Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 14 marca 2023 r., sygn. akt I SA/Po 812/22 oddalił skargę [...] sp. j. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 12 sierpnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej.
Od w/w wyroku skarżąca Spółka wniosła skargę kasacyjną, w której zawarła również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że (cyt.): "wniosek (...) uzasadniony jest znaczną szkodą, która grozi skarżącej kasacyjnie jeżeli dojdzie do egzekucji opłaty adiacenckiej będącej przedmiotem niniejszego postępowania."
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jego wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie wnioskującej o ochronę tymczasową w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Uzasadnienie wniosku powinno się więc odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Ponadto twierdzenia te powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej wnioskującego. Natomiast nieodpowiednie uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (vide J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2010, s. 206).
W niniejszej sprawie w skardze kasacyjnej zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej do Sądu I instancji decyzji utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 16 lutego 2022 r. o ustaleniu wobec [...] Sp. j. w [...] opłaty adiacenckiej w wysokości 19.380,00 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w obrębie [...] gmina [...]. Wniosek ten nie zawierał jednak żadnego uzasadnienia, co uniemożliwiło Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonanie merytorycznej oceny zaistnienia przesłanki wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. Niewątpliwie bowiem samo stwierdzenie, że egzekucja opłaty adiacenckiej narazi skarżącą kasacyjnie Spółkę na znaczną szkodę, nie jest wystarczającą podstawą do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Rolą sądu nie jest natomiast wyręczanie wnioskodawcy i poszukiwanie za niego okoliczności, które przemawiałyby za zasadnością zastosowania ochrony tymczasowej. Skoro więc skarżąca wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji nie uzasadniła, to nie może oczekiwać, że Sąd udzieli jej ochrony tymczasowej.
Mając zatem na uwadze powyższe okoliczności uznać należy, że brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.