Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 553/16, po rozpoznaniu skargi A. A., na bezczynność Orange Polska S.A. z siedzibą w Warszawie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 25 marca 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej, w pkt 1 stwierdził, że Orange Polska S.A. z siedzibą w Warszawie dopuściła się bezczynności; stwierdził, że bezczynność Orange Polska S.A. z siedzibą w Warszawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2) oraz w pkt 3 zasądził od Orange Polska S.A. z siedzibą w Warszawie na rzecz A. A. kwotę 597 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:
Wnioskiem z 25 marca 2016 r. A. A. zwrócił się do Orange Polska S.A. z siedzibą w Warszawie w oparciu o przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), o udostępnienie:
- - zezwolenia właściciela nieruchomości położonej w Gdańsku przy ul. [...] (działka nr [...], obręb [...] KW [...]) na położenie kabli telekomunikacyjnych,
- - pozwolenia na budowę w zakresie inwestycji polegającej na położeniu w ziemi kabli telekomunikacyjnych i budowy studzienki telekomunikacyjnej,
- - informacji czy po 30 października 2012 r. linie kablowe, rury bądź studzienki telekomunikacyjne były modernizowane, naprawiane lub wymieniane (wskazanie daty czynności i zgłoszenia do Prezydenta Gdańska).
W odpowiedzi na wniosek Spółka poinformowała wnioskodawcę, że w jej ocenie, nie należy ona do podmiotów, które w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej są zobowiązane do udzielania takiej informacji.
Wobec braku realizacji powyższego wniosku skarżący wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność Spółki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględniając skargę uznał, że żądane przez skarżącego dokumenty stanowią – co do zasady – informację publiczną. Inną kwestią jest natomiast dostęp do danych osobowych w nich zawartych bądź objętych tajemnicą służbową lub państwową.
Sąd podkreślił także, że Spółka wykonuje zadania umożliwiające szeroką, publicznie dostępną łączność telefoniczną. Jest jedyną firmą w Polsce, która ma ofertę telekomunikacyjną, dostępną w całym kraju. Działa bowiem na rynku telefonii stacjonarnej, telefonii komórkowej, internetu i transmisji danych. Uwzględniając znaczenie usług telekomunikacyjnych z punktu widzenia społeczeństwa i poszczególnych jednostek, przyjęto, że Orange Polska S.A. (dawniej Telekomunikacja Polska S.A.) jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, a w konsekwencji podmiotem określonym w art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Powyższe względy zadecydowały o uznaniu, że skarga na bezczynność Spółki jest uzasadniona. Nie udzieliła ona bowiem żądanej informacji przed wywiedzeniem skargi na bezczynność. Biorąc jednak pod uwagę fakt zawarcia przez spółkę w odpowiedzi na skargę oświadczenia, że nie posiada dokumentów stanowiących przedmiot wniosku, Sąd uznał, że brak było podstaw do zobowiązywania adresata wniosku do jego rozpoznania.
Jednocześnie Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku, "w części, w jakiej Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o zobowiązanie Orange Polska S.A. do rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej", wniósł A. A., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj.:
- 1) art. 133 § 1 zd. pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", poprzez wydanie wyroku niezgodnie ze stanem wynikającym z akt sprawy;
- 2) art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. poprzez niezobowiązanie organu do dokonania czynności w określonym terminie.
W ocenie skarżącego Sąd I instancji naruszył przepis art. 133 § 1 zd. pierwsze P.p.s.a., gdyż w aktach sprawy znajduje się odpowiedź spółki na skargę, z której rzeczywiście wynika fakt braku dokumentów, o udostępnienie których wnioskował skarżący. W aktach sprawy znajduje się jednak również wniosek skarżącego o udzielenie informacji publicznej, z którego wynika, że wnosił on, oprócz udostępnienia określonych dokumentów, także o udzielenie informacji czy po dniu 30 października 2012 r. linie kablowe, rury w których owe linie biegną bądź studzienka telekomunikacyjna były modernizowane, wymieniane lub naprawiane, a jeżeli tak to jaka jest data dokonania tych czynności oraz data zgłoszenia do Prezydenta Miasta Gdańska zamiaru wykonania tych czynności. W odpowiedzi na skargę spółka w żaden sposób nie ustosunkowała się do tego żądania.
Sąd I instancji naruszył wskazany wyżej przepis, bowiem orzekając na podstawie akt sprawy nie dostrzegł rozbieżności pomiędzy zakresem wniosku o udzielenie informacji publicznej a ustosunkowaniem się spółki do tego wniosku w odpowiedzi na skargę, mimo że oba dokumenty znajdowały się w aktach sprawy.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i rozpoznanie skargi w zaskarżonej niniejszą skargą kasacyjną części, na podstawie przepisu art. 188 P.p.s.a. oraz o zasądzenie od spółki na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych
Ponadto A. Al., na podstawie art. 176 P.p.s.a., oświadczył, że zrzeka się rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem odwoławczym. Ze względu na wymagania konstrukcyjne stawiane skardze kasacyjnej, a także zasadę związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1 - 3 P.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi II instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia. Oprócz ogólnych wymogów pism w postępowaniu sądowym skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania szczególne, właściwe tylko dla pisma tego rodzaju (art. 176 P.p.s.a.). Do tych szczególnych wymagań należy: 1) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części;
- 2) przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie;
- 3) wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Ponadto, zgodnie z art. 176 § 2 P.p.s.a., skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy.
W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że o ile braki formalne przewidziane dla pisma procesowego w przypadku niezachowania wymagań w tym zakresie podlegają usunięciu w trybie art. 49 § 1 w zw. z art. 193 P.p.s.a., o tyle niespełnienie w skardze kasacyjnej drugiej grupy wymagań odnoszących się wyłącznie do tego środka nie podlega uzupełnieniu, jako że są to braki o charakterze materialnym, nieusuwalnym, a skarga kasacyjna podlega odrzuceniu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2004 r., sygn. akt FSK 209/04 – ONSAiWSA 2004 r. z. 1, poz. 13, z dnia 9 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 173/12 – Lex nr 1116295 oraz z dnia 9 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 1043/11 – Lex nr 1120571).
Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie odpowiada przedstawionym wymogom, ponieważ nie zawiera wszystkich wymaganych elementów konstrukcyjnych wymienionych w art. 176 P.p.s.a. Wskazanie, czy kwestionowane orzeczenie jest zaskarżone w całości, czy też jedynie w części musi być dokonane w sposób umożliwiający identyfikację zakresu zaskarżenia. Co prawda autor skargi kasacyjnej wskazał, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 553/16 został zaskarżony w części "w jakiej Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o zobowiązanie Orange Polska S.A. do rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej" ale takiej części nie ma w zaskarżonym wyroku. Zaskarżenie orzeczenia Sądu I instancji, w części która nie istnieje jest równoznaczne z brakiem wskazania w skardze kasacyjnej zakresu zaskarżenia. Skarga kasacyjna pozbawiona jest zatem obligatoryjnego elementu, który nie może zostać uzupełniony w sposób przewidziany na usunięcie braków o charakterze formalnym.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 P.p.s.a. w zw. z art. 178 P.p.s.a., odrzucił skargę kasacyjną.
O zwrocie wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono stosownie do treści art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.