Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2567/11 oddalił skargę P. K. na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stopień służbowy
Wyrok zapadł w następujących okolicznościach prawnych i faktycznych sprawy.
Dyrektor Izby Celnej w Gdyni w dniu [...] listopada 2009 r., działając na podstawie art. 223 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 115 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U. Nr 168, poz. 1323), mianował P. K. z dniem 30 listopada 2009 r. na stopień służbowy aspiranta celnego w korpusie aspirantów Służby Celnej. P. K. w odwołaniu domagał się uchylenia powyższego aktu mianowania oraz mianowania go na stopień komisarza celnego w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej,
Szef Służby Celnej decyzją z dnia [...] września 2011 r. utrzymał w mocy akt mianowania Dyrektora Izby Celnej w Gdyni z dnia [...] listopada 2009 r. w zakresie określenia korpusu. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 223 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej kierownicy urzędów zostali zobowiązani do mianowania funkcjonariuszy na aktualne stopnie służbowe. Mechanizm przypisywania funkcjonariuszom stopni w poszczególnych korpusach uregulowano w art. 223 ust. 2-6 ustawy. Zadaniem organu było umieszczenie danego funkcjonariusza w określonym w ustawie korpusie, w zależności od dotychczasowego stopnia lub zajmowanego stanowiska, bądź pełnionych obowiązków.
Z kolei stosownie do art. art. 223 ust. 3 pkt. 2 ustawy o Służbie Celnej funkcjonariuszowi, celnemu, który przed dniem wejścia w życie ustawy zajmował stanowisko, które wiązało się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, bądź pełnił obowiązki na tym stanowisku oraz pełnił służbę w służbie stałej w stopniu innym niż wymieniony w pkt. 1 i w ust. 2, określa się stopień w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej. Jednakże w przypadku skarżącego ten ostatni przepis ustawy nie mógł mieć zastosowania, ponieważ w dniu 30 października 2009 r., czyli przed dniem wejścia w życie ustawy, zajmował on stanowisko inspektora celnego i posiadał stopień służbowy starszego dyspozytora celnego.
Zatem obowiązkiem organu pierwszej instancji było mianowanie skarżącego, stosownie do treści art. 223 ust. 4 ustawy, na stopień w korpusie aspirantów Służby Celnej. P. K. w przeszłości zajmował stanowiska związane z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, lecz fakt ten nie ma istotnego znaczenia, gdyż sformułowania "przed dniem wejścia w życie ustawy" nie można rozumieć jako dowolnego okresu poprzedzającego wejście w życie nowej pragmatyki służbowej,.
Powyższą decyzję P. K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się uchylenia tego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającego aktu mianowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie art. 223 ust. 3 pkt. 2 ustawy o Służbie Celnej przez błędną wykładnię w zakresie pojęcia "przed dniem wejścia w życie ustawy" i niezastosowanie tego przepisu przy rozstrzygnięciu sprawy, 2) naruszenie art. 2 i art. 7 Konstytucji RP poprzez działanie organu wbrew zasadzie demokratycznego państwa prawnego oraz zasadzie działania organu państwa na podstawie i granicach prawa, 3) naruszenie wyrażonej w art. 6 K.p.a. zasady praworządności poprzez nieuwzględnienie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, tj. art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej i rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o interpretacje Szefa Służby Celnej, 4) naruszenie art. 7 i 77 § 1 K.p.a. a także art. 138 § 1 K.p.a. poprzez wydanie orzeczenia nieprzewidzianego w tym przepisie i rozstrzygnięcie sprawy tylko w zakresie korpusu a nie także co do stopnia funkcjonariusza celnego.
W odpowiedzi na skargę Szef Służby Celnej wniósł o jej oddalenie i potrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.-dalej powoływana jako P.p.s.a.), skargę P. K. oddalił.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że istota niniejszej sprawy sprowadzała się do wykładni przepisu art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej. Przepis ten stanowi, że funkcjonariuszowi celnemu, który przed dniem wejścia w życie ustawy zajmował stanowisko związane z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, bądź pełnił obowiązki na tym stanowisku oraz pełnił służbę w służbie stałej w stopniu innym niż wymieniony w pkt 1 i w ust. 2, określa się stopień w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej. Wykładnia językowa zawartego w tym przepisie zwrotu "przed dniem wejścia w życie ustawy" nie prowadzi do jednoznacznego rezultatu. Dlatego omawiane sformułowanie trzeba interpretować przy zastosowaniu także wykładni systemowej i celowościowej.
Należy zatem mieć na uwadze, że nowa ustawa o Służbie Celnej miała na celu uporządkowanie stanowisk i stopni służbowych oraz stworzenie -na wzór innych służb mundurowych- korpusów stopni służbowych. Istotne również jest, że art. 223 ust. 3 pkt 2 tej ustawy został zawarty w rozdziale 14 zatytułowanym "Przepisy przejściowe". Celem tych przepisów było zapewnienie płynnej i transparentnej zmiany dotychczasowych stosunków służbowych funkcjonariuszy celnych w stosunki kreowane nową ustawą. Zwrot "przed dniem wejścia w życie ustawy", zdaniem Sądu I instancji, może być zatem odnoszony tylko do momentu bezpośrednio poprzedzającego wejście w życie ustawy. Inna interpretacja tego sformułowania i przyjęcie, że chodzi w nim o dowolny okres przed wejściem w życie tej ustawy, prowadziłaby w efekcie do uznaniowości w zakresie przyporządkowania funkcjonariuszy do określonych korpusów, w zależności od tego, jaki okres służby danego funkcjonariusza, poprzedzający wejście w życie ustawy, kierownik urzędu wziąłby pod uwagę.
Ponadto oznaczałoby to w praktyce, że każdy funkcjonariusz celny, który nawet incydentalnie i to na wiele lat przed wejściem w życie ustawy z 2009 r. zajmował stanowisko, które wiązało się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, bądź pełnił obowiązki na tym stanowisku, powinien być mianowany na stopień służbowy w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej.
Z tych względów dokonaną przez organ wykładnię przepisu art. 223 ust. 3 pkt. 2 ustawy o Służbie Celnej należy- zdaniem WSA w Warszawie- uznać za trafną. Prawidłowe są również ustalenia organu, że skarżący wcześniej pełnił służbę na stanowisku związanym z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników. Jednakże na dzień 30 października 2009 r. P. K. zajmował stanowisko inspektora celnego i posiadał stopień służbowy starszego dyspozytora celnego. Tym samym funkcjonariusz nie spełniał wymogów przewidzianych w art. 223 ust. 3 pkt. 2 ustawy o Służbie Celnej do mianowania go na stopień służbowy w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej, a więc w oparciu o przepis przejściowy art. 223 ust. 1 pkt.4 ustawy o Służbie Celnej zasadnie został mianowany na stopień służbowy w korpusie aspirantów Służby Celnej.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a., poprzez nieprawidłowe sformułowanie sentencji decyzji, która utrzymała w mocy decyzję organu I instancji w zakresie określenia korpusu, Sąd I instancji zwrócił uwagę, iż zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2010 r., sygnatura akt II PZP 5/10, od aktu mianowania wydanego na podstawie art. 223 ustawy o Służbie Celnej przez kierownika urzędu celnego funkcjonariuszowi przysługuje, na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, odwołanie do organu celnego wyższego stopnia tylko w zakresie określenia korpusu Służby Celnej, gdyż tych kwestii ustawodawca nie pozostawił uznaniu administracyjnemu kierownika urzędu (art. 223 ust. 2 – 6 ustawy o Służbie Celnej). Co do mianowania na stopień służbowy w ramach danego korpusu funkcjonariuszowi nie przysługuje roszczenie, gdyż sprawy te dotyczące relacji między przełożonym i podwładnym należą do wewnętrznej sfery działania Służby Celnej i pozostawione zostały uznaniu kierownika urzędu (art. 223 ust. 7 ustawy o Służbie Celnej).
Szef Służby Celnej akt mianowania wydany przez Dyrektora Izby Celnej w Gdyni poddał zatem kontroli instancyjnej w takim zakresie, w jakim to było dopuszczalne w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i w tym zakresie, zgodnie z art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a., zaskarżony akt mianowania utrzymał w mocy
W skardze kasacyjnej P. K., reprezentowany przez adwokata, zaskarżając powyższy wyrok w całości, domagał się uchylenia tego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 223 ust. 3 pkt. 2 ustawy o Służbie Celnej przez jego błędną wykładnię w zakresie pojęcia "przed dniem wejścia w życie ustawy" oraz niezastosowanie tego przepisu przy rozstrzygnięciu sprawy.
W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej wskazał, że przepis art. 223 ust. 3 pkt. 2 ustawy o Służbie celnej powinien być interpretowany wyłącznie w oparciu o reguły wykładni językowej, gdyż taka wykładnia jest wystarczająca i nie budzi najmniejszych zastrzeżeń. Ustawodawca w przepisie tym wprost bowiem stwierdził, że zajmowanie stanowiska przez funkcjonariusza celnego, które wiązało się z podporządkowaniem służbowym, bądź też z pełnieniem obowiązków na tym stanowisku, o ile nastąpiło przed dniem wejścia w życie ustawy, prowadzi do określenia funkcjonariuszowi stopnia w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej. Odmienne w tym zakresie twierdzenia organu, a w ślad za nim Sądu I instancji, muszą zatem budzić kategoryczny sprzeciw.
Zdaniem Sądu I instancji zajmowanie stanowiska, o którym mowa w art. 223 ust. 3 pkt. 2 ustawy, powinno mieć miejsce bezpośrednio a nie w każdym dowolnym okresie przed wejściem w życie ustawy. Do takiego rozumienia omawianego przepisu ma skłaniać jego umiejscowienie w rozdziale 14 ustawy, zatytułowanym "Przepisy przejściowe". Zdaniem Sądu oznacza to bowiem, że przepis ten reguluje wyłącznie sytuacje, które mogą pojawiać się na tle wprowadzenia w życie nowych uregulowań. Celem ich nie mogło być i nie było awansowanie funkcjonariuszy z uwzględnieniem całego dotychczasowego przebiegu służby lecz tylko przeniesienie ich w zakres nowej regulacji prawnej. Celem nowej ustawy być może nie było awansowanie funkcjonariuszy z uwzględnieniem całego dotychczasowego przebiegu służby, chociaż takie twierdzenia nie do końca są trafne. Ustawodawcy niewątpliwie przyświecały jednak odmienne założenia. Uchwalając nową ustawę w sposób kompleksowy zamierzał on nie tyle na nowo uregulować materię obejmującą zakres stosunków prawa celnego, czy też organów i podmiotów tych stosunków, ile usunąć szereg nieprawidłowości nagromadzonych w okresie obowiązywania i stosowania starych przepisów prawa celnego.
Zapis art. 223 ustawy wcale nie musi- jak twierdzi Sąd I instancji- dowodzić, że adresatem tej normy prawnej stali się wyłącznie ci funkcjonariusze celni, którzy bezpośrednio przed dniem wejścia w życie ustawy zajmowali stanowiska, które w myśl nowych przepisów oznaczać miały awans poprzez określenie ich stopnia w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej, ale zajmowali to stanowisko znacznie wcześniej. Z różnych bowiem przyczyn, na które zwykle funkcjonariusze nie mieli wpływu, zajmowanie tego stanowiska nie znalazło należytego odzwierciedlenia w awansie i hierarchii zawodowego przyporządkowania, mimo powierzania im obowiązków kwalifikujących je do kategorii związanej z dodatkowymi kwalifikacjami. Praktyka powierzania tych obowiązków, czemu nie towarzyszył rzeczywisty awans, nie była wcale rzadką. Kwestii tych w ogóle nie zauważył Sąd I instancji, ograniczając się tylko do jednostronnej argumentacji przedstawionej przez organy celne.
W ocenie skarżącego kasacyjnie gdyby ustawodawca zamierzał ograniczyć zakres adresatów wskazanego przepisu, to omawiany zapis poprzedziłby słowem "bezpośrednio" lub też innym zwrotem równoznacznym mu pod względem znaczeniowym. Skoro tego nie uczynił, to jakiekolwiek ustalanie i wnioskowanie procesu intencjonalnego ustawodawcy co do jego zamiarów uchwalenia omawianej normy (art. 223 ust. 3 pkt. 3 ustawy), w takim a nie innym kształcie, jest zabiegiem, który może prowadzić do znacznej dowolności interpretacyjnej, a na pewno niekoniecznie tej, którą przyjęły organy służby celnej i Sąd I instancji.
Powyższego stanowiska nie może zmienić odwoływanie się do umiejscowienia art. 223 ustawy w rozdziale 14 "Przepisach przejściowych". Fakt ten nie składnia do sugerowanych przez Sąd I instancji wniosków. Równie dobrze można powiedzieć, że umiejscowienie wskazanej normy w przepisach przejściowych podyktowane było potrzebą jednorazowego, z chwilą wprowadzenia w życie nowej pragmatyki służbowej, uregulowania tych stanów, które wcześniej stanowiły przedmiot zaniechania i braku awansu oraz prawidłowego przyporządkowania służbowego funkcjonariuszy Służby Celnej. Wyeliminowanie tych sytuacji jednorazową decyzją, którą wymuszało wprowadzenie nowego prawa, tłumaczy w pełni umiejscowienie omawianego przepisu w tym a nie innym rozdziale nowej ustawy.
W związku z powyższym mianowanie P. K. nastąpiło z pominięciem art. 223 ust. 3 pkt. 2 ustawy o Służbie Celnej, a zatem z rażącym naruszeniem prawa, uzasadniającym zmianę decyzji i prawidłowe mianowanie skarżącego na stopień służbowy w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Rozpoznając niniejszą skargę w tych granicach, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
Wnoszący skargę kasacyjną wytknął Sądowi I instancji wyłącznie naruszenie art. 223 ust. 3 pkt. 2 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, a zasadność zgłoszonego zarzutu upatrywał w dokonaniu przez Sąd I instancji błędnej wykładni tego przepisu w zakresie użytego tam zwrotu "przed dniem wejścia w życie ustawy", co doprowadziło do niezasadnego niezastosowania powołanej normy przy rozstrzygnięciu sprawy.
W związku z powyższym podstawową kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest ustalenie znaczenia zwrotu "przed dniem wejścia w życie ustawy" użytego w art. 223 ust. 3 pkt. 2 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, a także w art. 223 ust.1 tej ustawy stanowiącym podstawę materialną decyzji w przedmiocie nadania skarżącemu aktualnego stopnia służbowego.
Rozumienie określonego sformułowania stanowi wynik (konsekwencję) dokonania wykładni normy prawnej, w której taki zwrot został zawarty. Wykładnia prawa dokonywana jest wedle utrwalonych reguł i kryteriów. Zasadniczo pierwszeństwo przyznaje się wykładni językowej. Prymat tej wykładni można jednak zachować tylko w odniesieniu do przepisów sformułowanych w sposób niebudzący wątpliwości z punktu widzenia potocznie i powszechnie stosowanego języka oraz wówczas gdy ten sposób wykładni daje wynik niekolidujący z wynikami innych metod interpretacji tekstu prawnego. Stan taki nie zachodzi jednak w niniejszej sprawie, bowiem pojawiły się w niej różne wersje rozumienia omawianego zwrotu. Jest tak przede wszystkim z tego powodu, że sformułowanie "przed dniem wejścia w życie ustawy" nie precyzuje konkretnej daty, z jaką wiąże się dalej uregulowany skutek. Może więc rozumieć omawiany zwrot w ten sposób, że chodzi o dzień bezpośrednio poprzedzający datę wejścia w życie ustawy, jak i wcześniejszy okres (bardziej lub mniej odległy w przeszłości) przed dniem, w którym ustawa wchodzi w życie.
Wieloznaczność tej konstrukcji gramatycznej wskazuje, że zwrot ten jest na tyle nieprecyzyjny, iż dokonanie wykładni wyłącznie na płaszczyźnie językowej nie jest wystarczające dla ustalenia znaczenia jego treści normatywnej. W tym zakresie należy zatem posłużyć się także innymi metodami wykładni.
Przy interpretacji omawianego zwrotu można i należy odwołać się do uzasadnienia projektu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej. Wskazano tam na konieczność uregulowania w przepisach przejściowych zagadnienia dostosowania dotychczasowych stosunków służbowych funkcjonariuszy celnych do nowych rozwiązań prawnych. Zatem przepisy art. 222 i art. 223 omawianej ustawy miały pełnić rolę dostosowawczą. Ich zadaniem było przeniesienie dotychczasowych stanów dotyczących poszczególnych funkcjonariuszy celnych pod odmienne od dotychczasowych uregulowania nowej ustawy. Powołane przepisy zostały zamieszczone w rozdziale "Przepisy przejściowe". Istota tego rodzaju przepisów polega na tym, że odnoszą się one do stosunków prawnych zastanych w momencie wprowadzenia w życie nowej regulacji prawnej i mają na celu specjalne uregulowanie tych stosunków prawnych w świetle wchodzących w życie nowych przepisów prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 544/06, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przepisy przejściowe zawierają reguły intertemporalne, czyli reguły prawne służące rozgraniczeniu czasowych zakresów zastosowania reżimów dawnego i nowego prawa oraz określaniu wpływu nowej regulacji na stany faktyczne, stosunki prawne oraz skutki powstałe i trwające pod rządami dotychczasowej regulacji (Marcin Kamiński w: Prawo administracyjne intertemporalne. Warszawa 2011 r., str. 563). Rolą przepisów przejściowych jest więc uporządkowanie zastanych w dniu wejścia w życie nowej ustawy stosunków prawnych i wprowadzenie ich pod rządy nowego aktu prawnego, w szczególności określenie sposobu i trybu załatwienia spraw niezakończonych dotąd, ewentualne utrzymanie dotychczasowych instytucji prawnych zniesionych przez nowe przepisy, zachowanie uprawnień i obowiązków oraz utrzymanie w mocy dotychczasowych przepisów wykonawczych (§ 30 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej (Dz. U. Nr 100, poz. 908).
Interpretując więc zwrot "przed dniem wejścia w życie ustawy, należy mieć na względzie systematykę i przepisy omawianej ustawy, gdyż interpretacja zależna jest od specyfiki konkretnej regulacji prawnej. Zwrócić przede wszystkim trzeba uwagę na treść art. 222 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej. Przepis ten wyraża regułę, że celnicy pełniący służbę w dniu wejścia w życie nowej ustawy stają się funkcjonariuszami w rozumieniu nowej ustawy. Art. 222 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej jest przepisem nadrzędnym w tej części nowej pragmatyki służbowej, zaś dalsze przepisy są jego konsekwencją i mają na celu ukształtowanie treści nowych stosunków służbowych funkcjonariuszy celnych. Posłużenie się w art. 222 ust. 1 tej ustawy zwrotem "w dniu wejścia w życie ustawy" nie dowodzi sugerowanego często znaczenia zwrotu "przed dniem wejścia w życie ustawy" zastosowanego w dalszych przepisach, w tym w art. 223 ust. 3 ustawy.
Po pierwsze nie można było w art. 222 ust. 1 użyć innego sformułowania, gdyż tylko celnik pełniący służbę w dniu 31 października 2009 r. stawał się funkcjonariuszem celnym pod rządami nowej pragmatyki służbowej. Po wtóre użycie zwrotu "w dniu wejścia w życie ustawy" w art. 223 ust 2-6 tej ustawy nie miałoby uzasadnienia, gdyż z tą właśnie datą następowała już zmiana dotychczasowych stosunków służbowych funkcjonariuszy celnych w stosunki przewidziane nową ustawą, czyli w tej dacie wykreowany został stosunek służbowy o nowej treści. Dlatego przepisy te mogły obejmować tylko stany sprzed tej daty. Po trzecie w art. 222 ust. 3 tej ustawy powiada się o propozycji miejsca pełnienia służby, stanowiska i uposażenia tym funkcjonariuszom, o których mowa w ust.
1. Te ostatnie zagadnienia, podobnie jak nadanie nowego stopnia przypisanego do określonego korpusu, stanowią istotny element procesu kształtowania nowej sytuacji prawnej funkcjonariuszy, jednakże kwestie ustalenia miejsca i warunków pełnienia służby nie są tożsame z przemianowaniem na określone stopnie. Użycie innych sformułowań w przepisach dotyczących tych różnych materii było zatem w pełni usprawiedliwione. Podobnie zresztą jak specyfika regulacji uzasadnia zastosowanie przyjętego zwrotu przykładowo w przepisach art. 226 ust. 1-3, art. 227, art. 228, art. 231 ust. 1.
W art. 223 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej zakreślono miesięczny termin do dokonania mianowania na stopnie służbowe, wedle reguł zawartych w ust. 7 tego przepisu. Określenie nowych stopni wraz z pierwszym przydziałem do korpusu następowało w oparciu o przepisy przejściowe, a więc na zasadzie szczególnej regulacji, wedle ściśle określonych zasad zawartych w ust. 2, 3, 4, 5 i 6 tego przepisu. Przy kształtowaniu treści nowych stosunków służbowych w tym przedmiocie rolą kierowników urzędów nie było poszukiwanie w całej karierze funkcjonariuszy jakichkolwiek okresów służby związanych z zajmowaniem stanowisk lub pełnieniem służby na stanowiskach związanych z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników. Nie takie było ratio legis przywołanych przepisów. Intencją ustawodawcy było bowiem wydanie decyzji porządkującej zastany stan rzeczy na dzień wejścia w życie nowej regulacji. Punktem odniesienia miał być zatem dotychczasowy stan prawny oraz ukształtowane na jego podstawie stosunki prawne trwające w momencie wejścia życie przepisów nowej pragmatyki służbowej.
Z powyższych względów zarzut naruszenia powołanego przepisu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie nie jest uzasadniony. Z przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy wynika bowiem, że P. K. przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, to jest w dniu 30 października 2009 r., zajmował stanowisko inspektora celnego i posiadał stopień służbowy starszego dyspozytora celnego. Skoro nie spełniał w tym czasie warunków przewidzianych w art. 223 ust. 3 pkt 2 powołanej ustawy, gdyż wówczas nie zajmował stanowiska, które wiązało się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych i nie pełnił obowiązków na takim stanowisku, to oczywistym jest, że nie mógł być mianowany na stopień w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej. Sądowi I instancji, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, nie można zatem zarzucić ani błędnej wykładni ani niewłaściwego zastosowania art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej.
W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.