zostało przeprowadzone na wniosek skarżącej. Skarżąca miała świadomość, iż działka nr [...] graniczy między innymi z działką nr [...], a nie z działką nr [...].
Fakt przeprowadzenia opisanego postępowania rozgraniczeniowego jest istotny, gdyż ustalenie granic działek podczas rozgraniczenia odnosi się do określenia przebiegu linii granicznej pomiędzy działkami o konkretnych, ściśle określonych numerach.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję z dnia [...] lutego 2015 r. wniosła skarżąca zarzucając naruszenie art. 15, art. 136, art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. oraz § 44 pkt 2 i § 45 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 9 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków
W odpowiedzi na skargę Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalając skargę wskazał, że z ustaleń organów obu instancji jednoznacznie wynika, że aktualny stan ewidencji gruntów w zakresie przedmiotowych działek pozostaje w zgodzie ze stanem ujawnionym w dokumentach zgromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym oraz aktach przechowywanych w archiwum ewidencyjnym. Położone we wsi S., gmina Fajsławice działki nr [...] oraz nr [...] to dwie odrębne działki, w stosunku do których na podstawie ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz. U. Nr 27, poz. 250 ze zm.) wydano akty własności ziemi stwierdzające nabycie własności przez różne osoby, to jest przez W. i E. małżonków T. w stosunku do działki nr [...] oraz przez B. i N. małżonków T. w stosunku do działki nr [...]. Z dokumentów geodezyjnych obrazujących pomiary przeprowadzone dla potrzeb założenia ewidencji gruntów, a także dokumentów sporządzonych w postępowaniu uwłaszczeniowym, w tym pomiaru działki nr [...], jednoznacznie wynika, że działki nr [...] oraz nr [...] mają inną lokalizację.
Działka nr [...] położona jest w sąsiedztwie działek nr [...] oraz nr [...], podczas gdy działka nr [...] położona jest w sąsiedztwie działek nr [...], nr [...] i nr [...] (dokumenty k. 31-36 akt administracyjnych). Ponadto, zgodnie z rejestrem pomiarowo-klasyfikacyjnym, przedmiotowe działki mają różną powierzchnię i są zlokalizowane w innych konturach gleboznawczej klasyfikacji gruntów. Działka nr [...] ma powierzchnię [...]ha i kontur gleboznawczej klasyfikacji gruntów 132 RHIa, podczas gdy działka nr [...] ma powierzchnię [...]ha i kontur klasyfikacyjny 135RIVa. W prowadzonym w 2007 r. postępowaniu rozgraniczeniowym stanowiącej własność skarżącej działki nr [...] skarżąca nie kwestionowała, że działka ta graniczy z działką oznaczoną numerem [...], stanowiącą własność M. O., nie zaś z działką o numerze [...] (decyzja o rozgraniczeniu k. 52 akt administracyjnych).
W postępowaniu administracyjnym zostały też szczegółowo wyjaśnione przyczyny rozbieżności pomiędzy aktualnym stanem ewidencji gruntów, a treścią wyrysu z mapy ewidencyjnej sporządzonego 11 stycznia 1998 r., który to dokument skarżąca powołała jako podstawę postulowanej zmiany w operacie ewidencji gruntów, Starosta Krasnostawski wskazał, że uwidocznienie na tym wyrysie numeru działki [...] w miejscu położenia działki nr [...] było wyłącznie wynikiem błędu pisarskiego polegającego na wpisaniu numeru działki [...] w miejsce numeru [...] na nowej mapie ewidencyjnej sporządzonej w latach 90-tych XX wieku na zlecenie Kierownika Urzędu Rejonowego w Lublinie. Wskazany błąd został usunięty w drodze aktualizacji operatu ewidencji gruntów przeprowadzonej w 2003 r. Wnioskowana przez skarżącą zmiana w operacie ewidencji gruntów, wywodzona z treści wyrysu sporządzonego w dniu 11 stycznia 1998 r., nie znajduje oparcia w dokumentacji geodezyjnej będącej podstawą dokonanych wpisów w ewidencji gruntów.
Bezpodstawny okazał się zarzut, że zaskarżona decyzja, została wydana z naruszeniem obowiązku utrzymania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, nałożonego przepisem § 44 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Z dokumentów źródłowych stanowiących podstawy wpisów w ewidencji wynika stan odmienny od stanu, którego wprowadzenia domagała się skarżąca. Zatem realizacja obowiązku z § 44 pkt 2 rozporządzenia polegała w niniejszej sprawie na odmowie uwzględnienia wniosku skarżącej o wprowadzenie zmian nie znajdujących oparcia w dokumentach źródłowych. Podobnie oceniono zarzut naruszenia przepisu § 45 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. W postępowaniu administracyjnym zostało wykazane, że dokonanie objętej wnioskiem skarżącej zmiany w operacie ewidencji gruntów nie skutkowałoby zastąpieniem danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym lub prawnym oraz obowiązującymi standardami technicznymi, czego wymaga wskazany przepis.
Dodatkowo postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone starannie, w wyniku czego został zgromadzony pełny materiał dowodowy niezbędny dla rozstrzygnięcia sprawy. Całokształt zgromadzonych dowodów został poddany szczegółowej ocenie, a wyprowadzone wnioski pozostają w logicznym związku z treścią dowodów. Bez wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji pozostaje zarzut naruszenia przepisów art. 15 k.p.a. i art. 136 k.p.a. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, że Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie miał na względzie całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w przedstawionych mu aktach sprawy organu pierwszej instancji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła A. T. zarzucając:
- 1. na podstawie art.174 pkt. 2 p.p.s.a. naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 par. 2 pkt. 1 w związku z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi, pomimo naruszenia w toku postępowania przed organem I i II instancji przepisów art. 7, 77 par. 1, 80 ustawy z dnia 14.06.1960 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 30, poz. 168 ze w zw. z art. 24 ust. 2a pkt. 1 lit. b) ustawy z dnia 17.05.1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. Nr 30, poz. 163) przez brak wnikliwego rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie i przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów polegające na bezpodstawnym uznaniu, że aktualny stan ewidencji gruntów w zakresie działek nr [...] i [...] pozostaje w zgodzie ze stanem ujawnionym w dokumentach zgromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym oraz aktach przechowywanych w archiwum geodezyjnym, podczas gdy - ze znajdującego się w aktach sprawy- wypisu z rejestru gruntów wraz z wyrysem z mapy ewidencyjnej z dnia 11.01.1998 r. wynika, że położenie na mapie ewidencyjnej działki nr [...] różni się od aktualnego położenia tej działki. Obecnie w miejscu działki [...] błędnie została wpisana działka nr [...]. Dokonując w 2003 r. aktualizacji mapy ewidencyjnej w zakresie działek nr [...] i [...] organ nie wskazał, który z wymienionych w art. art. 24 ust. 2a pkt. 1 lit. b) w związku z art. 23 ust. 1-4 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne dokumentów- wyrok sądowy, akt notarialny, decyzja administracyjna - stanowi podstawę aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Aktualizacji mapy ewidencyjnej z 2003 r. nie można traktować jako czynności technicznej, która miała na celu wyłącznie sprostowanie oczywistych omyłek pisarskich. Dokonane wtedy zmiany nie stanowiły bowiem drobnej korekty danych. Przedmiot tych zmian dotyczył bowiem istotnych kwestii- kształtu, powierzchni działki ewidencyjnej, uprawnień właścicielskich do gruntu- co nie może zostać dokonane w drodze sprostowania oczywistych omyłek pisarskich. W związku z tym, zachodzi potrzeba wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków dla jednostki ewidencyjnej: [...], obręb nr [...] poprzez prawidłowe umieszczenie na mapie ewidencyjnej działki o numerze [...] w miejscu działki oznaczonej numerem [...];
- 2. na podstawie art.174 pkt. 1 p.p.s.a.: - naruszenia par. 44 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29.03.2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454 ze zm.) poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że operat ewidencyjny prowadzony dla jednostki ewidencyjnej: [...], obręb nr [...] w zakresie działek o numerach [...] i [...] utrzymany jest w stanie aktualności;
- - naruszenia par. 45 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29.03.2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd, że baza danych ewidencyjnych dla jednostki ewidencyjnej: [...], obręb nr [...] w zakresie działek o numerach [...] i [...] jest zgodna ze stanem faktycznym, prawnym, obowiązującymi standardami technicznymi, nie wymaga ujawnienia nowych danych, wyeliminowania danych błędnych, W konsekwencji, Sąd pierwszej instancji błędnie uznał, że dane ewidencyjne w zakresie działek nr [...] i [...] nie powinny zostać zaktualizowane poprzez wprowadzenie zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków polegających na umieszczeniu na mapie ewidencyjnej działki nr [...] w miejsce działki nr [...];
- - naruszenia par. 46 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29,03.2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków w brzmieniu obowiązującym do 11.01.2016 r. w związku z par. 12 ust. 1 tego rozporządzenia poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów polegające na błędnym uznaniu przez Sąd pierwszej instancji, że mogło dojść do aktualizacji danych w ewidencji gruntów i budynków dla jednostki ewidencyjnej: [...], obręb nr [...] w zakresie działek o numerach [...] i [...] - w drodze sprostowania oczywistych omyłek pisarskich- również, w przedmiocie uprawnień właścicielskich w sytuacji, kiedy zgodnie z par. 12 ust. 1 w/w rozporządzenia dane dotyczące właścicieli oraz innych podmiotów wskazanych w rozporządzeniu umieszcza się w ewidencji wyłącznie w oparciu o: wpisy dokonane w księgach wieczystych, prawomocne orzeczenia sądowe, umowy zawarte w formie aktów notarialnych dotyczących ustanowienia lub przeniesienia praw rzeczowych do nieruchomości, z wyłączeniem umów dotyczących użytkowania wieczystego gruntów i własności lokali, ostateczne decyzje administracyjne, dyspozycje zawarte w aktach normatywnych, umowy dzierżawy, o których mowa w par. IX ust. 1 pkt. 2 w/w rozporządzenia.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie oraz o zasądzenie od Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. O. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej jako oczywiście bezzasadnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie, nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
W skardze kasacyjnej sformułowane zostały zarzuty dotyczące zarówno naruszenia przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego. Stad też w pierwszej kolejności należy się odnieść do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania.
W zarzucie dotyczącym naruszenia przepisów postępowania wskazano na naruszenie art.145 §1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przepisów art.7, 77§, 80 k.p.a. w związku z art.24 ust.2a pkt 1 lit.b i art. 23 ust. 1-4 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, albowiem organ dokonując w 2003r. aktualizacji mapy ewidencyjnej w zakresie działek nr [...] i [...] nie wskazał, który z wymienionych dokumentów stanowił podstawę aktualizacji. W pierwszej kolejności należy wskazać na treść powołanego art.24 ust.2a pkt 1, która jest następująca, informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji: z urzędu, jeżeli zmiany tych informacji wynikają z a) przepisów prawa, b) dokumentów, o których mowa w art.23 ust.1-4, c) materiałów zasobu, d) wykrycia błędnych informacji. Skarżąca kasacyjnie błędnie przyjmuje, że przeprowadzona w 2003r. z urzędu aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków dokonana została na podstawie art.24 ust.2a pkt 1 lit.b, czyli dokumentów wymienionych w art.23 ust.1-4, podczas gdy podstawą tej aktualizacji był art.24 ust.2a pkt 1 lit c i lit d, czyli wykrycie błędnych informacji na mapie ewidencyjnej i dokonanie aktualizacji mapy w oparciu o materiały zasobu.
Przeprowadzona wówczas aktualizacja, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie dotyczyła kształtu, powierzchni działki, ani uprawnień właścicielskich. Albowiem dokonana w 2003r. aktualizacja mapy nie wprowadzała zmian podmiotowych i przedmiotowych, nadal właścicielem działki nr [...] o pow. [...]ha i konturze klasyfikacyjnym 135RIVa jest A. T., a właścicielem działki nr [...] o pow. [...]ha i konturze klasyfikacyjnym 132 RHIa jest M. O. Stąd też powyższy zarzut dotyczący naruszenia wskazanych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego jest niezasadny, albowiem oparty został o błędne założenie, że podstawą dokonanej w 2003r. aktualizacji mapy był art.24 ust.2a pkt 1 lit.b, a nie lit.c i lt.d..
Nadto Sąd I instancji prawidłowo skontrolował ustalenia poczynione przez organy w tej sprawie. Z ustaleń organów obu instancji jednoznacznie wynika, że aktualny stan ewidencji gruntów w zakresie przedmiotowych działek pozostaje w zgodzie ze stanem ujawnionym w dokumentach zgromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym oraz aktach przechowywanych w archiwum ewidencyjnym. W postępowaniu administracyjnym zostały też szczegółowo wyjaśnione przyczyny rozbieżności pomiędzy aktualnym stanem ewidencji gruntów, a treścią wyrysu z mapy ewidencyjnej sporządzonego 11 stycznia 1998r., na który to dokument powoływała się skarżąca jako podstawę wnioskowanej zmiany.
Nadto słusznie Sąd I instancji zwrócił uwagę, że w prowadzonym w 2007 r. postępowaniu rozgraniczeniowym dotyczącym stanowiącej własność skarżącej działki nr [...] skarżąca nie kwestionowała, że działka ta graniczy z działką oznaczoną numerem [...], stanowiącą własność M. O., nie zaś z działką o numerze [...] (decyzja o rozgraniczeniu k. 52 akt administracyjnych). Okoliczność ta jednoznacznie potwierdza, że wniosek skarżącej o wprowadzenie zmiany w ewidencji gruntów jest niezasadny, a istniejący stan w ewidencji gruntów zachowuje walor aktualności.
Dlatego też poczynione w sprawie ustalenia i wyjaśnienia pozostają w zgodzie z treścią zebranego materiału dowodowego, a Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko Sądu I instancji i organów. Dlatego też sformułowane zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania są niezasadne.
W zarzutach dotyczących naruszenia prawa materialnego w pkt 1 wskazano na naruszenie §44 pkt 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu polegającym na błędnym przyjęciu, że operat ewidencyjny dotyczący przedmiotowych działek tj [...] i [...] utrzymany jest w stanie aktualności, a w pkt 2 wskazano na naruszenie §45 ust.1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że baza danych ewidencyjnych w zakresie przedmiotowych działek jest zgodna ze stanem faktycznym i prawnym i nie wymaga ujawnienia nowych danych. Przed odniesieniem się do tych zarzutów warto przypomnieć treść powyższych przepisów: powołany § 44 pkt 2 stanowi, do zadań starosty związanych z prowadzeniem ewidencji należy: utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi, zaś §45 ust.1 pkt 1 stanowi, że aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu: zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym lub prawnym oraz obowiązującymi standardami technicznymi.
Zarzuty te są niezasadne, przede wszystkim podkreślić należy, że wskazane przepisy wyrażają dwie ogólne zasady dotyczące ewidencji gruntów tj do zadań jakiego organu należy utrzymanie operatu ewidencyjnego w aktualności, oraz w jaki sposób i w jakim celu dokonuje się aktualizacji operatu, a po drugie zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego nie mogą być uzasadnione i wykorzystywane do próby zwalczania poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Innymi słowy zarzut naruszenia prawa materialnego nie służy zwalczaniu przyjętego przez sąd I instancji za podstawę orzekania stanu faktycznego.
Niezasadny jest również zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego sformułowany w pkt 3, a dotyczący naruszenia § 46 ust 1 rozporządzenia (w brzmieniu obowiązującym do 11.01.2016r.) w zw. z §12 ust.1 zgodnie z którymi dane właścicieli oraz innych podmiotów wskazanych w rozporządzeniu uwidacznia się w ewidencji na podstawie: wpisów dokonanych w księgach wieczystych, prawomocnych orzeczeń sądowych; umów zawartych w formie aktów notarialnych, dotyczących ustanowienia lub przeniesienia praw rzeczowych do nieruchomości, z wyłączeniem umów dotyczących użytkowania wieczystego gruntów i własności lokali, ostatecznych decyzji administracyjnych; dyspozycji zawartych w aktach normatywnych, umów dzierżawy, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 2. O niezasadności tego zarzutu świadczy nie tylko fakt, że w niniejszym postępowaniu nie zostały wprowadzone żadne zmiany w ewidencji gruntów i budynków, a więc również zmiany podmiotowe, ale również dokonana w 2003r. aktualizacja mapy ewidencyjnej w zakresie działek o numerach [...] i [...] nie dotyczyła zmian podmiotowych.
Właścicielami działki nr [...] o pow. [...]ha byli B. i N. T. - dziadkowie aktualnej właścicielki i skarżącej A. T., a właścicielami działki [...] o pow. [...]ha byli W. i E. T. – rodzice aktualnej właścicielki M. O., dokonana w 2003r. aktualizacja mapy nie wprowadzała zmian podmiotowych, nadal właścicielem działki nr [...] jest A. T., a właścicielem działki nr [...] M. O. Dlatego też zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego sformułowany w pkt 3 jest bezprzedmiotowy.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.