Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 9 lutego 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 1151/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi Miasta [...] oraz A. M. i T. M. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nieruchomości.
Od wyroku tego T. M., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę kasacyjną, zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie:
- 1. prawa materialnego przez:
- • błędną wykładnię art. 136 ust. 3 w związku z art. 137 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez uznanie, że nie zrealizowano celu wywłaszczenia stacji obsługi samochodów i dlatego stała się ona zbędna dla celów wywłaszczenia,
- • błędną wykładnię art. 137 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez uznanie, że realizację celu wywłaszczenia mógł dokonać jedynie wnioskodawca wywłaszczenia, tym samym inne podmioty prawa prywatnego nie mogły tego celu realizować,
- 2. przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- • art. 141 § 4 w związku z art. 133 § 1, art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez dokonanie błędnej oceny prawnej dotyczącej ustalenia celu wywłaszczenia oraz podmiotów realizujących te cele,
- • art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy oraz stanowisk stron postępowania.
W związku z powyższymi zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Następnie pismem procesowym z dnia 13 czerwca 2013 r. pełnomocnik wnoszącego skargę kasacyjną, cofnął wniesioną skargę kasacyjną i wniósł o umorzenie postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "P.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Przepis ten ma również odpowiednie zastosowanie do skarg kasacyjnych na mocy art. 193 P.p.s.a.
Skarżący kasacyjnie może więc rozporządzać skargą kasacyjną po jej wniesieniu, ponieważ jego oświadczenie w tej kwestii jest, co do zasady, wiążące dla sądu. Natomiast odpowiednie stosowanie w postępowaniu kasacyjnym art. 60 P.p.s.a. oznacza, że należy odmówić uwzględnienia żądania skarżącego w sytuacji, gdy cofnięcie spowodowałoby uprawomocnienie się zaskarżonego orzeczenia wydanego w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotkniętym wadą nieważności, którą stosownie do art. 183 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę z urzędu, niezależnie od granic skargi kasacyjnej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 20 czerwca 2008 r., sygn. akt II FSK 575/07 – Lex nr 479000; z 27 czerwca 2008 r., sygn. akt II FSK 573/07 – Lex 475575; z 23 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1517/10 – Lex 741557).
W niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że zachodzi jakakolwiek z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., jak również cofnięcie nie zmierza do obejścia prawa, dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że cofnięcie skargi kasacyjnej jest dopuszczalne.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 postanowienia.
O zwrocie wpisu od skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.